Woelend en draaiend lig ik in bed. De slaap kan ik na een lange vlucht in combinatie met acht uur tijdsverschil maar moeilijk vatten. Iets na tweeën nog maar. Weer draai ik me om. Dan klinkt ineens een harde knal buiten, alsof tien kanonnen tegelijk worden afgeschoten. Klaarwakker zit ik rechtop in bed.

Niks aan de hand

Business as usual. Geen schietpartij of gasexplosie, maar gewoon een ordinaire vulkaanuitbarsting. Gids Alberto vertelt het achteloos en haalt zijn schouders op. Vulkaan Turrialba moest wat stoom afblazen en heeft zich ontdaan van wat as en gesteente. De vulkaan ligt wel even 60 kilometer verderop. ‘Dit gebeurt regelmatig’, vertelt Alberto en vervolgt ‘sinds 2014 is de krater afgesloten voor het publiek door de toegenomen activiteit van de onrustige Turrialba. Nu komt ie weer tot leven.’

Vulkanen en Costa Rica, net als Nederland en haar molens.

Lui

Ze zijn onafscheidelijk. Meer dan honderd vulkanen telt het land, waarvan er een vijftal actief zijn. En eentje nu dus heel actief. Vanaf San Jose, dat al op een hoogte van circa 1.100 meter ligt, is het een aardige klim door diverse kleine dorpjes naar de krater van één van de dichtstbijzijnde vulkanen, de Poáz. Twee jaar geleden bromde en spuugde Poáz voor het laatst. Ratelend verslindt de motor van het kleine witte busje de hoogtemeters. Prompt trapt de chauffeur op de rem en wijst naar de hoogspanningskabels langs de weg. Op zijn gemakje verplaatst een luiaard zich al hangend aan de dikke zwarte kabel. Het harige beest met zijn vriendelijke kop doet zijn naam eer aan. Centimeter na centimeter beweegt het zich voort.

120160919-costa-rica-048

Heéééél langzaam verplaatst de luiaard zich hangend aan een kabel

Sneak peek

Heel vaak is de krater van Poáz in nevel gehuld. Vooral in het regenseizoen. Teleurstelling kan overheersen wanneer je na een korte wandeling op 2.500 meter hoogte in een pak wolken loopt. Ik heb geluk. Duidelijk zichtbaar is de krater mét vloeibare substantie. Bijna buitenaards oogt het landschap. Nog geen oogwenk later drijven wolken weer over de krater heen en ontnemen het zicht. Alsof we eventjes mochten kijken. Bij de Botos lagune, op korte afstand van de krater, is geen wolkje aan de lucht. De lagune is feitelijk een tweede krater volledig gevuld met regenwater.

120160919-costa-rica-071

Wolken drijven net over de krater heen, de omgeving is onzichtbaar

120160919-costa-rica-091

Totdat het wolkendek boven Poáz breekt

120160919-costa-rica-103

Idyllisch, maar niet geschikt om in te zwemmen

Midden in de natuur

Honderd procent vochtigheidsgraad. Altijd is het nat in het nevelwoud. Deze tegenhanger van het tropisch regenwoud ligt op een hoogte van gemiddeld 1.500 meter en bevindt zich daarmee letterlijk in de wolken. Villa Blanca is een zelfvoorzienende ecolodge op deze hoogte. Vluchtig voorbij drijvende wolkenvelden maken de wereld soms erg klein. Vanaf het asfalt is het een kilometer of acht hobbelen over met keien bedekte zandwegen met iets te veel kuilen. Net voor de duisternis invalt kom ik aan bij Villa Blanca na een vermoeiende reis.  Dit is echt midden in de natuur. Panoramisch schijnt het uitzicht te zijn, op een heldere dag reikend tot de zeventig kilometer verderop gelegen vulkaan Arenal. Dit moet wel een bijzondere zonsopgang worden morgenochtend.

naamloos-5

naamloos-4

Villa Blanca is een oase van rust midden in de natuur

Verstopt in de boom

Kwart over vijf ’s ochtends gaat de wekker. Nog een kwartier tot dat de ronde bol aan de horizon verschijnt. Rond de evenaar is het altijd vroeg licht. In een ruk trek ik de gordijnen open. Nog donker. Eruit en naar buiten. In een tijdsbestek van enkele minuten gaat duisternis over in daglicht. Een dik pak wolken hangt om het uitzichtpunt heen en is niet van plan de zon enige speelruimte te geven. Onverrichter zake keer ik terug naar mijn blokhutje. Hoog vanuit de bomen klinkt een melodie die om de paar seconden wordt herhaald. Een kleurrijke toekan zit verscholen op een veilige tak de omgeving te bestuderen. Met het blote oog is het beestje helaas bijna niet te zien. Dit maakt opstaan op dit onmenselijke uur toch nog de moeite waard.

120160920-costa-rica-181

Niets te zien; het nevelwoud doet zijn naam eer aan

120160920-costa-rica-186

Hoog en droog in de boom verstoort de toekan de serene ochtendstilte

Cloudforest

Esteban stapt zelfverzekerd als eerste de Helecho trail op. Hij heeft dit pad al honderden keren gelopen, maar het blijft zijn favoriet. Iets meer dan een halve kilometer door het dichte nevelwoud. Eens per week gaan ze met zijn tweeën erop uit, gewapend met scherpe machetes. Om de wildgroei in te dammen en de trail begaanbaar te houden kappen ze het pad vrij. Door de vochtige omstandigheden groeit de flora namelijk als kool. Kenmerkend aan het cloudforest is dat nagenoeg op en aan iedere boom weer planten groeien. Alhoewel het niet eens regent, zie ik waterdruppels op de bladeren van een varen vallen. Eigenlijk lopen we weer gewoon door de wolken. Overal om me heen wemelt het van het leven. Ritselende takken, gekakel en gekrijs. Een klein deel van de veroorzakers is maar zichtbaar. Vlinders, kevers, kikkertjes en een brulaapje. ‘Wacht maar tot na zonsondergang, dan komt het nevelwoud pas echt tot leven’, verzekert Esteban me. Hij kijkt me glimlachend aan. ‘De bijzondere plantenwereld heb je nu in ieder geval al gezien’. Daar heeft hij gelijk in.

Het regenseizoen, van mei tot oktober, wordt wel ‘the Green Season’ genoemd. Vaak valt er in de namiddag een stevige verfrissende bui. De natuur is op haar mooist.

120160920-costa-rica-288

Hier geen vallende bladeren in de herfstmaanden

naamloos-2

Bijzondere, soms onwerkelijke planten omringen je

120160920-costa-rica-328

Perfect gecamoufleerd, maar toch net zichtbaar

1naamloos-3

Boomstammen zijn weer een voedingsbodem voor tal van andere planten

Zenuwslopend

Met een minuscuul zaklampje waar een enorme lichtbundel uitkomt volgen we Esteban wederom het nevelwoud in. Het is hier zo donker dat je letterlijk geen hand voor ogen ziet. Klein beetje beangstigend zelfs. Een concert van geluiden om me heen. Ik blijf stokstijf staan. Vlak langs mijn gezicht maakt een vleermuis op hoge snelheid een zweefduik. Esteban lacht erom. Dan blijft hij staan en wijst naar de stam van een boom, waarin meerdere holletjes zitten. Eentje is bewoond. Een zwart met oranje getinte tarantula wacht in de aanvalshouding op een voorbijkomende prooi. Met een stokje lokt Estoban de jager uit zijn onderkomen. Nu is pas zichtbaar hoe groot deze spin eigenlijk is. Even verderop stuiten we nog op een kleine ringslang. Een duizendpoot, wandelende tak en vele krekels komen we nog tegen. Net voordat we weer de ‘bewoonde wereld’ instappen ziet Estoban met zijn arendsoog één van de meest kenmerkende bewoners van Costa Rica. Groen lijfje, lichtblauw tinten en oranje ogen. De roodoogmakikikker is een bontgekleurd kikkertje. Voldaan draai ik het zaklampje uit en laat de donkere, wondere wolkenwereld achter me.

120160920-costa-rica-343

De tarantula is niet weliswaar niet giftig, toch is een beet geen pretje

naamloos-10

In het donker komt het nevelwoud echt tot leven

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Latest posts by Jos (see all)

  1. Wauw, wat mooi! Ik ben ook een keer in Costa Rica geweest en vond het een fantastisch land, prachtige natuur en hele vriendelijke mensen. Toen heb ik helaas maar 3 plekken kunnen zien, maar als ik deze foto’s zie wil ik heel graag een keer terug.

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>