Texel is top, ook in de herfst

'Wij wensen u een prettig verblijf op Texel. En welkom thuis voor de Texelaars', schalt door de speakers. Na de oversteek van net twintig minuten meert de Texelstroom al weer aan. Ik realiseer me dat Texel ook voor bijna 14.000 mensen hun thuis is. Binnen enkele minuten is de boot leeggestroomd. Strak op het uur en keurig binnen de dienstregeling begint de boot weer aan de terugreis richting het vasteland. We staan stil in de aankomstfile op de Pontweg. Groentjes zijn we. Het is onze eerste keer op Texel.

Vanaf november vaart de boot eens per uur. En rustig is het niet

De overtocht mag eigenlijk best wel een half uurtje langer duren

Zonzekere bestemming?

Jaarlijks ontvangt Texel meer dan 700.000 bezoekers. Het merendeel landgenoten. Maar toch ruim een derde van de bezoekers heeft de Duitse nationaliteit. Internationaal heeft Texel de nodig faam opgedaan door een verkiezing op een top tien lijstje van de Lonely Planet twee jaar geleden. Sindsdien vinden steeds meer andere nationaliteiten hun weg naar Texel. En is het naar verluid steeds drukker geworden. Met name in de zomermaanden komt de rust en ruimte wel eens in de verdrukking. Dit weekend halverwege november niet. Alhoewel het hoogseizoen steeds langer wordt komt het eiland deze periode weer op adem. Beperkte openingstijden, lege fietspaden en geen rijen in de supermarkt. Een uitstekend moment om te ontdekken wat Texel zonder zon te bieden heeft. Alhoewel, het eiland kent de meeste zonuren van Nederland.

Leuk bedacht; de Texelse bushaltes hebben het uiterlijk van een strandpaal

De lammetjes zijn er alleen in het voorjaar, Duitsers het jaar rond

Vissen op de Waddenzee

Die vlieger gaat ook niet op. Het is een koude, maar stralende dag. Strakblauwe hemel met een fel zonnetje. En een venijnig windje. Vooral op de kade van de haven van Oudeschild is het even bikkelen. TX-10, met koosnaampje Emmie, is bijna gereed voor vertrek. Een hele rij TX gecodeerde vissersboten met uiteenlopende boeg kleuren ligt stilletjes te wachten tot het maandag wordt om weer uit te varen. Emmie is eigenlijk meer een plezierboot. Die elke dag met een hoop toeristen de Waddenzee op gaat om garnalen te vangen. En zeehondjes te spotten. Frido is de kapitein. Een rauwe zeerot uit het boekje. Tatoeages op de armen, een gouden oorbelletje en een onvervalst accent. ‘Al jaren doen we dit’, vertelt hij. ‘Eerst combineerden we het echte garnalenvissen voor de vangst nog met meenemen van wat belangstellenden. Nu is het andersom. We kijken vanuit de stuurhut over het schip. Tijd om te vertrekken. Frido drukt op een knopje. De scheepshoorn schalt boven de krijsende meeuwen uit.

Een hartelijk ontvangt bij de ‘ingang’ van Emmie

Een hele rij TX-jes hebben rust in het weekend

Frido overziet zijn schip vanuit de stuurhut

Emmie is een oud baasje met een wat gedateerd instrumentarium

Twee metalen armen met schepnetten worden te water gelaten. Frido heeft een goed plekje gevonden. Het garnalenvissen gaat beginnen. De boord oven wordt alvast opgestookt. Zeer divers is de eerste vangst van de dag. Zeesterren, krabbetjes, scholletjes, een steen en heel veel garnaaltjes. Handmatig haalt Frido zijn compagnon de ongewenste vangst er tussenuit en vertelt wat is. Eén van de visjes klemt hij vast aan zijn oor. Tot groot vermaak van met name de Duitse opvarenden. In steenkolen Duits herhaalt hij zijn verhaaltje. Ook de tweede vangst bevat de nodige hoeveelheid garnaaltjes. De kleine beestjes schijnen veel smakelijker te zijn dan hun grotere buitenlandse broertjes. En hebben best een aardige marktprijs. Het eerste vrachtje garnaaltjes wordt uit de oven gehaald. Verser dan dit wordt het niet. Hoofdschuddend loopt Frido over dek. Niet iedereen blijkt over de vaardigheid te beschikken om het beestje fatsoenlijk te ontleden. In elkaar drukken, kwartslag draaien, huidje eraf en tot slot de kop. Alle opvarenden zijn druk aan het pellen en peuzelen. Langzaam wordt weer koers richting de haven van Oudeschild gezet. De menigte krijsende meeuwen blijft de Emmie achtervolgen in de hoop nog wat eetbaars te snaaien. Na meer dan anderhalf uur in de koude wind op zee te zijn geweest is, ondanks het aangename zonnetje, de warmte van een café op de kade niet onprettig.

De netten worden te water gelaten; het garnaalvissen gaat beginnen

De netten worden binnen gehaald om de vangst te bekijken

Ontelbare garnaaltjes te midden van de bijvangst

Het visje doet het best aardig als oorsieraad

Een hele kolonie meeuwen loert op eetbare restjes

Het ene moment gevangen, het volgende moment in de mond

Emmie zet weer koers naar de haven van Oudeschild

Rommelmarkt van de zee

Niet alleen garnaaltjes worden uit de Waddenzee gevist. Ook een behoorlijke hoop troep. Na een storm wil weleens het één en ander aanspoelen. Het resultaat van 75 jaar strandjutten wordt tentoongesteld in het schipbreuk- en juttersmuseum Flora. De collectie is bijzonder breed en ondergebracht in meerdere schuren. Talloze reddingsboeien, touwen, fietsen, flessen drank, sportschoenen. Eigenlijk kun je het zo gek niet bedenken of het ligt er wel. ‘Het wordt wel steeds minder de laatste jaren’, vertelt uitbater Andre. De zeecontainers van tegenwoordig zijn nogal stevig en zitten goed vast. Na een stevige storm zijn ze ’s ochtends vroeg als eerste op het strand. Het resultaat is niet meer wat het was. Ook gestrande schepen voor de kust worden een zeldzaamheid. Overigens is niet alles aangespoeld op de brede stranden van Texel. Enkele grote stukken op het buitenterrein, zoals redding capsules van een booreiland en diverse machine onderdelen van schepen zijn elders gevonden en vervolgens gedoneerd. Het is niet alleen interessant om te zien wat er zoal aanspoelt, het is ook nog eens een boeiende reis terug in de tijd.

De vrolijk versierde ingang van het museum

De Noorse kotter Sjøfuglen symboliseert een gestrand schip

Ook de krantenartikelen naar aanleiding van vondsten worden bewaard

Blikjes, boeien en bootjes en nog veel meer

Zeehondjes aaien

Niet alles wat aanspoelt gaat naar het Juttersmuseum. Zeehondjes of andere gestrande of gewonde dieren worden doorgaans naar het nabijgelegen Ecomare gebracht. Daar worden ze in de luwte van de duinen opgeknapt en weer op krachten gebracht. Om vervolgens zodra ze er klaar voor zijn weer vrolijk de Waddenzee in te duiken. Niet alle dieren hebben dat vooruitzicht. In een aantal bassins zwemmen vaste klanten die geen toekomst in de vrije natuur hebben. Door het ontbreken van een hekwerkje kunnen de zeehonden bijna een aai over hun gladde bol krijgen. Zo knuffelbaar is dat koppie niet. De beesten beschikken over een goede set tanden waarmee ze venijnig kunnen bijten. Handjes thuis dus. Ecomare vervult naast zorg en opvang van dieren ook een duidelijke educatieve functie. Het zeeleven van de Waddenzee zwemt en leeft in diverse aquaria. Een mooie manier om inzicht te krijgen wat er zich zoal in de Noordzee en de Waddenzee rondom Texel bevindt.

De springende bultrug van Ecomare. Ieder jaar worden de dieren wel een keer gespot in Noordzee

Het is up close and personal met de zeehonden

De ‘gewone zeehond’ zwemt wat eenzaam in zijn bassin

Deze zeehond wordt behandeld voor de problemen aan zijn ogen

Zeehonden zijn best nieuwsgierige beesten

De twee bruinvissen Michael en Dennis krijgen een portie vis

Ook binnen is van alles te zien en te beleven

Het noorden

Voor echte avonturiers is het op schaarse dagen bij de juiste omstandigheden mogelijk om de voettocht van Texel naar Vlieland af te leggen. Via een omweg om de diepe stukken te vermijden is het een pittige tocht van 30 kilometer. Op de dijk bij Cocksdorp staar ik naar de eindeloze Waddenzee. Vlieland is niet te zien. Het wordt weer hoogwater. Vogels staan met hun poten in het wad op zoek naar voedsel. Het blijft een prachtig natuurgebied. Verderop zie ik de vuurtoren van Texel. Op het meest noordelijke puntje van het eiland. Aan de voet van de Slufter, het natuurgebied waar door een open verbinding met de Noordzee een kwelderlandschap is ontstaan. De vuurtoren is een klassiek rood exemplaar dat stilaan is verworden tot een symbool van Texel. Een wenteltrap van 118 treden brengt me tot een hoogte van 35 meter. Ik gluur naar binnen in het eenzame kantoortje van de vuurtorenwachter. Nog iedere avond schijnt de vuurtoren een lichtje. Het daglicht wordt langzaamaan zwakker. Het einde van deze onbewolkte stralende herfstdag vergroot de kans op een mooie zonsondergang. En jawel, op het brede strand verdwijnt een grote ronde bol aan de horizon en laat een zachte oranje gloed achter. Tijd voor een Texels biertje bij het knisperend haardvuurtje.

Achter de dijk begint de Waddenzee

Het duurt nog eventjes voordat het bootje weer kan uitvaren

Het is een gekwetter van vogels op het wad

Vanaf de dijk is er een prachtig op de Waddenzee

De vuurtoren kan het hele jaar door worden beklommen

Het punt waar de Noordzee en de Waddenzee elkaar ontmoeten

Het strand bij de vuurtoren is wit en breed

De vuurtoren vanaf het strand iets na zonsondergang

Een prachtige zonsondergang na een heldere dag

Het Texels bier is zeer populair op en buiten Texel.

Op uitnodiging van VVV Texel bezocht ik Texel in het eerste weekend van november, alwaar ik verbleef op vakantiepark de Krim

Jos

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Latest posts by Jos (see all)

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>