Hoe overleef je Jakarta?

Eén stap buiten de deur is genoeg om de cultuurshock te ervaren. Je neus begint te prikkelen van de gassen in de lucht, je oren klapperen van het lawaai en het claxonnerende verkeer dat onafgebroken passeert en je ogen zien alle blikken van voorbijgangers op zich gericht.

Onsamenhangend, vervuild, luidruchtig, net een mierennest. Of juist levendig en dynamisch. Jakarta, je houdt ervan of vindt het vreselijk. De één slaat de stad per definitie over en ontraadt ieder het te bezoeken, de ander vindt een bezoek aan de hoofdstad van Indonesië een must. Ik behoor tot de laatste categorie.

120150607 - Java - 036

Al vanaf vroeg in de ochtend is het een drukte van belang

Drukte ontvluchten
Serene rust is schaars in Jakarta. Overal zijn mensen. Ook in de parken verspreidt over de stad. Iedere zondagochtend tot een uur of elf is de situatie bij het park rondom het Nationaal Monument in het hartje van de stad juist omgekeerd. De brede wegen zijn dan gesloten voor het gemotoriseerd verkeer en het domein van fietsers, skaters en wandelaars. Verbaasd door alle deze vroege activiteit slenter ik door het park waar het al een drukte van belang is. Allerlei koopwaar wordt me aangeboden. Ik zie hele families picknicken op het verdorde gras. Het lijkt wel een feestdag. Op de weg rondom het park is het rustiger.

120150607 - Java - 012

Iedere zondagochtend is het tot 11.00 uur pret

120150607 - Java - 030

In het park is drukker dan op straat

Oversteken
In een stad waar je als voetganger aangeschoten wild bent is het niet eenvoudig om naar de overkant van de weg te geraken. Je kunt je afvragen waarom je überhaupt je te voet zou willen verplaatsen, maar dat terzijde. Daar stond ik dan, keurig bij één van de weinige verkeerslichten te wachten. Het lampje brandde rood. Brommertjes schieten rakelings langs de stoep tussen de auto’s door. Een oneindige stroom verkeer. Vijf minuten later sta ik er nog. Lampje nog steeds op rood. Een jongedame komt naast me staan en kijkt me medelijdend aan. Ze kijkt, wacht tien seconden voor een minuscuul gaatje op de rechterstrook en stapt vol vertrouwen het asfalt op. Arm uitgestrekt en met haar hand stopt ze al het aanstormende verkeer. Verbaasd kijk ik haar na. Veilig bereikt ze de overkant. Ze glimlacht alsof ze aan wil geven dat het nu mijn beurt is. Als honden lijken de bestuurders angst te ruiken. Ik wacht nog even en zet dan een stevige stap richting de overkant en stap driftig door. En warempel bereik ik ongeschonden de overzijde. Het lampje springt net op groen.

120150607 - Java - 049

Oversteken vereist lef, vastberadenheid en overtuigingskracht

Vervoer
Jakarta is groot, heel groot. En best ondoorgrondelijk. Het gebied rondom het Nationaal Monument tot de Masjid Istiqlal moskee is beloopbaar. Alhoewel, het heeft meer iets weg van een stormbaan. Putten, gaten, betonblokken; van alles kom je tegen. Even de metro, tram of lightrail nemen zit er niet in. Het busverkeer in de stad is met de introductie van de Transjakarta bussen verbeterd, maar vooral toegespitst op lokale forenzen. Daarmee resteren eigenlijk nog twee opties; één van de duizenden taxi’s aanhouden, de Blue Bird taxi’s hebben de reputatie het meest betrouwbaar te zijn, of zoals veel locals doen je leven toevertrouwen aan chauffeur van een bajaj. Deze opgedofte brommer op drie wielen met twee zitplaatsen achterop en omgeven door enkele plastic flappen tegen een regenbuitje is goed wendbaar in het chaotische verkeer. Massaal aanwezig en hoeft, helemaal na goed onderhandelen, niet duur te zijn. En haast moet je vooral niet hebben, want het duurt wel even om vanuit Central Jakarta naar Oud Batavia te komen. Het is niet erg als je weer eens stil staat, er is zoveel te zien om je heen.

120150607 - Java - 076

Vanuit de cockpit van een bajaj

‘Two hunderd’! Nee, dat kan scherper. Ik bied vijftig tegen. Als we op 100.000 roepie uitkomen schudden we elkaar de hand en stap ik het krakkemikkige driewielertje. Het deurtje valt in het slotje en luid ratelend komt het karretje in beweging. De jonge bestuurder vertelt dat zijn vader drie bajajs heeft die hij en zijn twee broers besturen. Behendig manoeuvreert hij tussen de auto’s door en pakt hier en daar de busbaan mee. Door een doolhof van steegjes en achterbuurten richting het noorden van de stad. De topsnelheid ligt zeker rond vijftig per uur, hetgeen best hard is in zo’n voertuigje. Ik heb geen idee waar we zijn, tot na een klein half uurtje de bajaj tot stilstand komt aan de rand van het Taman Fatahillah plein in Oud Batavia. Bestemming bereikt.

120150607 - Java - 113

Het Taman Fatahillah is het oude stadhuisplein van Jakarta

Eten
Het kost geen fluit, maar je maag moet er wel tegen bestand zijn. Stalletjes met etenswaar vind je op veel straathoeken. Een paar houtblokken of plastic witte tuinstoelen erbij en je hebt een heus straat restaurant. Neem je liever niet het risico op buikloop? Ook dan is er keuze genoeg. Westerse fastfood ketens zijn ruim vertegenwoordigd en populair bij de iets meer welgestelde bewoners. Voor een wat meer koloniale ervaring is Cafe Batavia de plek om een maaltijd te nuttigen. Zachte pianomuziek, donker eiken meubels, hoge plafonds en muren vol met prachtige foto’s. Zelfs de toilet is een bezienswaardigheid. De sfeer is ongeëvenaard, evenals het prijsniveau naar lokale maatstaven. Je betaalt niet alleen voor voor het overigens smakelijke voedsel, maar natuurlijk ook voor de beleving.

120150607 - Java - 121

Cafe Batavia is niet te missen aan het plein

Verontreiniging
Veel verkeer betekent nu eenmaal veel uitlaatgassen. Zwerfafval ligt overal en niemand die zich erom lijkt te bekommeren. Delen van het riool liggen open. Nee, het is geen fijne geur of aanblik. Voetgangers en bestuurders van brommertjes dragen meestal een mondkapje. Veel meer dan ook een mondkapje dragen kun je als reiziger niet doen. Is het noodzakelijk? Nee, mits je één of twee dagen in de stad bent. Natuurlijk voel je je zintuigen een beetje prikkelen. Je weet dan in ieder geval zeker dat je Jakarta hebt beleefd en overleefd.

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>