Liefhebbers van actieve vakanties opgelet! Wil je wandelen of mountainbiken door uitgestrekte bossen? Kanoën, vissen of zwemmen in kraakheldere meertjes? Of zoek je liever de spanning op door met een quad de berg op te gaan? Het kan allemaal in Orsa-Grönklitt in Midden-Zweden!

Orsa-Grönklitt in Zweden: de ideale bestemming voor een actieve vakantie!
Eigenlijk waan je je er in het noordelijke gedeelte van Amerika of het zuiden van Canada: uitgestrekte bossen, schone meren en een gevoel van totale rust. Maar in plaats van een duur ticket naar de andere kant van de oceaan kun je voor weinig geld en in slechts 2 uurtjes naar Stockholm vliegen en een mooie treinrit of autoreis brengt je vervolgens in een totaal andere wereld. Dit klinkt niet verkeerd, toch? Mocht je vanuit Nederland liever met de auto willen gaan dan is de rit er naar toe qua afstand vergelijkbaar met rijden naar een bestemming ergens in Zuid-Frankrijk.

In zowel zomer als winter is Orsa een schitterende vakantiebestemming. In de zomer kun je je er vermaken met de bovengenoemde buitenactiviteiten en in de winter kun je er (cross-country) skiën, schaatsen en rijden met sneeuwscooters. Maar zowel in zomer als winter kun je er genieten van al het moois dat de natuur en de omgeving te bieden heeft.

Er is een ruim en divers aanbod aan accommodaties beschikbaar: variërend van campingplaatsen tot traditionele Zweedse vakantiehuisjes (stuga’s) en kleinschalige hotels. Er is voor ieder wat wils. Ook liefhebbers van lekker eten komen in Zweden niets te kort. Al eens eland, rendier of beer gegeten? De Zweden weten goed wat lekker eten is en zijn trots op hun kookkunst!

Het plaatselijke berenpark is ook zeker een bezoekje waard. Daar vind je o.a. bruine beren, ijsberen, wolven en tijgers in een natuurlijke omgeving. Voor deze dieren is dit een veel betere leefomgeving dan ze in een reguliere dierentuin zouden hebben. Het is een indrukwekkend gezicht om deze dieren te bekijken.

Kortom, Orsa-Grönklitt, een echte aanrader voor actieve familievakanties!

Met dank aan:
Orsa Grönklitt Berenpark www.orsabjornpark.se
Visit Sweden www.visitsweden.com

Op uitnodiging van Visit Sweden bracht Reishonger een vierdaags bezoek aan Orsa-Grönklitt in Midden- Zweden. Teamleden Jeroen en Kevin waren erbij en doen een fotoverslag.

Vlakbij het vakantiepark van Orsa-Grönklitt ligt het Rädsjön meer waar je naar hartenlust op kunt kanoën.

De wandelschoenen werden vervolgens aangetrokken voor een hike van zo’n 5 kilometer. De tocht bracht ons naar Fryksås, een nabijgelegen bergdorp met een schitterend uitzicht op het dal. Het dorp zelf heeft een authentieke uitstraling.

De treinreis is een belevenis op zich. Vanaf de overstap van Börlanger richting Mora hebben we genoten van het uitzicht. Het grote Siljan meer, waar de trein rondom reed, was een fraai plaatje. De treinrit brengt je verder langs uitgestrekte bossen en biedt schitterende vergezichten.

Daarna was het gedaan met de rust, omdat we gingen quad rijden. De manager van het acitiviteitencentrum die in de ochtend het kanoën had verzorgd vertelde ons dat hij veel speciale activiteiten regelt. Wij wilden het uitzicht vanaf de berg wel zien en dus gingen we op quads naar de top.

De derde dag was qua programma wat minder intensief. In de ochtend zijn we op de mountainbike naar het naastgelegen Orsa Björnpark gegaan. In dit park hebben we bruine beren, wolven, lynxen, tijgers en ijsberen gezien.

Voor actieve familievakanties is Zweden echt The place to be! Wie het gevoel van het natuurschoon van Noord- Amerika of Canada wil ervaren, maar hier niet het budget voor heeft, is Zweden een echte aanrader!

Met dank aan:

Op uitnodiging van Visit Sweden brengt Reishonger een vierdaags bezoek aan Orsa-Grönklitt in Midden-Zweden. Vandaag trekken we het natuurpark Orsa Björnpark in, op zoek naar beren, tijgers en ijsberen. De laatste dag van ons bezoek aan Zweden!

Deze derde dag is qua programma wat minder intensief. In de ochtend zijn we op de mountainbike naar het naastgelegen Orsa Björnpark gegaan. In dit park hebben we bruine beren, wolven, lynxen, tijgers en ijsberen gezien.

Het park ligt tegen een berg aan, dus goede wandelschoenen zijn hier geen overbodige luxe. Doordat de verblijven zo uitgestrekt en natuurlijk zijn moet je soms even goed kijken om de dieren te spotten. Overal in het park vind je borden met informatie (ook voor kinderen te begrijpen), interactieve spelletjes en uitzichtpunten. Op gezette tijden worden de dieren gevoerd en dan is de kans om de dieren goed te zien het grootst.

Na het park zijn we nog even over de jaarlijkse jachtbraderie gelopen, waar de locals hun laatste uitrusting aanschaffen voor het jachtseizoen dat in september begint. ’s Middags zijn we op de mountainbike door het bos naar Fryksås gefietst waar we ons heerlijk in de watten hebben laten leggen in Smidgarden.

In Fryksås ligt Fryksås Hotell en dit luxe hotel/restaurant heeft, naast een uitstekende keuken, een fantastisch uitzicht over het dal en het Siljan meer. Hier hebben we op de laatste avond genoten van al het goeds dat de Zweedse keuken te bieden heeft, heerlijk!

De volgende ochtend staat de terugreis helaas alweer op het programma. Met frisse tegenzin beginnen we aan de reis per trein richting de luchthaven van Stockholm en vervolgens huis.

We kijken terug op een fantastische reis, waarbij we dankzij het drukke programma, een goede indruk hebben gekregen van al het moois dat Orsa-Grönklitt te bieden heeft. Voor actieve familievakanties is dit echt the place to be! Wie het gevoel van het natuurschoon van Noord-Amerika of Canada wil ervaren, maar hier niet het budget voor heeft, is een vakantie in Zweden een echte aanrader!

Met dank aan:
Orsa Grönklitt Berenpark www.orsabjornpark.se
Visit Sweden www.visitsweden.com

Op uitnodiging van Visit Sweden brengt Reishonger een 4-daags bezoek aan Orsa-Grönklitt in Midden-Zweden. Vandaag vroeg uit de veren want we hebben een vol programma voor de boeg. Dag 2 van een onvergetelijk bezoek aan Zweden!

De eerste activiteit die op de planning staat is kanoën. Vlakbij het vakantiepark ligt het Rädsjön meer waar je naar hartenlust op kunt kanoën. Dit is een echte aanrader. De totale stilte die we hebben ervaren is heel bijzonder. Op het meer kregen we een gevoel van totale rust. Omgeven door niets anders dan bomen en een kraakhelder meer werden we hier zelf ook stil van. Schitterend!

Na het kanoën waagden we een duikje in het toch wel koude water. Erg verfrissend, maar we waren blij dat we ons konden opwarmen bij het haardvuur dat inmiddels was aangestoken in de nabijgelegen stuga. Nadat we waren opgewarmd besloten we om de hengels uit te werpen. Helaas zonder succes, dus op de barbecue lagen alleen worstjes.

De wandelschoenen werden vervolgens aangetrokken voor een hike van zo’n vijf kilometer. De tocht bracht ons naar Fryksås, een nabijgelegen bergdorp met een schitterend uitzicht op het dal. Het dorp zelf heeft een authentieke uitstraling.

We werden verwacht in Smidgarden, een café-restaurant en tevens spacentrum in het midden van het dorp. De eigenaresse is trots op haar zaak en daar heeft ze alle reden toe. Lokaal is het motto hier. Smidgarden biedt lokaal gebrouwen bieren en smaakvolle lokale frisdranken. Er is een cakebuffet met vers gebak dat in de vroege ochtend in een huisje achter het café wordt gebakken.

Aan het einde van de hikingtour waanden we ons als echte goudzoekers in een kleine waterplas. De moeite die we hebben gedaan voor één stukje goud staat niet in verhouding tot de waarde, maar is zeker voor kinderen een spannende belevenis. Deze activiteit kan overigens alleen gedaan worden als er bij de receptie van het park een tour met gids wordt geboekt.

Daarna was het gedaan met de rust, omdat we gingen quad rijden. De manager van het acitiviteitencentrum die in de ochtend het kanoën had verzorgd vertelde ons dat hij veel speciale activiteiten regelt. Wij wilden het uitzicht vanaf de berg wel zien en dus gingen we op quads naar de top. Het spreekt voor zich dat het uitzicht daar ook spectaculair is, maar vooral de tocht er naar toe gaf een enorme adrenalinekick. Steile wegen, dwars door gras en over hopen stenen maakt dit voor de durfal een goede herinnering. Overigens is het quad rijden wel relatief duur (vanaf €62 voor een half uur) en kan ook dit niet zonder gids geboekt worden.

’s Avonds hebben we gegeten bij het restaurant op het park, dat toepasselijk ‘De uil en de beer’ heet. Vervolgens stond er een bever en elanden safari op het programma. De gids bracht ons naar een schitterende plek bij de rivier waar de bevers hun kamp hebben opgeslagen. Na ruim een uur wachten lieten ze zich echter nog niet zien en vertrokken we voordat het donker werd. Je moet hier wel van houden, want anders slaat de verveling snel toe. Dit was bij ons ook enigszins het geval.

Gelukkig hadden we wat de elanden betreft meer geluk. Na een kleine rit spotten we twee elanden: een mannetje en een vrouwtje. Een erg mooi gezicht om het symbool van Zweden in het echt te zien!

Toen we weer terug bij onze stuga kwamen besloten we om een kampvuur te gaan maken. Het hout hiervoor was snel bij elkaar gesprokkeld. Zittend bij het kampvuur voelden we ons de koning te rijk. Alles is hier zo schoon en je voelt je echt een met de natuur.

Met het geluid van het knapperende kampvuur keken we naar de schitterende, blote sterrenhemel. Wat een utieme natuurlijke ervaring beleven we hier in Zweden. Tot morgen!

Met dank aan:
Orsa Grönklitt Berenpark www.orsabjornpark.se
Visit Sweden www.visitsweden.com

Op uitnodiging van Visit Sweden brengt Reishonger een vierdaags bezoek aan Orsa-Grönklitt in Midden-Zweden. Onze journalisten Jeroen en Kevin zijn erbij en doen live verslag.

Vanmorgen rond half 9 werden we verwacht op Schiphol. Daar ontmoetten we Tanja (begeleidster en contactpersoon) en Harmke (redactrice van dagblad De Pers). Zo’n drie uur later zetten we voet aan de grond op Stockholm Arlanda. Op de luchthaven moesten we een uur wachten totdat de trein vertrok. Helaas bleek de trein een uur vertraagd en hierdoor haalden we onze overstap op Börlanger niet. Na daar weer een uur gewacht te hebben vervolgden we de reis.

De treinreis is een belevenis op zich. Vanaf de overstap van Börlanger richting Mora hebben we genoten van het uitzicht. Het grote Siljan meer, waar de trein rondom reed, was een fraai plaatje. De treinrit brengt je verder langs uitgestrekte bossen en biedt schitterende vergezichten.

Ongeveer tweeëneenhalf uur later werden we opgewacht door Claes Tibo van de Orsa-Grönklitt Gruppen op het station van Mora. De Orsa-Grönklitt Gruppen is in de regio het grootste bedrijf, mede dankzij het Björnpark (berenpark) en de verhuur van stuga’s (traditionele Zweedse bungalows).

Met de auto is het nog een half uurtje rijden naar Grönklitt. Daar hebben we in de Sports Bar van de camping gegeten en kregen we een eerste indruk van de fraaie omgeving van het park. Het eten in de Sports Bar is goed en niet duur. Deze plek is ook voor locals een plek om te kijken naar voetbalwedstrijden en ijshockey, een sport die zeer populair is in Zweden.

De camping is gelegen aan een groot meer en is voorzien van tal van faciliteiten die vooral families met kinderen aanspreken. Een zwembad met glijbaan, midgetgolf, bowlingbaan zijn enkele voorbeelden. Wij verbleven echter niet op de camping, maar op het nabijgelegen vakantiepark in een traditonele Zweedse stuga. Na een vermoeiende eerste reisdag lag iedereen rond een uur of elf uitgeteld in het huisje.

Morgen meer, eerst lekker nagenieten van een prachtige eerste kennismaking met Zweden!

Met dank aan:
Orsa Grönklitt Berenpark www.orsabjornpark.se
Visit Sweden www.visitsweden.com

Aankomend weekend wordt Midzomer gevierd, een van de grootste volksfeesten van Zweden. De regio Dalarna in het midden van Zweden viert dit feest ieder jaar op grootse wijze. Het eerste weekend na 21 juni trekken dan tienduizenden mensen naar deze streek, planten daar volgens traditie een meiboom, spelen muziek en zijn gekleed in prachtige kostuums.

Dalarna, een de mooiste provincie van Zweden
Dalarna ligt centraal in Zweden, zo’n 600 kilometer ten noorden van Göteborg en daarmee binnen één dag per trein of auto vanuit Göteborg bereikbaar. De provincie ligt tussen twee andere populaire provincies: Värmland in het zuiden en Jämtland-Härjedalen in het noorden. Dalarna heeft een prachtig landschap van groene heuvels, blauwe meren en donkere wouden, omringt door uitgestrekte bergen. Dit landschap tref je vooral aan in het gebied rond het Siljan-meer, dat door de lokale bevolking ook wel het ‘oog van Dalarna’ wordt genoemd.

Midzomer, feest van tradities
Voor de Zweden is Midzomer een traditionele feestdag, waarbij de zomer wordt verwelkomd. Mensen verlaten de grote steden en trekken massaal naar het platteland om Midzomer te vieren. Dit gebeurt altijd op de eerste vrijdag en zaterdag na 21 juni. Een van de populairste bestemmingen is Säfsen, een plaats in het zuidwesten van Dalarna. Mensen uit alle hoeken van Zweden komen hier naar toe om Midzomer te vieren, maar er komen ook veel toeristen uit onder andere Noorwegen en Finland.

Traditiegetrouw worden op Midzomer de kerkgangers in lange boten naar de kerk van Leksand gevaren. De volgende dag worden er met deze kerkboten wedstrijden gehouden. Het Midzomernachtfeest wordt in elke stad en in elk dorpje uitbundig gevierd, waarbij het traditie is om een meiboom te planten die bekleed is met bladeren, bloemen en slingers. Al zingend en klappend dansen de Zweden om de meiboom heen. Bijna iedereen loopt op deze dag met een bloemenkrans op zijn hoofd.

Jan Nygren, voorzitter van Säfsens Historical Society is erg trots op de viering van dit volksfeest in Säfsen. “Het is fantastisch om te zien dat er ieder jaar zoveel mensen uit verschillende landen komen. We hebben het heel geweldig, mensen zijn vrolijk, prachtig gekleed en maken de hele dag muziek en dansen.”

Midzomer zelf vieren?
Wie Midzomer een keer wil meemaken in Dalarna kan een lang weekend Midzomer boeken in het bekende Säfsen Resort. Je krijgt hierbij een verblijf voor maximaal zes personen en de mogelijkheid om deel te nemen aan de traditionele midzomer. Meer informatie is te vinden op www.safsen.se.

Het reisgezelschap bestaat uit vier jonge twintigers: mijn man Ben en ik, samen met onze twee beste vrienden Elke en Sam. Geen koppel trouwens (een belangrijk weetje voor de te verwachten groepsdynamiek). Ons vervoermiddel: een zwarte Renault Mégane waarvan de koffer tot aan het plafond volgepropt met slaapgerief en eten. Duur van de reis: een week. Bestemming: Stockholm met een pitstop in Kopenhagen. In dit verhaal zal ik iets meer vertellen over één reisdag (avond) in het bijzonder: de dag waarop ik in contact kwam met de ongerepte Zweedse fauna en flora.

Op weg naar Stockholm
De reis duurt intussen drie dagen. Denemarken ligt achter ons en Stockholm is nog enkele honderden kilometers ver. Ik word wakker op de achterbank van de auto met een slaapzak rond mij gedraaid. Moeizaam krijg ik mijn ogen open. Het valt me op dat Ben en Sam, de twee chauffeurs van dienst, van plaats gewisseld zijn. We zijn dus al ergens gestopt en mijn dutje moet iets langer geduurd hebben dan verwacht. Stilaan worden hun stemmen duidelijker. Ben ziet dat ik wakker ben en maant me aan naar buiten te kijken. Wat een prachtig zicht! Aan mijn linkerkant water zo ver ik kan zien, aan mijn rechterkant uitgestrekte bossen, beiden verlicht door de gloed van een zachte zomerzon. Soms kan ik zo genieten van een natuurlandschap dat ik mezelf erin verlies. Ik verdrink in een gevoel van schoonheid, van geraakt te zijn door iets grootser dan mezelf. Alleen natuur kan dit bij mij teweeg brengen. Ik heb in mijn jonge leven al veel mooie dingen gezien. Sommige daarvan zijn doorheen de tijd door gouden mensenhanden gemaakt: Europese steden zoals Praag en Brugge (toch een beetje opscheppen over mijn thuisland), het decadente Las Vegas met zijn imposante casino’s, de mysterieuze stenen van Stonehedge, … Het blijven echter creaties van de mens. Natuur daarentegen ís er gewoon en als het al gecreëerd is, dan blijft de vraag door wie voor altijd onbeantwoord. Natuur kan ik niet bevatten en daardoor heeft het voor mij iets magisch.

Ik hoor de mannen overleggen. Stockholm is nog een paar uur rijden. De avond is in zicht. Ze zijn moe en willen de tenten opzetten. Ik kan niet tegenspartelen. In de nabijheid van deze schoonheid wil ik nog wel een tijdje blijven.

We verlaten de hoofdbaan en slaan een zijstraat in. Het wordt schemerig in de auto nu we de bossen inrijden. De weg wordt steeds nauwer met meer en meer scherpe bochten. Zweden zijn rustige chauffeurs, zeker in straten zoals deze. Als ze zien dat we op drie meter van hun auto rijden, gaan ze vlug opzij om deze Belgische snelheidsduivels met topsnelheden van 50 km/uur voorbij te laten. Langs de weg zie ik regelmatig perfecte stukjes kampeergras. Elke kampeerplaats is voorzien van een picknickbank en een parking voor de auto. Achter de bomen kan ik een glimp opvangen van het nabijgelegen Vätternmeer. Dezelfde plas water die me eerder deed wegdromen.

Onze slaapplaats
Bij één van de kampeerplaatsen houden we halt. Ik stap uit en bestudeer de plek waar we onze tenten zullen opzetten: een open grasvlakte met plaats voor wel vijf tenten (lekker ruim), een houten bank waarop we kunnen koken en eten, een plaats waar duidelijk al meerdere kampvuren aangestoken zijn, … en dit alles gratis! Plots merk ik dat de korte tijdspanne nodig voor deze vluchtige gedachten, voldoende was voor een dozijn muggen om hun prooi te vinden. Vooraleer ik de rest ga helpen, besluit ik me tegen mijn aanvallers te beschermen. Ik doe andere (meer) kledij aan en de plaatsen die mijn kleding niet bedekt, voorzie ik van een laagje anti-muggenspray. Ik zie er uit als een eskimo en ruik naar vergif. Nu ben ik klaar om het kamp mee op te slaan!

Ben en ik gaan vaak met de tent op reis. Onze slaapplaats voor deze nacht staat dan ook in geen tijd recht. Sam is als legerofficier eveneens getraind in het opzetten van tenten. We kunnen dus al snel overgaan tot de volgende stap van de avond: eten maken. De afgelopen dagen heb ik (ontdek ik nu) de stempel van kok opgedrukt gekregen. Zo gaat dat altijd in een groep. Mensen krijgen elk een eigen rol toebedeeld en voor je het weet moet je altijd hetzelfde doen zonder te weten hoe het ooit zo ver gekomen is. Ben is voor een groot deel de groepsleider, Sam de chauffeur en ik de kok. Wat de rol van Elke is? Ik weet het nog steeds niet…

Vandaag heb ik echter geen zin om te koken. Sam en Elke zitten op de bank te praten. Intussen is Ben de slaapmatjes aan het opblazen. Hoewel al een paar keer vermeld is dat meerdere mensen honger hebben, blijven mijn vrienden al pratend niets doen. Ik voel voor de eerste keer dat het verwacht wordt dat ik de stap zet om aan het eten te beginnen. Mijn probleem is dat ik ervan hou een zeker nut te hebben, maar me erger aan vanzelfsprekendheden. Niet te verwonderen dat ik lichtjes geagiteerd en ergens toch voldaan het water voor de soep op het gasvuurtje zet.

Een kampvuur maken
Sam, ook wel gekend als ‘de man met het plan’, krijgt intussen het briljante idee om een kampvuur te maken. Zo wil hij een groot deel van de muggen verjagen. Dergelijke ideeën kan ik alleen maar toejuichen. Ik heb vertrouwen in onze bekwame legerofficier en zie dat klusje in een wip en een flik geklaard. Verkeerd gedacht. Toen het eten klaar was, zat Sam nog op zijn takken met propjes papier te blazen.

Na het eten staan ons nog twee taken te wachten: vuur maken en water halen in een nabij gelegen bron voor de koffie morgenvroeg. Aangezien vuur maken geen specialiteit blijkt te zijn van Sam, gaat hij water halen. Elke vervoegt Sam en ik blijf in het kamp zodat Ben mij kan leren hoe je vuur moet maken. De auto is net weggereden als Ben op een rustige en duidelijke manier begint uit te leggen dat het belangrijk is een droge, goed brandbare basis te maken. Terwijl hij vertelt, voegt hij daad bij woord en maakt een piramide van droge takken en propjes papier. Daarboven legt hij, op zo’n manier dat de piramide intact blijft, een groot blok hout die hij uiteindelijk wil laten branden. Hij maakt gebruik van een aansteker om enkele papieren propjes in brand te steken en neemt een bord waar de etensrestjes van het avondmaal nog aanhangen om het vuur aan te wakkeren. Dat zuurstof heel belangrijk is voor vuur wist ik al. Bijgevolg lijkt het me inderdaad logisch het vuur van extra zuurstof te moeten voorzien om het aan de praat te krijgen. Terwijl Ben met korte maar krachtige bewegingen met het bord wappert, vraagt hij me regelmatig kleine droge takjes op het prille vuur te leggen. Na een tijdje neem ik het bord over. Blijk ik toch wel een talent te zijn in het aanwakkeren van vuur! Door mijn hulp en de instructies van Ben begint het grote blok hout uiteindelijk te branden. We hebben een kampvuur! Als de andere helft van het reisgezelschap terugkeert, tonen we trots wat we gepresteerd hebben.

Ik denk dat Sam het gevoel had ook een steentje aan het kampvuur te willen bijdragen, jammer genoeg. Aangezien het vuur nog niet sterk genoeg is om al vol continu op zichzelf te branden, moeten Ben en ik het tussendoor nog aanwakkeren. Terwijl ik mijn beste werk bovenhaal, zie ik Sam met een grote blok hout naar me toe stappen. Ik vraag me al fronsend af wat hij daarmee van plan is als hij de kolossale houtblok recht op de basis van ons vuur werpt. Dat was geen goed idee! Ik zie lichtjes teleurgesteld aan hoe het werk van het afgelopen kwartier vernield is. Met een zucht beginnen Ben en ik opnieuw, maar de humor van de situatie ontgaat ons gelukkig niet!

Wild kamperen heeft ook zijn nadelen
Intussen moet ik naar het toilet. Ik word op dat moment geconfronteerd met de harde realiteit: als je wild kampeert, moet je wild plassen. Op zich geen grote ramp, maar van muggen op bepaalde plaatsen hou ik niet zo. In de buurt van ons kampvuur in wording zijn er praktisch geen muggen meer. Zodra je echter richting bos gaat, kan je bijna niet ademen zonder een mug te inhaleren. Ben had al eerder die avond van onze sanitaire voorziening gebruik gemaakt en geeft me de raad: “Snel te werk gaan en jezelf omringen met een constante walm van muggenspray”. Zo gezegd, zo gedaan. Gewapend met mijn spray verdwijn ik naar de bosjes. Ondanks de ongetwijfeld goede raad van Ben, voel ik de jeuk opkomen terwijl ik terug naar ons kamp wandel.

Het einde van de dag nadert
Uiteindelijk overleeft ons kampvuur zijn grootste vijand Sam. We maken cappuccino’s voor ons allen en gaan rond het knetterende vuur zitten. Kan het nog beter? Het hoogtepunt van mijn dag: de zon die stilaan ondergaat, in het gezelschap van mijn man en beste vrienden, met een godendrankje in de hand, verwarmd door de gloed van een kampvuur. Zijn het niet momenten zoals deze waarvoor je leeft? Momenten waarop je intens geniet. Momenten waarop je vervuld wordt met de gedachte dat het niet beter kan als dit. Momenten waarop je beseft dat je simpelweg gelukkig bent, meestal ook met de meest simpele dingen.

Het gepraat van Elke en Sam haalt me uit mijn roes. Gek hoe de zonsondergang en de aanwezigheid van vuur de tongen los maakt. In dat uur ontdek ik meer over Sam en Elke dan ik wil weten. Ik meng me niet in het gesprek maar hoor het even aan. Soms kan ik er van genieten gewoon te zijn. Anderen te laten spreken zonder zelf deel te nemen aan het gesprek. Mensen praten soms te veel en zijn soms te weinig. Terwijl ik ben, denk ik. Ik heb eens ergens gelezen dat denken onze enige echte vrijheid is in het leven. Is dat zo? Het kampvuur brengt de filosoof in mij naar boven.

Intussen is het donker geworden, of toch zo donker als het tijdens een Zweedse zomernacht wordt. In Zweden gaat in juli om 23u de zon onder en rond 3u20 wordt het weer licht. De nachten zijn met andere woorden aan de korte kant. En donker is met een korrel zout te nemen. Je kan op elk moment van de nacht perfect zien waar je wandelt.

Het vuur begint zijn magie te verliezen, niet op ons maar op de kleine kwelgeesten van het bos. We vluchten met tegenzin de tent in om daar het gesprek voort te zetten. Wanneer ik echter in mijn slaapzak lig, begint de slaap naar mij te lonken. Ik ben niet de enige die moeilijk wakker kan blijven. Al gauw ritst Sam onze tent achter zich dicht op weg naar de zijne voor een goede nachtrust in de relatieve stilte van de natuur. “Slaap zacht”, zeg ik tegen mijn medereizigers. Vervolgens val ik, zoals het hoort op reis, moe maar voldaan in een diepe slaap.

Een jaartje werken in…
Op kleine stukjes papier schreven we elk de bestemmingen waar we wel interesse in hadden. Zweden, Zwitserland, Groot-Brittannië, Italië, Nederland en Denemarken vonden opgevouwen hun weg naar een schone asbak en werden één voor één geëlimineerd. Als laatste bleef onze uiteindelijke bestemming over: Groot-Brittannië. Werk en een flitsende loft in Manchester (zie foto) wisten we op afstand te regelen, waardoor we in een gespreid bedje terechtkwamen. Lootjes trekken is zo gek nog niet!

Deze zomer naar…
We lopen al een tijdje rond met een vakantiedilemma: waar moeten we deze zomer heen? Misschien wordt het ook wel september of oktober, maar dat we een paar weken weg willen is duidelijk. Ik zou wel naar de Salomonseilanden terug willen of naar Australië. Maar voor een week of twee, drie vind ik dat te kort. Daarnaast is er de aantrekkingskracht van Zuid-Oost Azië, de USA en de Cariben. Lastig, lastig. Daarom hebben we het lot maar weer laten kiezen. De winnaar? Maleisië. Heeft iemand toevallig nog goede tips voor dit land? Zijn er nog plekken waar géén Lonely Planet-meezeulende reizigers heengaan?

Laat het lot beslissen
Ons hele leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Vooral wanneer je gaat liften of op de bonnefooi op reis gaat, besef je dat. Dus waarom zou je niet een vakantiebestemming door het lot laten bepalen? Zo valt de keuze zonder morren en kun je meteen door naar de volgende fase: het opstellen van een reisschema of het boeken van je ticket. Mocht je toch nog een knagend gevoel overhouden aan het verlies van de andere lootjes, dan zal dat gevoel op je reisbestemming snel verdwijnen. Gegarandeerd.

Catch me if you can
De politie, getipt door haar Zweedse collega’s, hield de 41-jarige man gisteren in de cockpit aan. Hij leek opgelucht te zijn dat zijn 13 jaar durende avontuur voorbij was en verwijderde zonder morren de strepen van zijn pilotenpak. Het bleek dat de neppiloot, die in Milaan woont, alleen een verlopen brevet had voor een kleiner type vliegtuig. Hem wordt valsheid in geschrifte en vliegen zonder brevet ten laste gelegd.

10.000 vlieguren
In totaal maakte de Zweed 10.000 vlieguren voor Britse, Belgische en Italiaanse maatschappijen. De advocaat van zijn huidige luchtvaartmaatschappij, Corendon, gaf toe dat de piloot de bedrijfsleiding “vakkundig om de tuin had geleid met zijn valse brevet”. Volgens de advocaat was het een geluk bij een ongeluk dat de neppiloot nooit alleen heeft gevlogen. “Hij zal geen minuut meer voor Corendon vliegen,” voegde de advocaat eraan toe.

Hij is niet de enige
Natuurlijk is deze neppiloot een stoute meneer, maar hij is niet de enige. Ook de bedenker en enige medewerker van Reishonger is weleens ondeugend geweest. Zo kocht ik in 2003 een rijbewijs in de Solomon Islands, zonder ooit een rijles te hebben gevolgd. Binnenkort het relaas van de avonturen die ik hiermee beleefde!