Proef de sfeer in Beijing (Heen en Onweer deel 12)

Deze ochtend ben ik weer erg vroeg wakker. Zo te zien is het net licht en ik ben na een hele nacht rijden zeer benieuwd naar het Chinese landschap en Beijing. Als ik naar buiten kijk, zie ik dat alles alweer een stuk groener en heuvelachtiger is dan de Gobiwoestijn. Ook zie ik geen gertenten meer, maar huizen. Weliswaar in betere staat dan Rusland, maar ook hier zie je nog de armoe tussen de betere huizen door.

Rapper Def P maakt met zijn vrouw Fenske een wereldreis per trein over het noordelijk halfrond. Zijn avonturen heeft hij opgeschreven in het boek Heen en Onweer en zijn deels op onze site te lezen. In dit deel reist Def P vanuit Mongolië met de Peking Express naar China, waar hij een paar dagen in Beijing (Peking) verblijft. Dit keer schrijft Def P over hoe gigantisch de stad eigenlijk is, hoe deze is opgebouwd en het eten.

Het laatste deel van de Peking Express

In de loop van deze rit worden de heuvels steeds hoger en groener, totdat we in een prachtig gebergte zitten. Overal zie je hoge, steile en grillige vormen en af en toe kijk je neer in duizelingwekkende dieptes. Het schijnt zelfs dat je die ochtend in de verte op een bepaald moment de Chinese Muur kan zien, maar helaas merken we die niet op.


In de middag gaat het uitzicht steeds meer lijken op een eindeloos industrieterrein. Geleidelijk verandert dit weer in de grauwe buitenwijken van Beijing. Tussendoor zien we ook nog even een leger met tientallen tanks in een vreemd camouflagepatroon van mosterdgele tinten. Aan de buitenwijken van Beijing te zien, moeten we wel een gigantische stad binnenrijden.

Het uitzicht wordt steeds indrukwekkender. We zien ongelofelijk hoge woonflats, met daar tussendoor juist kleine, stoffige straatjes met half vergane laagbouw. Een extreem contrast. Als ik op een gegeven moment een enorme krachtcentrale midden tussen de vervallen woonflats zie staan, krijg ik het gevoel door een gigantisch science fiction-decor te rijden. Hoe dichter we het centrum naderen, hoe groter de contrasten tussen arm en rijk duidelijk worden.

Geen verveling

Het duurt opvallend lang voordat we het centrum bereiken van deze metropool, maar de rit verveelt geen seconde. We rijden het centraal station binnen van een stad met meer inwoners dan heel Nederland in totaal. De flats zijn nu zo hoog, dat ik met mijn neus tegen het treinraam nog steeds de toppen niet zie. Haast onwerkelijk! Ik voel me klein en nietig. Wat een kolossale stad is Beijing!

Sfeer proeven in Beijing

Even later staan we met onze bagage op het station. We kunnen met een pendelbusje mee naar ons hotel. Dat is zeker nog een uur rijden, dus we kunnen zo mooi een eerste indruk krijgen van het centrum van de stad. Op het eerste gezicht lijkt bijna elke winkel op een Chinees restaurant, door de Chinese tekens die je overal op de ramen ziet. Je moet hier dus wel wat beter kijken om te zien met wat voor soort winkel je te maken hebt. Lezen is er niet meer bij, want alles is tot in detail in het Chinees aangegeven. In Rusland konden we nog redelijk de letters herkennen, maar hier is dit onmogelijk. Gelukkig vind de chauffeur onze bestemming moeiteloos.

Het hotel ziet er prima uit, maar de vierde verdieping is de laagste die we kunnen krijgen. Dat is een stuk minder relaxed voor Fenske met haar extreme hoogtevrees. Eigenlijk hebben ze zelfs de bruidssuite op de zesde verdieping voor ons gereserveerd, maar die laten we bewust aan ons voorbijgaan. Jammer, maar helaas. Fenske moet het doen met een plek op de vierde verdieping en dat trekt ze vrij slecht. Het ziet ernaar uit dat het een onrustige nacht voor haar zal worden.

Blokkenstructuur van Bejing

Nadat we een beetje van de reis zijn bijgekomen, gaan we de stad in. We krijgen al snel in de gaten dat Beijing volgens een bepaalde blokkenstructuur is opgebouwd. Grote, brede wegen, waar onze snelwegen nog smal bij zijn, doorkruisen de stad. Langs deze brede verbindingswegen staan allerlei hoge, statige gebouwen, meestal van bedrijven. Als je met de auto door de stad rijdt, lijkt alles dus erg imposant en modern.

Alles krioelt, wemelt, loopt en fietst door elkaar als een soort geordende chaos

Maar zodra je te voet bent en tussen de geordende structuur door naar de binnenkant van deze blokken loopt, dan zie je hoe binnen de hoge muren nog altijd het oude Peking leeft in de zogenaamde hutongs. Dat zijn kleine, chaotische, traditionele wijken met allerlei vervallen laagbouw, die kriskras door elkaar heen is gebouwd. Hectische doolhoven van kleine steegjes en kromme straatjes. Overal staan palen met enorme kluwen stroomdraden die her en der de krotten in verdwijnen.

Het verschil tussen arm en rijk in Beijing

Overal in Beijing zitten Chinezen op straat te koken, te eten, te handelen, te praten of spelletjes te doen. Alles krioelt, wemelt, loopt en fietst door elkaar als een soort geordende chaos. Een menselijk mierennest. Verbazingwekkend genoeg lijkt niemand zich aan elkaar te storen. De hutongs mogen dan straatarm zijn, de sfeer is er relaxed. Zelfs voor ons als westerlingen.

Chinees eten

Na wat zigzaggen door kleine straatjes komen we uit bij een markt met allerlei vreemde, verse groenten en vleessoorten die we niet kunnen thuisbrengen. We besluiten om daar een restaurant in te gaan, want met zo veel verse groenten in de buurt moet dat wel goed zijn. We zijn de enige toeristen in het hele restaurant en aan de bediening blijkt duidelijk dat ze het ook niet gewend zijn. Een jong meisje in een kanariegeel uniform probeert ons vriendelijk te helpen, maar spreekt geen woord Engels. Gelukkig kunnen we op het menu wat plaatjes aanwijzen. We denken dat het een soort kleine schoteltjes zoals tapas zijn, want het kost allemaal niets. We wijzen een paar dingetjes aan die er lekker uitzien en wachten nieuwsgierig af.

Reizen is ontdekken

Even later blijken de kleine schoteltjes op de foto’s in werkelijkheid enorme borden te zijn en hebben we voor minstens vijf man eten op tafel staan. De meisjes in de kanariegele pakjes kijken nieuwsgierig toe en staan duidelijk hun lachen in te houden. Gelukkig heb ik honger als een wolf en is het eten verschrikkelijk lekker. Zelfs de hete pepers kunnen me niet tegenhouden om het meeste wat op tafel staat dapper naar binnen te werken. Met Chinees bier spoel ik alles weg en het valt nog bijzonder goed ook! Een schaal met knalgroene vleespasteitjes past er echt niet meer bij, maar die worden keurig voor me ingepakt.

Ik word meteen herkend als ‘de rapper van het Klokhuis’

Als we ’s avonds laat weer terugkomen in onze hotellobby, doen we daar ook nog even een drankje. Toevallig zit de hele lobby net helemaal vol met een grote ploeg luidruchtige Nederlanders tussen de 50 en 70 jaar oud. Hangouderen! Ze zijn allemaal net uit Shanghai gekomen in verband met de wereldtentoonstelling. Ik word meteen herkend als ‘de rapper van het Klokhuis’. Dat wordt even uit beleefdheid een verplicht praatje maken dus. Ben je zo’n eind van huis gereden, heb je nog dat gedoe. We blijven er niet lang hangen en taaien na één drankje alweer af.

Vegetarisch

Voordat we naar onze kamer gaan, lopen we nog even langs de jongens bij de balie. Fenske eet namelijk strikt vegetarisch en het blijkt extreem moeilijk te zijn om dit duidelijk te maken aan niet-Engelssprekende Chinezen, die dat soort voedsel ook niet gewend zijn. Ik vraag de jongens achter de balie, allen strak gehesen in stijlvolle nette uniformen, om een kleine gunst. Ze kijken me nieuwsgierig aan. Ik vraag of één van hen ‘Ik mag alleen vegetarisch eten’ in het Chinees op een blaadje kan schrijven. Dan kunnen wij dat weer gebruiken bij eetgelegenheden. Als hij begrijpt wat ik bedoel, begint hij met een serieus hoofd wat vormpjes op het papiertje te krabbelen. De andere jongens kijken instemmend toe.

Als de jongen het papiertje aan me teruggeeft, vraag ik of hij er niet stiekem bij wil schrijven dat ze knettergek is. De keurige baliejongens schieten uit de plooi en barsten spontaan in lachen uit. Chinezen houden blijkbaar wel van een geintje. Over het algemeen vinden we de Chinezen ook erg gezellig. Het personeel van ons hotel in Beijing is zeer beleefd en behulpzaam. Echt een fijne plek. Het is tot nu toe ook veruit de meest luxueuze plek van onze reis. Ik heb in ons eigen Nederland wel eens slechter geslapen, ook al was ik dan zogenaamd ‘de beroemde artiest’.

De andere helft van dit hoofdstuk is te lezen in het boek Heen en Onweer van Def P, waarin de avonturen van zijn wereldreis worden gekoppeld aan verhalen uit het leven van Def P. Behalve de landen en gebieden die hij aandoet tijdens zijn treinreis (Duitsland, Polen, Wit-Rusland, Rusland, Siberië, Mongolië, Tibet, China, Japan en Canada) bevat het boek ook bijzondere uitstapjes naar onder meer het Cuba van Fidel Castro, een Bosnië in puin, het Spanje van de toeristen, de achterbuurten in de VS begin jaren ’90 en de sloppenwijken van Zuid-Afrika.

Def P

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>