De dingen die je je vaak het beste herinnert van een reis, zijn de momenten die zo apart zijn, zo anders dan wat je dagelijks doet, dat ze in je geheugen gebrand zijn. Wanneer ik zo’n kans krijg om iets aparts te doen, grijp ik die dan ook met beide handen.

Ingang

In het zuiden van Slovenië mocht ik de Križna grotten in, vooral bekend door zijn 22 mooie turquoise en smaragdgroene meren, door kalksteen formaties van elkaar gescheiden. Niet zoals wij gewend zijn, met goede verlichting en een treintje dat je rondrijdt, maar met niet meer dan een zaklamp en rubberen laarzen. En wat was dat leuk!

In de grot

Križna jama
De Križna grotten in Karst zijn bekend om hun onderaardse meren, elk met een bijzondere groene kleur en kristalhelder water. Deze meren lopen in verschillende kamers voor over ruim acht kilometer. Het is dan ook ’s werelds langste grot met een keten van meren. Bovendien is het een van de grootste grotten met een eigen ecosysteem en ongeveer 45 verschillende dieren.

De gids

De grot in
De opening van de grot lag diep verscholen in de bossen. Een ijzeren poort met een slot stond voor de ingang. De gids wachtte me op aan een klein houten huisje, waar ik meteen mijn schoenen inruilde voor rubberen laarzen. Binnen de poort, in het daglicht dat de grot nog binnenstroomde, kreeg ik een batterij om mijn nek gehangen. Een kleine lamp, die ik in mijn hand hield, was verbonden met de batterij. Meer had ik niet nodig.

Totale duisternis

Totale duisternis
De gids ging me voor over een met wit lint afgespannen pad. Al snel werd het helemaal donker, op het licht van onze lampen na. Doe je dat licht uit, zie je niets meer. Helemaal niets.

Terwijl ik door de grotten loop, dieper en dieper onder de heuvel, zie ik vleermuizen, glinsterende bacteriën en de schedel van een holenbeer, die in deze grotten gevonden werd. Het werd al snel onmogelijk om echt scherpe foto’s te maken zonder statief.

De boot

Boot
Waar het pad stopte, begon de rivier. Omdat de bodem van zo’n onderaardse rivier erg kwetsbaar is, glijd je over het water in een rubberen boot. De onderzijde van de boot is verlicht, waardoor je de bodem, met putten, hellingen en gevallen stalactieten ziet. Bijzonder!

De grot uit
Bij het water keerde ik terug. Mijn tijd was op. Ik was nochtans niet klaar met me te vergapen aan deze ondergrondse kamers. En toen de gids doorliep, bleef ik staan. Ik knipte mijn lamp uit en wachtte tot ik helemaal niets meer zag. Na een tijdje hoorde ik scherper, rook ik beter en kon ik de warme lucht voelen bewegen om me heen. Hoe heerlijk! Ik hoorde het water over de rotsen stromen en het regenwater over de stalactieten druipen.

En toen verscheen het lichtje van de gids weer, zich afvragend waar ik was gebleven.

Lichtje in de duisternis

En jij?
Bezoekers kunnen best op voorhand de gids contacteren. Er is namelijk niet altijd iemand aanwezig. Bovendien kan je verschillende tochten maken, tot zelfs negen uur lang. Maar evengoed kan het gebeuren dat het grondwater te hoog staat en de grot niet betreden kan worden. Plan je bezoek!

Uit

Lotte

Lotte houdt ervan om te voet te reizen, om zo het land echt in te kunnen duiken. Bovendien zal ze altijd proberen om met duizend woorden een beeld te schetsen.
  1. Lotte Wildiers zegt:

    Dat viel best mee hoor, Liese. Omdat de grotten zo hoog zijn, heb je geen eng gevoel. Gewoon doen 😉

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>