Op het Topje van de Wereld

Op zoek naar rust en stilte, strandden manlief en ik in augustus in Ål, Noorwegen. Naast de rijksweg tussen Bergen en Oslo is Ål gemakkelijk te bereiken. Hoewel dat misschien te sterk uitgedrukt is; je moet een eind van de rijksweg af voor je vindt wat je zoekt.

Blokhut

Op zoek naar rust en stilte, strandden manlief en ik in augustus in Ål, Noorwegen. Naast de rijksweg tussen Bergen en Oslo is Ål gemakkelijk te bereiken. Hoewel dat misschien te sterk uitgedrukt is; je moet een eind van de rijksweg af voor je vindt wat je zoekt.

Manlief en ik huurden een vakantiehuisje, zo’n typisch donkerhouten blokhut met een groendak, dat in het midden van werkelijk niets staat. We zaten ver boven de boomgrens, helemaal alleen bovenop onze berg. Heerlijk.

Hoogvlakten

Hoogvlakten
Voor het centrum van Ål sloegen we rechtsaf een smalle, verharde weg. Die steeg, en steeg. Na een hele poos veranderde de verharde weg in een onverharde tolweg. Je moest 60NOK in een tinnen bus stoppen voor je onder de –openstaande- slagboom mocht.


Het werd duidelijk dat de bewoning hier plaats had gemaakt voor vakantiewoningen, waar slechts hier en daar iemand leek te logeren. Het leek ons heerlijk om zo’n hutje te betrekken, maar we bleken er nog lang niet te zijn. We bleven stijgen.

Toen we de bomen en struiken onder ons lieten, werd ik euforisch. Wat was het er mooi! En zo zalig rustig!

Blokhut Deluxe
Uiteindelijk, op het einde van een zanderige weg, vonden we onze blokhut. De sleutel stak gewoon in het slot, want dat kan daar, en de verwarming stond al lekker aan. Noorwegen kan koud zijn in augustus. Manlief en ik verkenden de blokhut, installeerden onszelf en besloten die avond niets meer te doen dan een filmpje te zien.

Maar dat was buiten de eigenaar gerekend. De vriendelijke man kwam in de avond nog langs met ons bedlinnen. Hij zei langs zijn neus weg nog dat er die nacht noorderlicht was voorspeld. Alsof het niets was, alledaags en niet indrukwekkend. Ik veronderstel dat het ook zo moet zijn voor mensen die in de winter niets anders zien.

Sterrenhemel

Noorderlicht
De zonsondergang bovenop onze berg leek oneindig. De nacht kwam en de sterren waren niet te tellen. We kropen dicht tegen elkaar aan, met klapperende tanden en een jas dichtgeknoopt tot halverwege onze neus.

Uiteindelijk hebben we heel lang buiten gezeten. We zagen niets voor een lange tijd. En toen we uiteindelijk het noorderlicht zagen, was het enkel een zacht, groen schijnsel boven de horizon. Maar het was het wachten waard. Het maakte de koude nacht magisch.

Terug naar Oslo
Uiteindelijk bleven we maar twee dagen op onze berg, daar in Noorwegen. Veel te kort. Ik zou er zo kunnen wonen, in die blokhut op de top van de wereld.

Hoogland

Latest posts by Lotte (see all)

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>