Actief in de Aveyron; rechtsaf bij Millau

Verder dan een blik de diepte in waarin het dorp ligt dat de naamgever is van de viaduct van Millau komen de meeste passanten niet. Snel door op weg naar het zonnige zuiden. Wij verlieten de gebaande paden en namen de afslag voor de met zijn 343 meter de hoogste viaduct ter wereld. Dalend over kronkelende bergwegen bereikten we de vallei. En ontdekten dat hoogte en hoogtepunten in dit deel van het departement Aveyron uitstekend samengaan.

In vogelvlucht
Michel is een ervaren parapenter. Al meer dan 20 jaar rent hij vrijwel dagelijks van berghellingen af. Gevolgd door zijn glijscherm dat met touwen aan zijn oversized backpack is verbonden. Vliegen als een vogel. Elegant door de lucht, manoeuvrerend op de wind met de stuurlijnen in zijn handen. Hij staart wat mistroostig naar de hemel die met schapenwolkjes is bezaaid. ‘Not enough wind’, moppert hij binnensmonds. ‘Lets try’. Ik krijg een vest aangereikt. We zitten toch zeker op een hoogte van een halve kilometer. Nu is er geen weg meer terug. Helmpje op, voor wat het waard is. Het rode glijscherm, met geel en zwarte accenten, wordt uitgerold en wappert in de wind. ’Run, run’, roept Michel naar me. Mijn loden benen komen in beweging. De afgrond komt steeds dichterbij. Dan vangt het zeil wind en zweven we boven de vallei.

12016-05-20 17.22.31

12016-05-20 15.49.25

Het kerkje, de boompjes en de waterval. Een kronkelende rivier door groene heuvels. Alles lijkt zo nietig. Op een schommel in de hemel. Ik vergeet haast dat de echte blikvanger van het landschap zich achter mijn rug bevindt als we door de luchtstroom in de andere richting draaien. Oog in oog met het imponerende Viaduct van Millau. Dat is eens een ander perspectief. Met trillende handen leg ik het uitzicht vast. We verliezen hoogte, om dan ineens bij de juiste thermiek weer te stijgen, hoger en hoger. De mensen op de berghelling veranderen al snel in stipjes. Angstvallig ver boven de bergtoppen cirkelen we rondjes. Na een tiental minuten op de luchtschommel dalen we af richting landingsplatform voor een keurige landing.

120160520 - Aveyron - 029

120160520 - Aveyron - 065

Klimgeiten
Lang blijf ik niet met beide benen op de grond. De Tarn is het lieflijk riviertje dat langs Millau stroomt en waar het kraakheldere riviertje La Dourbie op uitmondt. Stroomafwaarts leidt het water ons door de Gorges La Dourbie, een door steile rotswanden en bijzondere rotsformaties gedomineerde kloof. Dit is de ideale omgeving voor een volgend hoogtepunt.

12016-05-21 16.05.42

Zilverkleurige karabiners klingelen aan de gordel om zijn middel. Nonchalant deelt Manu de helmen uit en legt uit dat we een avonturenparcours met een progressief verloop gaan afleggen. Hij oogt als een type klimgeit. Waarschijnlijk in staat om maanden in de wildernis te kunnen overleven. Ruwe handen met eeltplekken, brede borstkas en een donkere zonnebril op zijn gebruinde kop. We volgen de leider naar het eerste obstakel, het riviertje La Dourbie, dat moet worden overgestoken zonder een nat pak.

Probleemloos overwinnen alle leden van de groep deze eerste hindernis. Nu begint het echte werk pas. Klauterend via handvaten die in de rotsen zijn gehouwen naar een apenbrug, waarmee de eerste tientallen hoogtemeters een feit zijn.

12016-05-21 14.58.57

Het progressieve karakter wordt duidelijk als we stuitten op een pittige schuine rotswand. Voorzichtig plaats ik mijn voet op de kleine steunpunten terwijl ik bungel boven een afgrond van minstens 200 meter. Moeizaam trek ik me verder omhoog en bereik de top van de rotswand. En nu? Het vervolg van de route blijkt zich te bevinden op de tegenover gelegen rots. Ik zie een web van staaldraden. Andermaal geen weg terug. Nog even genieten van het uitzicht om vervolgens op volle hoge snelheid naar de overkant te razen. Stijf van de adrenaline vervolg ik de weg.  Na nog een uur klimmen en dalen komt het grondniveau weer in zicht. Voldaan zet ik voet op vaste bodem, met het gevoel een Alpenreus te hebben bedwongen.

12016-05-21 15.26.58

12016-05-21 15.19.19

12016-05-21 15.49.21

Schans springen
Talrijke andere actieve mogelijkheden biedt het natuurgebied. Zoals bijvoorbeeld hiken, kanoën, raften of mountainbiken. Een gebrek aan tijd zorgt er helaas voor dat het verkennen van één van de meerdere mountainbike routes in de omgeving niet meer gaat lukken voor zonsondergang. Gelukkig heeft Millau met het bikepark een prima alternatief. Een zwarte, rode en blauwe route zijn door het park aangelegd en vertegenwoordigen ieder een moeilijkheidsgraad. De meest steile schansen waar je voor meerdere seconden het luchtruim betreedt laat ik eerst maar even links liggen. Het eenvoudiger springwerk is na alle letterlijke hoogtepunten een uitstekende afsluiter van een actieve dag.

12016-05-21 17.40.47

2016-05-21 17.39.47

Jos

Jos verkent graag nieuwe plekken, landen en culturen, om vervolgens zijn ervaringen te delen. Hij heeft een lichte voorkeur voor het westelijk halfrond, maar wil de hele wereld zien, onder het motto; ‘the world is my playground’.
Jos

Vragen? Suggesties? Of jouw reishonger delen?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Je mag alleen HTML tags en attributen gebruiken:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>