Slow travel in Zweeds Lapland

Let op, op uw route bevinden zich onverharde wegen'. Een zinnetje dat de navigatie niet vaak uitspreekt. Ik druk maar op akkoord. We zien het wel. Linksaf draaien we door een openstaande slagboom een zandweg met wat kiezelstenen op. Een half uur lang rijden we met een gangetje van vijftig rechtdoor. Omringd door een eindeloos bos. En komen helemaal niemand tegen. Zweeds Lapland saai? Allerminst, maar je moet wel van bos houden.

Georganiseerd of zelf op pad gaan

Bij uitstek leent Zweeds Lapland zich voor een rondreis. Het is zo heerlijk rustig rijden. Als je geen drie weken tot je beschikking hebt is een flydrive een goed alternatief. In de zomer zijn er wekelijks vluchten naar Skellefteå en het Finse Rovaniemi. Geïnitieerd door Voigt Travel en uitgevoerd door Transavia. Zeker de helft van de auto’s op de parkeerplaats van het gemoedelijke vliegveldje van Skellefteå zijn huurauto’s. Het is een mooi startpunt voor een roadtrip. Voigt Travel biedt complete pakketreizen naar Zweden en heel Scandinavië aan. Maar je kunt natuurlijk ook zelf je reis organiseren en regelen. Dat Zweeds Lapland geschikt is voor een rondreis met het gezin hadden we al ontdekt. Ook voor de wat meer avontuurlijke en sportieve activiteiten zijn er mogelijkheden genoeg.

Verlaten wegen dwars door de bossen; dat is Zweeds Lapland

Verlaten wegen dwars door de bossen; dat is Zweeds Lapland

Klassieke auto in Zweeds Lapland

On the road kun je nog weleens een klassieker tegen komen

Mountainbiken met obstakels

Bijna 70% van de oppervlakte van Zweden is bedekt met bos. Andreas is er dol op. De reden waarom hij met zijn gezin vanuit Umeå, de grootste stad van Zweeds Lapland, is verhuist naar het dorpse Vindeln. Hij wrijft de slaap uit zijn ogen. ‘Ik heb vannacht in mijn nieuwe hangmat geslapen in het bos bij de rivier. Niet veel geslapen dus’, zegt hij met glimlach. Achterop zijn oude Toyota Picnic staan twee mountainbikes op een fietsendrager. Vanochtend gaan we een deel van de Isälvsleden trail dat dwars door het Ekopark Skatan slingert bedwingen. Het mooiste van de in totaal 60 kilometer lange trail tussen Vindeln en Åmsele, volgens Andreas. Hij blijkt gelijk te hebben. Het is een prachtige route met pittige klimmetjes over een smal langwerpig schiereilandje ingeklemd tussen twee meren. Zwartgeblakerde bomen her en der vallen op. ‘Op een gecontroleerde wijze worden kleine bosbrandjes aangestoken om de natuur sterker te maken en meer diversiteit aan te brengen’, antwoordt Andreas op mijn vraag of de heftige Zweedse bosbranden ook hier voor kwamen.

Mountainbike trail in Ekopark Skatan

De trail wordt omringd door huizen hoge naaldbomen

Mountainbiken in Ekopark Skatan

Andreas zet aan voor weer een klimmetje

Ogenschijnlijk lijkt het spoor dood te lopen nadat we op het einde van het strookje land aankomen. Vanaf de overzijde zie ik een roeibootje met daarin twee personen naderen. En twee fietsen. Aan onze zijde tussen de keien in het water ontwaar ik ook een roeibootje. Hej! Een hoogblonde dame in een geel tenue en een potige kerel volledig in rood meren aan. Twee bootjes aan één kant. ‘En nu?’, vraag ik Andreas. ‘Fietsen uitladen en nog een keer op en neer’, zegt hij lachend terwijl hij kopje koffie uit een thermoskan tapt. We houden een fika, het Zweedse momentje van bezinning met een drankje en een versnapering. En jawel, een trommel met zelfgebakken chocoladekoekjes die hij tevoorschijn haalt uit zijn paarse rugzak. Het stel is ondertussen elk in een bootje naar de overkant gepeddeld en zijn weer met z’n tweeën in één bootje terug gevaren. Voor ons is dit het keerpunt. Andreas laadt zijn rugzak weer in waarna de achtervolging op de geel en rode roeiende mountainbikers inzetten.

Roeiboot Ekopark Skatan

De eerste overtocht per roeiboot om de trail te kunnen vervolgen

Ekopark Skatan

Dan de mountainbikes uitladen en weer naar de overkant

Mountainbiken in Zweeds Lapland

Ook de mountainbikes hebben een rustmomentje gedurende de fika

Meertje Ekopark Skatan

Het is weer een oase van rust op het meer als de roeibootjes zijn afgeleverd

Bootje varen op het wassende water

Nagenoeg ieder meer dat we passeren is omringd door bossen en glinstert in een najaarszonnetje. Tegen een felblauwe hemel is het spiegelende en rimpelloze wateroppervlak telkens weer een prachtig gezicht. Duizenden meren telt Zweden. En honderden rivieren. Waarvan een aantal door interessante stroomversnellingen bij uitstek geschikt zijn voor rafting. Zoals de rivier Vindelälven bij Forsknäckarna. Patrick is een boom van een kerel. Zijn kale schedel glanst in de zon. Het wordt zodadelijk alweer zijn honderdste tochtje als van het korte zomerseizoen. Eén ding is zeker verklapt hij alvast; een nat pak is niet te voorkomen. Ondanks de aangename buitentemperatuur is het rivierwater ijskoud. Een wetsuit is geen overbodige luxe. Het is namelijk ook niet uitgesloten dat iedereen aan boord van de gele rubberboot blijft. Of überhaupt dat de boot blijft drijven. Ik zie een aantal gezichten van mijn Zweedse groep vertrekken. Patrick ziet het ook en grapt dat in die situatie het geoorloofd is om te stoppen met peddelen. Anders niet. We hebben een traject van zeven kilometer met drie rapids voor de boeg. Vier op een schaal van zes is de moeilijkheidsgraad van de eerste versnelling. ‘Met een val van 8,5 meter’, voegt Patrick eraan toe. Van ver is het gebulder van het water hoorbaar. Twee bevers passeren ons op zo’n tien meter afstand. Het neemt de spanning voor de naderende hindernis wat weg. Omkeren zit er niet meer in.

Raften op de Vindelälven bij Forsknäckarna

Klaar voor de strijd met Patrick als stuurman

De boot wordt al gegrepen door de stroming. Golven klotsen tegen de rand aan. De bemanning zet zich schrap. ‘Pedal, pedal’, schreeuwt Patrick het uit. Als de boot draait en lijkt te worden gelanceerd stopt iedereen van de schrik met peddelen. Nadat de balans op het nippertje wordt hersteld spoelen drie hoge golven achter elkaar de boot in. Opgelucht peddelen we de stroomversnelling uit. De eerste beproeving hebben we ternauwernood doorstaan. Een paar honderd meter verderop wacht een categorie drie. Op papier eenvoudiger, op het water allerminst. Weliswaar met wat minder hoge golven is het toch stevig peddelen om de juiste weg door het woeste water te vinden. Weer worden we getrakteerd op een flinke douche. Maar geen man overboord. We drijven verder, met een categorie één vlak voor de eindstreep. Deze zogenaamde honeymoon rapid stelt weinig voor en is niets meer dan snelstromend water. Kletsnat meren we aan. De Vindelälven is bedwongen.

Een rapid op de rivier Vindelälven

De beproeving zit er bijna op met nog een laatste rapid in het vooruitzicht

Categorie 1 rapid Zweden

Categorie 1 ligt onder de brug en stelt niet veel meer voor

Van stand up naar sit down

Alhoewel bedwongen, ben ik nog niet klaar met de Vindelälven. De rustige stukjes van de rivier lenen zich prima voor een activiteit waar veel minder adrenaline bij komt kijken. Tenminste, als je geen evenwichtsstoornis hebt en kunt zwemmen. Suppen is in Zweden nog niet echt populair. Donald is al jaren geleden begonnen met het aanbieden van tours. Staand op een surfplank in een wetsuit de rivier af peddelen. Met als doel je evenwicht te houden en te genieten van de omgeving. Als het eerste moeizaam gaat lukt het tweede al helemaal niet merk ik. Wankelend een dramatische val in het steenkoude water vermijdend probeer ik Donald te volgen, die rotsvast op zijn plank staat. In een onevenwichtig moment lijkt zich na een kwartier stuntelen dan toch het drama te gaan voltrekken. Met wat geluk blijft de schade beperkt tot een nat achterwerk. Van stand up paddling naar sit down paddling. Veel makkelijker. Ontspannen geniet ik van de omgeving en blijf ik het spoor van Donald. Het is heerlijk op het water in het zonnetje. Alhoewel deze keer de Vindelälven bijna had gewonnen.

Suppen is in Zweden nog niet echt populair

Misschien was de keuze voor een breder board beter geweest

Suppen op de Vindelälven

Na de instructie, rechtop blijven staan, gaan we te water

stand up paddling in Zweeds Lapland

Toen nog rechtop, maar allerminst stabiel

Winterpret maar dan in de zomer

Aurora Borealis Adventures. Donald heeft zijn bedrijf vernoemd naar het magische noorderlicht. Bij de juiste weeromstandigheden is het noorderlicht ook hier zichtbaar. Zelfs vorige week nog, vertelt hij enthousiast. Teleurgesteld hoor ik aan dat het deze week te bewolkt is. ‘Maar ik wil de noorderlicht ervaring na een ander niveau brengen’, gaat hij verder. Hij doelt op twee trapeze vormige huisjes met glazen gevels en dak. De aurora teepee’s, waar je liggend in een warm bedje omringd door rendiervellen naar het noorderlicht kunt kijken. Door een bureaucratisch vergunningentraject zijn ze nog niet in bedrijf. Het eind is in zicht, waardoor komende winter een bijzondere noorderlicht ervaring mogelijk moet zijn.

Aurora Borealis Adventures

Het welkomstcomité staat al klaar bij het hek

De tipi's van Aurora Borealis Adventures

De teepee’s zijn klaar, maar nog niet aangesloten

De winter is hét seizoen voor Donald. In de kwart eeuw dat hij in dit gebied woont heeft hij het klimaat zien veranderen. De eerste sneeuw valt tegenwoordig zeker anderhalve maand later dan voorheen. Waardoor het winterseizoen steeds korter wordt. Zijn vijftig harige vrienden vinden dat maar niks. Die willen door de sneeuw rennen, ploeteren en zwoegen bij ijzige temperaturen. Naar Zweedse begrippen heeft Donald een redelijk grote kennel met Siberische husky’s. De honden zitten met tweetallen in nette hokken. Geen geketende dieren. ‘Klaar?’, roept Donald. We zetten ons schrap. Het geblaf wordt steeds luider. De eerste husky’s komen eraan gestormd. Vanuit alle hoeken komen ze tevoorschijn. Ze zijn door het dolle heen. En gek op aandacht. Aaien, knuffelen en spelen. Het enthousiasme neemt alleen maar toe als Donald aanstalten maakt om de van wielen voorziene zomerslee te prepareren. Gezien de temperatuur van net vijftien graden moet een kort rondje mogelijk zijn. De acht gelukkige honden stellen zich op en worden vastgesnoerd op hun positie. Zodra het hek zich opent en Donald de Zweedse variant op go roept komen de beesten in beweging. Door naaldbossen en grasvlakten trekken ze zeker met een snelheid van vijftien kilometer per uur de slee voort. Het is een mooi alternatief voor winterse sledetocht. Dat het nog te warm voor de beestjes is blijkt wel als we terug. Hijgend met de tong op de poten springen ze in de badkuipen ter verkoeling. Over een maandje of twee valt de eerste sneeuw. Onze vijftig vrienden moeten nog even geduld hebben.

Siberische husky’s in Zweeds Lapland

In tweetallen delen de husky’s een keurig verblijf

Siberische husky’s

Vol energie en dolenthousiast komen de husky’s aangerend

Siberische husky

De beesten hebben een bijzonder karakter

Zomerslee in Zweeds Lapland

Op volle snelheid schieten ze over de bospaden

Sledehonden Zweeds Lapland

Schijnbaar moeiteloos trekken ze slee en de bemanning voort

De zomerslee is een mooi alternatief voor winterse sledetocht

Een kort ritje is in deze temperatuur lang genoeg voor de husky’s

Husky's gaan in bad

Een lekker badje als beloning voor de inspanning

Er is zoveel te doen in de natuur

Ook dol op kou en sneeuw zijn de kudde IJslandse paarden van Floriane. Die zijn wel wat gewend in hun thuisland. Ze hebben een wei met een omvang van minstens vier voetbalvelden tot hun beschikking. In de winter banjeren ze door een laag sneeuw, nu dartelen ze rond op een groen grasveld met madeliefjes. De Zweedse bossen lenen zich uitstekend voor een ritje te paard. Floriane, van oorsprong een Française die na omzwervingen in IJsland en Finland uiteindelijk in het gehuchtje Svansele terecht kwam, kiest het meest makke paard uit. Het beest luistert naar de naam Skutte. Floriane is gek van paarden en verzorgt met haar Horses of Taiga allerhande tochten op de statige dieren. Kennismaken, borstelen en opzadelen. In een stevige wandelpas kiest Skutte een bospad dat naar oneindigheid lijkt te leiden. Verdwalen moet hier vrij simpel zijn. En zoals overal, we komen helemaal niemand tegen. Gelukkig weet Skutte de weg.

De IJslandse paarden van Floriane

De paarden hebben voldoende ruimte tot hun beschikking

Horses of Taiga

De bossen lenen zich uitstekend voor een ritje te paard

Paardrijden in Zweeds Lapland

Nog even galopperen op het laatste stukje

Zomer of winter

Natuurlijk is een huskytocht in de sneeuw, ijsvissen, fatbiken of het dansende noorderlicht aanschouwen fantastisch. De winter is van oudsher hét seizoen voor Zweeds Lapland. Alhoewel de ijzige wegen, donkere dagen en temperaturen dik onder het vriespunt geen pretje zijn. De (na)zomer biedt daarentegen voor actievelingen genoeg alternatieven. En zeg nou zelf, die natuur van Zweeds Lapland is als het groen is misschien nog wel adembenemender.

Op uitnodiging van Gold of Lapland, Visit Västerbotten en Voigt Travel reisden we een week door het zuiden van Zweeds Lapland.

Jos

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Latest posts by Jos (see all)

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>