Oekraïne herontdekt

Doldwaze dagen waren het vijf jaar geleden, ook al waren de resultaten allerbelabberdst. Charkov bijvoorbeeld, kleurde volledig oranje. De Oekraïners genoten van de oranje invasie. Oekraïne en Kiev stonden in de spotlight gedurende de strijd om de Europese titel.

Duistere jaren

De gloriedagen duurden niet lang. Een vluchtende president luidde in het voorjaar van 2014 de revolutie en een zegevierende Maidan in. En ontketende tegelijkertijd een gewapend conflict in Oost-Oekraïne met Russische minderheden. Rusland nam de Krim in. Diezelfde zomer werd vlucht MH17 uit de lucht geschoten. Tot op vandaag is het nog steeds niet veilig in het oosten Oekraïne. Het aantal buitenlandse bezoekers is sinds die tijd meer dan gehalveerd in dit immens grote land. Op basis van grondoppervlakte is Oekraïne na Rusland het tweede grootste land van Europa. De afstand van hoofdstad Kiev tot bijvoorbeeld Donetsk, een stad die nog steeds onder vuur ligt, bedraagt 735 kilometer. In Kiev merk je nagenoeg niets van de oorlog in het oosten. Op het nationale nieuws komen de beelden voorbij van beschietingen, beelden die de West-Europese huiskamers al lang niet meer bereiken.

Op naar Kiev

Eigenlijk zonder enige ongerustheid reisde ik af naar Kiev. Alleen voor de grensregio’s met Rusland en de Krim geldt een negatief reisadvies. Ukraine International Airlines (UIA) is de nationale luchtvaartmaatschappij van Oekraïne. Een keurige maatschappij met een moderne vloot. De vlucht naar Kiev Boryspil bedraagt iets minder dan drie uur met de geel blauwe nationale trots.

Ukraine International Airlines is de nationale maatschappij van Oekraïne

Vlotjes lost de rij voor de douane op. Een onleesbare stempel later sta ik buiten. De openbaar vervoer verbinding met het centrum is vrij matig. Met de zogenaamde ‘skybus’ kost het minstens een uur om op het centraal station te komen, dat overigens niet heel centraal in de stad is gelegen. Vanaf daar vertrekt de metro. Lange tijd werden taxi’s als onbetrouwbaar bestempeld. Nu met enige regulering is het weer redelijk op orde. Het is niet druk buiten de terminal. Geen meute hongerige taxichauffeurs die nietsvermoedende toeristen half hun auto in slepen.

De metro in Kiev is handig, maar reikt niet tot de luchthaven

Vertrouwen

Ik ga voor het gemak en neem de vooraf gereserveerde HappyGoTaxi naar de stad. Alexei staat met een bordje in zijn hand al te wachten. Over een keurige zesbaans snelweg rijden we de bebouwing van Kiev tegemoet, terwijl Alexei vertelt over de gekke tijd van de revolutie drie jaar terug. Het leven is er sindsdien nog niet veel makkelijker op geworden. ‘Zulke dingen hebben tijd nodig’, betoogt hij, en wendt zijn blik weer op de weg. ‘We hebben er alle vertrouwen in.’

Dat de economie nogal broos is blijkt uit de inflatie de afgelopen jaren. De Oekraïense Hryvnia is de helft minder waard geworden. Voor de bewoners funest. Voor toeristen maakt het Oekraïne een goedkoop vakantieland. Met name de prijs van levensmiddelen ligt soms de helft lager dan in Nederland. De kloof tussen arm en rijk is zichtbaar groot. Dat is op straat zichtbaar. Stokoude Lada’s pruttelen nog door de straten, opgejaagd door dikke BMW’s. Aan het communisme wil men niet meer worden herinnerd. Daarvoor is zelfs een speciale wet aangenomen. Vele beelden uit die tijd zijn uit het straatbeeld verdwenen.

Een divers wagenpark op straat, met klassieke modellen

Ooit de sokkel van Lenin

Een mooie zomeravond

Verbaasd kijk ik om me heen. Geen rondrazend verkeer op de zesbanen brede Khreshchatyk. De hoofdstraat van Kiev is deze avond het domein van de inwoners. Een aangename zomeravond. In een stad waar de wonden zijn geheeld. Kinderen dartelen over de straat. Tot in de puntjes verzorgde jonge vrouwen op ongemakkelijk hoge hakken pareren gracieus over het asfalt. Straatmuzikanten zingen uit volle borst. Er wordt op straat gedronken. En suikerspinnen verkocht. De sfeer is gemoedelijk, bijna uitgelaten. Natuurlijk zijn de meeste steden levendig op een zwoele avond in de zomer. Maar Kiev is anders. Kiev straalt. Ik nader het onafhankelijkheidsplan. In de volksmond ‘Maidan’ genoemd. Het kloppende hart van de stad.

Het is feest op straat in het weekend

Veel inwoners komen samen op Maidan

Revolutie

De kogels vlogen je hier om de oren. Een dikke drie jaar geleden. Maidan was het toneel van de Oekraïense revolutie. Nadat de Oekraïense president eind 2013 weigerde het associatieverdrag met Europa te ondertekenen sloeg de vlam in de pan. Voor de bevolking voelde het als een stap richting Rusland. Er ontstond een opstand, die uitmondde in een maandenlange bezetting en belegering van Maidan en omgeving. Klinkers werden uit de grond getrokken als wapen tegen de oproerpolitie. Barricades werden opgeworpen. Het plein was zwartgeblakerd van de vele branden. Dode mensen op straat.  Het was oorlogstijd.

Dit is de plek waar de revolutie vorm kreeg en men maandenlang bivakkeerde

Nu ligt Maidan er piekfijn bij. ‘Freedom is our religion’. Een reusachtig doek met een gebroken ketting is gewikkeld rondom een gebouw aan het plein. Eén van de herinneringen aan de revolutie. Op een lange muur langs een groenstrook zijn tussen geschakelde bakstenen zwart-wit foto’s van gesneuvelde burgers uitgestald. Geflankeerd door oranje helmen, het symbool van de strijd. Verder herinnert weinig eraan, het is business as usual. Uit de fonteinen spuit het water krachtig omhoog. Overal zitten mensen. Iedereen houdt van Kiev. Of wil tenminste met het bord op de foto. Een wat oudere vrouw in een rode jurk stalt haar koopwaar uit. Wat sleutelhangers, mokken en andere prullaria. Vijf rolletjes wc-papier met de afbeelding van Poetin springen uit het assortiment. Ze hebben schijt aan Rusland.

Het gebouw achter het spandoek heeft forse schade opgelopen tijdens de revolutie

Langs het voetpad staan foto’s van de slachtoffers

Herinneringen aan de revolutie

Naast matroesjkas en magneten is er speciaal wc papier te koop

Biketour

Roman staat al op me te wachten. Hij heeft beloofd om me meer van ‘zijn’ Kiev te laten zien. Als gids bij Active Ukraine leidt hij vaker mensen door de stad. Met wandelingen, of met een busje. Op een tweewieler is daarentegen minder gebruikelijk. Maar wel zo avontuurlijk. ‘De andere verkeersdeelnemers zijn niet zo gewend aan fietsers, dus pas goed op,’ drukt Roman me op het hart. Hij op een racefiets, ik op een mountainbike.

Toegerust op het toerisme is Kiev niet echt. Soms stuit je op een verdwaald bordje, dat zelfs in het Engels de richting geeft. Daar houdt het wel een beetje op. Vaak over het trottoir, af en toe kleine stukjes weg en eenmaal zelfs over een heus fietspad doorkruisen we de stad. Bij de betonnen regenboog, de Friendship of the Nations Arch ter ere van de vriendschap tussen de voormalige Sovjet landen, genieten we van het uitzicht over de stad. Kiev is door de rivier Drnjpr in een linker- en rechterdeel gesplist. Op de rechterzijde bevinden zich alle bezienswaardigheden. Roman is een leftie.’Vanwege de veel lagere huren’, vertelt hij met een glimlach. Meer dan een betonnen jungle is de linkerzijde ook niet. Honderden torenhoge Sovjet flats op een kluitje.

Veel eenheid tussen de voormalige Sovjet staten is er niet, toch staat de regenboog nog overeind

Het uitzicht op Podil, de rechterzijde van de stad

De woningbouw in de buitenwijken oogt ietwat minder aangenaam

Pittig klimmetje

Podil is de oude en populaire wijk langs de oevers van de Drnjpr. Het gebied rondom het oude havengebouw is onlangs gerenoveerd en een populaire uitgaansplek voor de locals geworden. De zogenaamde ‘funicular’, een antiek treintje dat de steile helling op wordt gesleurd, is de verbinding tussen Podil en het stadscentrum dat tientallen meters hoger is gelegen. Vandaag is er geen dienstregeling. We nemen de andere optie; de steile beklimming van Andrew’s descent. Zoals de naam al impliceert wordt deze straat doorgaans als afdaling gebruikt. Met de nodige moeite en zweetdruppels redden we het over de kleine klinkertjes naar boven. Bij de statige St Andrew’s Church volgt een rustmomentje. Kiev heeft meer van deze prachtige kerken. De blauw witte St. Michael’s Cathedral met haar gouden koepels oogt weliswaar historisch. De kathedraal en het klooster werden echter pas rond de laatste eeuwwisseling gebouwd, nadat het originele exemplaar door de Russen was vernietigd in de jaren ’30.  Tegenover St. Michael’s Cathedral staat het eveneens imposante St. Sofia Cathedral.

St Andrew’s Church kijkt uit over Podil

Het niet zo heel oude maar desalniettemin imponerende St. Michael’s Cathedral

De toren van St. Sofia Cathedral kun je beklimmen voor een mooi uitzicht

Roman wil me nog een ander gezicht van de stad laten zien. We trappen voort naar Vozdvizhenka. Straten vol strakke kleurige herenhuizen, op steenworp afstand van het centrum. Toch wel erg rustig op straat. De beoogde miljonairswijk van Kiev staat bekend als een ghosttown. De meerderheid van de huizen is onbewoond. En nog wordt er volop aan deze decadente wijk gebouwd.

De nagenoeg verlaten straten van Vozdvizhenka

De wijk zit strak in de verf en oogt decadent

De Oekraïense crisis heeft er hier flink in gehakt

Kapmes

Samen met haar kleinzoon maakt ze een selfie met één van de drie tanks op de achtergrond. De voertuigen maken deel uit van de collectie van het museum over de Tweede Wereldoorlog. Indrukwekkender is de dame die bovenop het museum staat en de skyline van Kiev siert. Het reusachtige roestvrije stalen beeld ‘Motherland Monument’ symboliseert de overwinning van de Sovjet-Unie op Duitsland in de Tweede Wereldoorlog. Verwijzingen naar het communisme uit die periode zijn nog wel toegestaan. Voorlopig mag ze dus blijven staan. Een deel van haar zwaard is ze al wel kwijt. Het bleek boven het nabijgelegen holenklooster uit steken. En dat mocht niet. Nu is het net een kapmes.

De tanks staan opgesteld alsof ze onderweg zijn naar het slagveld

Veel inwoners zien liever dat de tonnen staal van het monument voor iets nuttigs wordt gebruikt

Fantasie park

Een dertig meter lange blauwe kat. Een groene haas die als bank dient. Alsof we door een sprookje fietsen. The Landscape Alley, verborgen aan de rand van de stad, is een plek vol fantasie. Met kleine mozaïek steentjes zijn allerlei beesten en sprookjesachtige figuren tot een kleurrijk geheel gevormd. Om op te zitten, in te staan of in te spelen. Vooral de variant van Manneke Pis in viervoud dat als rekstok kan worden gebruikt trekt de nodige aandacht.

Een fantasiewereld verstopt aan de rand van het centrum

Het park herbergt tevens een leuke speeltuin

Het is een leuke plek om een uurtje te vertoeven

Naar verluid zijn hier vele creatieve foto’s gemaakt

Het zijn de laatste kilometers van mijn fietstocht door een stad die langzaam weer opkrabbelt. Een biketour is een buitengewoon avontuurlijke wijze om Kiev te leren kennen. We ontweken het voorbijrazende verkeer, gaten in de weg en bovenal valse zwerfhonden. Kiev is een veilige bestemming die het verdient om opnieuw te worden ontdekt.

Met Ukraine International Airlines vloog ik naar Kiev. Tijdens mijn verblijf verbleef ik in het Eleven Mirror Design Hotel en de Senator Apartments Maidan. De transfers van de luchthaven naar de stad en vice versa zijn door HappyGoTaxi verzorgd. Met Active Ukraine verkende ik Kiev op de fiets.  

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Latest posts by Jos (see all)

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>