Post-apocalyptisch niemandsland in Georgië

Na ruim een uur gereden te hebben door een post-apocalyptisch, kaalgeslagen niemandsland doemt er eindelijk een teken van leven op. Het enorme beeld van een stier - naar de functie ervan op deze locatie blijft het gissen - markeert het punt waar de wegen steeds minder ‘weg’ worden, de vervallen Sovjet-bebouwing verdwijnt en je enkel nog wat bandensporen door het droge, dorre maanlandschap moet volgen om maar te hopen dat je op je bestemming aankomt. Welkom bij Davit Gareja, de topattractie van Georgië!

Davit Gareja is een van de bekendste plekken van dit kleine Kaukasusstaatje. Het uit rotsen gehouwen, eeuwenoude kloostercomplex staat bij elke georganiseerde reis naar Georgië op het programma en daarnaast doet ook de ligging van slechts 75 kilometer ten zuidoosten van hoofdstad Tbilisi vermoeden dat deze plek druk bezocht moet zijn.

Gelukkig staat er halverwege dit woestijnlandschap wel een gloednieuw verkeersbord dat het bestaan van niet slechts één, maar zelfs meerdere wegen impliceert.

Niets is echter minder waar. In het zomerse hoogseizoen verdubbelden wij met onze twee auto’s het aantal bezette parkeerplaatsen bij deze historische plek en de urenlange trip door niemandsland daarvoor deed ons al enigszins vermoeden dat het wellicht niet zo vol zou zijn als verwacht.

Op weg naar Davit Gareja in Georgië

Op weg naar Davit Gareja

Post-apocalyptische Sovjetlandschappen

In principe is het maar een klein stukje rijden vanaf de hoofdstad Tbilisi naar Davit Gareja. Het eerste stuk bestaat uit een goede (snel)weg die je naar het nietszeggende Rustavi leidt. Vanaf dat moment zal het begrip ‘weg’ echter relatief worden. De lappendeken van asfaltlagen wordt breder, evenals het aantal auto’s dat zich daar als vakkundige botsautootjes over heen lijken te manoeuvreren. Het maakt weinig verschil of je nou links of rechts rijdt, inhaalt of stilstaat, het belangrijkste is dat je op termijn vooruit komt. Deze exercitie voelt meer als een gameboyspel uit de jaren ‘90 dan een weg richting een historische attractie, met het verschil dat je hier slechts één leven hebt in plaats van drie. Gelukkig maakt deze toestand na enige tijd weer ruimte voor een totaal verlaten, ooit geasfalteerde tweebaansweg richting het zuiden.

Niemandsland op weg naar Davit Gareja in Georgië

Een ruim uur van vervallen industrieën trekken voorbij op weg naar Davit Gareja

De omgeving valt het beste te duiden als een post-apocalyptisch Sovjetlandschap dat net ten onder is gegaan aan een zombie-invasie. Werkelijk geen van de vervallen industriële panden lijkt nog in functie te zijn. Waar in het noorden van Georgië de groene bergen het landschap ruig opsieren, moet het zuiden het doen met roestige fabrieken en stoffige, verlaten wegen. Tijden van weleer lijkt dit landschap nooit echt gekend te hebben, maar de absolute leegte maakt dit absurdistische tafereel nog vele malen onwerkelijker. Dat je tientallen kilometers kunt rijden en geen auto, fietser of wandelaar tegenkomt, maar wel sporadisch een eenzame visser aan de rand van het dikbruine riviertje langs de weg spot, maakt het geheel niet per se geloofwaardiger.

En dan die stier. Net als je denkt dat het nu toch wel klaar moet zijn met die onzin, is daar een betonnen kolos in de vorm van een stier, met een formaat dat toch iets belangrijks impliceert. Wat dat dan moge zijn op deze van God verlaten locatie, blijft enkel gissen. Wel markeert het voor ons het punt waar de weg zo goed als lijkt op te houden. Vanaf hier zijn er geen echte wegen meer en geven alleen wat verdroogde bandensporen nog een indicatie van de richting.

Rustavi in Georgië

Soms moet je zaken accepteren, zoals het feit dat in Georgië niet alles heel logisch lijkt te zijn…

Daar waar de weg echt weg is

Op de moeilijke manier leren we dat je ook verkeerd kunt rijden in een landschap waar geen wegen zijn. Het moment waarop we proberen om te keren om toch iets meer in de richting van de eindbestemming te komen (lang leve Google Maps’ offline functie!), gebeurt er iets wat deze toch al niet geheel realistische setting nog dwazer maakt. Vanuit een stofwolk doemt een groep militairen op die als een razende voorbij onze auto’s rennen om vervolgens weer in de dorre woestijn te verdwijnen. Ach, het is iets waar je op deze route haast aan gewend zult raken; lekker cruisen door militair oefenterrein.

Militair oefenterrein in Georgië

Wees niet verbaasd wanneer een horde soldaten je auto voorbij komt rennen. Blijkbaar is deze regio militair oefenterrein

Gelukkig staat er halverwege dit woestijnlandschap een gloednieuw verkeersbord dat het bestaan van niet slechts één, maar zelfs meerdere wegen impliceert. Toekomstdromen wellicht, maar het versterkt voornamelijk de toch al vervreemdende aantrekkingskracht van Georgië. Want na een uurtje crossen door het verdroogde landschap kom je dan toch echt aan op een gloednieuw, prachtig parkeerterrein en lijkt Davit Gareja dan toch echt bereikt!

Klooster Davit Gareja in Georgië

Het is een onderneming om er te komen, maar kloostercomplex Davit Gareja is de tocht zeker waard

Kloostercomplex in de woestijn

Het Georgisch-orthodoxe kloostercomplex bestaat uit meerdere delen. Het bekendste zijn de uit rotsen gehouwen woningen en kerken, die je nog steeds kunt bezoeken en die zich vlakbij de ingang bevinden. Er zijn echter nog meer bezienswaardigheden, zoals eeuwenoude fresco’s in een rotswand en vanaf het hoofdcomplex staan er dan ook bordjes die fier naar boven wijzen.

Wandelen in Davit Gareja

De weg naar de top is zwaar in de zomerse woestijn… (Foto: Carola van der Drift)

Hoewel het de dappere klim en wandeling meer dan waard is, is het fijn te weten dat bewegwijzering een schaars goed is. Meermaals hebben wij ons gerealiseerd dat de beklimming van deze steile en gladde rotswanden op niets meer dan gympjes wellicht hét middel was om op noodlottige wijze de voorpagina van een krant te halen.

Dat je daarvoor even illegaal de grens met Azerbaijan moet oversteken, met wat goed geluk een bommetje in de verte ziet ontploffen en dat je continue dient te bewaken dat je Azerbaijan niet in lazert door op een verkeerd steentje te stappen, dien je even voor lief te nemen.

Toch is het ons uiteindelijk gelukt om via de onofficiële weg de prachtige fresco’s te vinden. Dat je daarvoor even illegaal de grens met Azerbaijan moet oversteken, met wat goed geluk een bommetje in de verte ziet ontploffen en dat je continue dient te bewaken dat je Azerbaijan niet in lazert door op een verkeerd steentje te stappen, dien je even voor lief te nemen. Gouden tip: negeer dat sporadische schorpioentje gewoon en blijf opletten.

Georgië: het meest vreemde avontuur van allemaal

Een land dat zo vol contrasten zit, verdient haast per definitie een bezoek. Het is vervreemdend hoe je vanuit de extreem hippe hoofdstad Tbilisi in korte tijd in zo’n totaal onwerkelijke wereld terecht komt. Bovendien is het in de huidige tijd, waarin toerisme soms schadelijk overdadige vormen aan weet te nemen, een verademing om te zien hoe rustig het nog kan zijn op zo’n bijzondere locatie. Vrijwel geen bezoekers of luidruchtig museumcafé, maar gewoon een plek waar je heerlijk op eigen gelegenheid nog op ontdekkingstocht kunt gaan. Want uiteindelijk is Georgië een land waarin je nog heerlijk zelf op avontuur kunt gaan en dat is misschien nog wel de meest vreemde beleving van allemaal. Vind je het fijn om je rondreis door Georgië direct met een local te regelen? Laat local Lela je helpen!

De grens tussen Georgië en Azerbaijan bij David Garezdja

De fresco’s liggen zo goed als op de grens met Azerbaijan, welke je dan ook meermaals illegaal zult oversteken

Brigitte

Als het om reizen gaat, kan Brigitte er geen genoeg van krijgen. Haar motto is dat er in elk land wel iets moois te beleven valt, dus dat je elke kans ook aan moet grijpen om dat te ontdekken. Haar hart heeft ze verloren aan Groot-Brittannië en Ierland, maar gelukkig is er nog genoeg ruimte voor alle andere landen over.
Brigitte
  1. Jelger zegt:

    Tip voor de lezers die hier heen willen gaan en zelf willen gaan rijden:
    Rij via Sagarejo (S5 richting Kakheti / Sighnaghi). Vanaf daar naar het zuiden ligt een betere en geasfalteerde weg die je niet verkeerd kan rijden via Udabno. Helaas heeft Google Maps sinds een jaar ofzo een bug waardoor de weg daarlangs niet als doorgaand wordt gezien in de routeplanning, wel in de tekening (rond de twee meertjes sluit de weg in de software niet op elkaar aan)

    De terugweg via Rustavi rijden is makkelijker dan de heenweg.

    • Brigitte zegt:

      Hi Jelger!
      Goede tip, ik zie nu inderdaad dat de weg op Google Maps niet aan wil sluiten. Heel vreemd, maar fijn om te weten dat die wel gewoon begaanbaar is!
      Groetjes, Brigitte

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>