South Dakota – Van de Badlands naar Custer State Park

Vijf uur in de ochtend gaat de wekker. Zo'n heerlijke nostalgische wekker op pootjes met twee muizenoortjes. Wat een kabaal geeft zo'n ding toch. Buiten is het nog pikdonker. En allerminst stil. Het verkeer dat over de Interstate 90 raast laat zich horen. Dit is de snelweg in South Dakota waarbij je om de haverklap wordt geattendeerd op de koffie van vijf cent, de overheerlijke steaks en de mooie cowboylaarzen van de Wall Drug.

Spotgoedkope koffie in South Dakota

Het begon met het gratis ijswater, daarna volgde de spotgoedkope koffie

Gratis ijswater

Al tientallen jaren staan de doorgaans grappige reclameborden langs de snelweg. Het maakt me op z’n minst nieuwsgierig naar wat Wall Drug nu eigenlijk is. Ted en Dorothy begonnen in de dertiger jaren een bescheiden drogisterij in het nietige plaatsje Wall. Jarenlang was het maar moeilijk rondkomen was. Op een bloedhete dag midden in de zomer bedacht Dorothy het plannetje om gratis koud water te schenken. Langs de I-90, de weg naar onder meer Mount Rushmore, plaatsten ze de borden met ‘free icewater Wall Drug’. Het liep storm die zomer. Het winkeltje is in tientallen jaren uitgegroeid tot een attractie dat jaarlijks twee miljoen bezoekers trekt. Dat terwijl het plaatsje Wall nog geen duizend inwoners telt. En het ijswater is nog steeds gratis.

Tientallen van dergelijke borden staan langs de snelweg

Buffalo burgers, een populaire regionale hap in South Dakota

Buffalo burgers, een populaire regionale hap

De Wall Drug Store neemt een compleet blok in beslag

De Wall Drug neemt een compleet blok in beslag

Attractie langs de snelweg

De western stijl is nogal overheersend. Het is echt Amerikaans, ietwat kitscherig. Rick, in de zestig met een opzichtig speldje van war veteran op zijn bodywarmer, vindt cheesy het juiste woord. ‘But I like the free coffee en donuts’, voegt hij eraan toe. De Amerikanen noemen Wall Drug liefkozend ‘the ultimate roadside attraction’. Het is hoofdzakelijk een enorme souvenirwinkel met een groot restaurant en nog een klein beetje drogisterij. Volgens het shop in shop concept. Boeken, schoenen, messen en allerhande hebbedingetjes zijn er te koop. En een aantal attracties. Om de hoek van de arcade brult elke tien minuten een levensgrote T-rex, schudt zijn kop en toont zijn kaken. De goudkoorts kan worden herbeleefd in de gold panning area. Het topstuk staat in de achtertuin. Het is een ongeschreven regel om de mythische Jackalope, een konijn met een gewei, voor een fotomoment te bestijgen. Pas dan kun je je weg vervolgen.

Niet in alle delen van Wall Drug is het even druk

Ook voor een moment van bezinning is ruimte

De T-Rex is niets meer dan een kermisattractie

Een shooting range kan niet ontbreken in het wilde westen

Een ritje op de Jackalope is een verplicht nummertje

Spectaculaire zonsopkomst

Stilletjes aan wordt het al licht. Het maakt ook niet uit. Het doel van vroeg uit de veren deze ochtend was om verstijfd van haar schoonheid een schitterende zonsopgang boven het Badlands National Park te ervaren. De hemel zit potdicht. Een streepje oranje gloed probeert zich uit de greep van de dikke bewolking te bevrijden. Al snel wordt de minst grijze kleur in de lucht weer opgeslokt. ‘The wall’ is niet te missen. Deze lange grillige bergketen loopt met door erosie uitgeslepen rotsen loopt door het Badlands National Park. Door één van de openingen in the wall, met de toepasselijke naam ‘door trail’, ben ik via een boardwalk het ruige terrein opgekomen. Het is klimmen en klauteren door een fascinerend landschap. Totdat de ravijnen te diep en de rotsen te hoog worden. Groene oases zijn zichtbaar tussen uitgeslepen rotsen die zijn opgebouwd uit meerdere lagen in uiteenlopende tinten. Lichte teleurstelling over de mislukte zonsopkomst verandert geleidelijke wijs in euforie. De ruigheid van het eindeloze en dramatische landschap. Ravijnen, kloven, bijzondere rotsformaties en prairies. En de stilte. Ronduit magisch.

Ondanks dat de zonsopgang niet meewerkt is de Badlands op de vroege ochtend magisch

Onzichtbaar wildlife

Dwars door het ruige landschap snijdt de Badlands Loop Road. Na iedere bocht wacht een nieuwe verrassing. Deze weg leidt langs bijzondere rotsformaties en vormt tevens het startpunt van de meeste trails. Ook meerdere viewpoints bevinden zich langs de Loop Road. Bij de White River Valley Overlook stap ik uit. In de verte is de prairie achter de rotsformaties zichtbaar. De dieptes hier zijn niet kinderachtig. Een misstap gevolgd door een glijpartij is zonder meer fataal. Het dierenrijk laat het helaas wat afweten met de waarneming van slechts een verdwaald konijn en een dikhoornschaap dat moeiteloos over een steile rotswand huppelde. Zwarte stipjes op de prairie worden aangezien voor een groep bizons, maar blijken ordinaire koeien te zijn. Onder meer ratelslangen, bizons, coyotes en prairiehonden noemen dit gebied hun thuis. Geleidelijk aan worden slingerwegen steeds minder krom. Tijd om de oversteek naar dat andere bijzondere gebied te maken, de Black Hills. Daar waar zeker bizons ronddwalen.

Diverse trails lopen voor prachtige wandeling lopen door de Badlands

De Badlands Loop Scenic Highway is een prachtige route langs de mooiste rotsformaties

De onstuimige Black Hills

Een aangenaam nazomer weertje, zoals dat van eind september mag worden verwacht. Bright blue skies, en een graadje rond de twintig in Rapid City, de stad gelegen tussen de Badlands en de Black Hills. Dat het weer in South Dakota nogal veranderlijk kan zijn blijkt wel als we Custer State Park, onderdeel van gebied de Black Hills, binnenrijden. De nogal beboste bergen liggen ten grondslag aan naam Black Hills. Dikke grijze wolken drijven boven mijn hoofd op volle snelheid. De temperatuur is inmiddels gezakt tot net boven het vriespunt. Naarmate we klimmen daalt de temperatuur steeds verder. Motregen gaat langzaam over in natte sneeuw. Laaghangende bewolking blokkeert het uitzicht van de Needles Highway. En dat is eeuwig zonde. Het uitzicht moet, zeker met de intredende herfstkleuren, zonder meer prachtig zijn. De naaldvormige rotsformaties hebben deze 23 kilometer lange panoramische weg haar naam gegeven. Net voor de verraderlijk smalle Needles Eye Tunnel hebben we geluk. De hemel breek open en toont ons een blik op het Custer State Park. Overigens is de tunnel een attractie op zich. Dwars door een gigantisch blok graniet is een smalle doorgang gecreëerd. Of er tegenliggers aankomen is nagenoeg niet te zien zonder de tunnel in te rijden. En dan nog hopen dat het past.

Het weer kan razendsnel veranderen in de Black Hills

De herfstkleuren brengen nog wat vrolijkheid tijdens een druilerig ritje

Wolken schuiven op hoge snelheid langs de bergen

Van korte duur is de opening in grijs wolkenpak

Deze tunnel straft een afwijking naar links of rechts meedogenloos af

Middle of nowhere

Knus zijn de blokhutten. Met een eigen open haardje en een stapeltje houtblokken. Een mooi uitzicht op de rotsformaties. Geen wifi. Dat maakt het extra rustgevend. Het laagje sneeuw voor de deur doet er nog eens een schepje bovenop. De Sylvan Lake Lodge ligt op een heuvel naast het schitterende Sylvan Lake. Met recht het meest populaire meertje van het Custer State Park. Nieuwsgierig waag ik, terwijl sneeuwvlokjes nog neerdalen, de hike over de besneeuwde heuvel naar het meer. Al snel moet ik constateren dat dit een risicovolle onderneming wordt met een bovengemiddelde kans op valpartijen. Dat wordt wachten totdat de sneeuw is verdwenen. Lang hoef ik niet te wachten. Een dag later is het zover en doe ik voor het krieken van de ochtend een tweede poging.

Zelfs voor lokale begrippen valt de eerste sneeuw ongekend vroeg

Deze sneeuwpop verwelkomt haar gasten bij de Sylvan Lake Lodge

Keurige ruime cabins met een open haardje

Het zijn de afstanden niet. Echter door het hoogteverschil schiet het niet echt op

Rondje Sylvan Lake

De temperatuur is gestegen en het witte landschap is weer veranderd in een groene zee van bomen, met her en der een verdwaald plukje geel. Twee chipmunks sprinten over de ronde slagboom die het park bewaakt. Ik spring er over heen. Daar ligt Sylvan Lake, gehuld in een laagje nevel en geflankeerd door fraaie rotspartijen. Op de oever liggen een aantal kano’s. Bij zomerse temperaturen is dit dé plek in Custer State Park voor verkoeling. Het kan er dan ook aardig druk zijn. Nu ben ik de enige. Prachtige reflecties in het stille water. Halverwege lijkt het pad rondom het meer dood te lopen. Teleurgesteld begin aan dezelfde weg terug, totdat ik een goed verstopt zijpaadje ontwaar. Tussen de reusachtige rotsen zit een spelonk, breed genoeg voor de gemiddelde passant. En jawel, de route vervolgt zich achter de rotswanden. Hier ligt ook het startpunt voor de bijna vijf kilometer lange Sunday Gulch Trail. Een pittige wandeling, waarbij droge voeten uitgesloten zijn. Ik hou het bij het rondje Sylvan Lake, een kleine twee kilometer. Bovenop een rots neem ik plaats. Een serene stilte. Met een schitterend uitzicht op het meer en de vele tinten geel en groen aan het bladerdek van de bomen aan weerszijden van het meer. De beloning voor een vroege ochtendwandeling. Bij het ontbijt vertelt George, de dienstdoende ober, me dat ik de Little Devils Tower hike zou moeten doen, terwijl hij een kommetje yoghurt met granola en aardbeitjes voor me op tafel zet. Een pittige klim naar de top, maar met een fantastisch uitzicht verzekerd hij me. Keegan, onze gids die naast me zit, bevestigt het verhaal. Hij biedt aan mij te vergezellen. Na het ontbijt gaan we op pad.

Op de vroege ochtend is prachtig wandelen rondom de Sylvan Lake Lodge

Sylvan Lake is oase van rust vroeg in de ochtend

Voor een kayak tochtje kan het eind september eigenlijk al te koud zijn

Het rondje rondom Sylvan Lake is ongeveer twee kilometer

Bijzondere rotsformaties weerspiegelen in het wateroppervlak

De ochtendnevel geeft het meer een ietwat mysterieus voorkomen

Al klauterend over de rotsen is de andere kant van het meer te bereiken

Af en toe de beloning van een stevige hike met een mooi uitzicht

Hertjes en hiken

Op nog geen twee kilometer van Sylvan Lake ligt de hike naar de top van Little Devils Tower. Al na een paar minuten lopen komen we abrupt tot stilstand. Een hertje staart ons brutaal aan op nog geen vijftig meter afstand. Ogenschijnlijk ontspannen blijft het staan. Het neemt een paar happen gras, ruikt aan zijn achterwerk en verdwijnt door het dichte struikgewas uit het zicht. Een mooi begin van deze tocht. We beginnen hoogtemeters te maken. Het is al wat heiig. De hoop op panoramische vergezichten vervliegt al lichtelijk. Blauwe op rotsen geschilderde pijlen verschijnen om de juiste route aan te geven. Het wandelpad eindigt voor een rots waarop een verticale blauwe pijl is geschilderd. Nu begint het echte klimwerk. We klauteren steeds verder omhoog. Steeds uitdagender wordt het parcours. Het uitzicht zakt in de rangorde. Nu gaat hem om de top bereiken. Klimmend via een smalle geul zien we stok met paarse vlaggetjes wapperen. En verder helemaal niets. Het zit weer potdicht. We staan middenin de wolken. Geen prachtige zonsopgang in de Badlands en nu geen panoramisch uitzicht over Custer State Park. Soms werkt het weer niet mee. Echt belangrijk is het ook weer niet. De ervaringen hier in het natuurschoon van South Dakota zijn er absoluut niet minder om. En daar het gaat om.

Het eerste deel van de hike is licht glooiend

Ietwat nieuwsgierig, allerminst bang. De hertjes hielden ons in de gaten

Het begin van herfst zorgt voor prachtige kleuren in Custer State Park

De omgeving leent zich uitstekend voor wandelen

Na een stevige klim letterlijk met het hoofd in de wolken

Op uitnodiging van Travel South Dakota bezocht ik de jaarlijkse Buffalo Roundup en reisde ik een week door South Dakota.

Jos

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>