Vorig jaar rond deze tijd kwamen wij aan in Australië. Melbourne was het startpunt van onze 25-daagse reis langs de oostkust van Australië. In totaal “moesten” we meer dan 7.000 km reizen, want ons vliegtuig vertrok vanuit Darwin. Hoe we die afstand gingen afleggen? We hadden nog geen flauw idee…

Als je in het buitenland goedkoop van A naar B wilt, zul je normaal gesproken moeten lopen of moeten liften. Een andere optie kan ik eigenlijk niet bedenken. Van een vriend kregen we echter twee tips: koop een auto die je later weer verkoopt, of kijk eens voor een relocation camper. Relocations?

Een beetje onderzoek leert ons dat verhuurbedrijven vaak campers door het hele land moeten verplaatsen. Dit kan te wijten zijn aan seizoensgebonden veranderingen. Of omdat de vraag naar voertuigen in bepaalde steden gewoon groter is dan in andere. In plaats van een chauffeur te betalen om de camper te verhuizen, bieden verhuurbedrijven de campers tegen spotprijzen aan aan reizigers. Een perfecte win-win situatie dus. In Australië en Nieuw-Zeeland en sinds kort ook in Amerika en Canada is het mogelijk in contact te komen met de verhuurbedrijven, zodat je voor een prikkie een camper naar een bepaalde locatie kan brengen.

Relocations in Australië en Nieuw-Zeeland: campervan for $1 per day
Op de website van StandbyCars zien we het al: Tassie & NZ Holidays from $1 per day! Wat goed! Eerst is er niets beschikbaar, maar wonderbaarlijk genoeg is er de ochtend van vertrek een nieuwe relocation: in vier dagen van Melbourne naar Brisbane. Eén dag te verlengen en benzinekosten vergoed! Snel de taken verdeeld: de een gaat inpakken en uitchecken, de ander de huurauto aftanken en terugbrengen. En toen snel met de taxi naar onze camper… We krijgen echt een topcamper! Een Toyota Hiace, compleet met beddengoed en al.

We beginnen ons avontuur met een bezoek aan Phillip Island, heel populair omdat je ‘s avonds duizenden pinguïns kan zien die rond zonsondergang massaal de zee uit komen waggelen op zoek naar een slaapplaats in de duinen. Tijdens de reis hier naartoe valt onze mond constant open, enerzijds door de 400 gram chocolade die we als ontbijt wegschranzen (had niets meer met genieten te maken), anderzijds door de verbazingwekkende natuur en daarbij behorende verkeers- en waarschuwingsborden. Bijvoorbeeld: “pas op voor overstekende kangoeroes”. Of een bord aan het strand: “hier niet zwemmen, haaien en dodelijke kwallen”. En: “Pas op, slangengebied. Mocht je gebeten worden, probeer de kleur en grootte van de slang te achterhalen, zodat ze in het ziekenhuis zo snel mogelijk anti-gif kunnen inspuiten.”

We rijden rond 23:00, direct na de pinguïn parade voorzichtig richting Cowes, een klein toeristisch stadje aan de noordkust van Phillip Island. Zonder pinguins, koala’s en kangoeroes te scheppen parkeren we onze camper aan het strand. “Mag eigenlijk niet”, vertelde de ranger ons, “maar er is weinig politie op de been rond dit tijdstip dus ik zou het gewoon doen”.

Na zeven uurtjes slapen worden we wakker door de zon die vol op onze camper schijnt. De zee fungeert als douche, alvorens we naar een koalacentrum en boerderij gaan. Om half vier rijden we dan toch maar weg, we moeten tenslotte nog naar Sydney. We hebben in totaal 5 dagen om 2.400 km te overbruggen. De eerste twee dagen hebben we al 200 km weggetikt, dus we zijn lekker op schema.

De nacht hebben we doorgereden met onze camper tot de benzine op was. De eerstvolgende 24-uurs tankservice was te ver om door te kunnen rijden, zeker omdat we niet midden in uitgestrekte regenwouden wilden stranden. We hebben 3 uur lang het aantal tegenliggers geteld, verder dan vier kwamen we niet. Niet meegeteld zijn de kangoeroe, koala en reuze-hagedis die we gelukkig net op tijd konden ontwijken. Met 120 km/uur vast niet prettig, voor zowel dier als camper. We snappen nu ook waarom iedereen ons afraadt ‘s nachts te gaan rijden. We parkeren onze camper op een parkeerplaats achter een benzinestation, kunnen we morgenochtend vroeg ons pad richting Sydney vervolgen.

‘s Morgens helaas geen douche, wel verse koffie en 60 liter brandstof. Geïnspireerd door de collega toeristen uit Japan staat vandaag een bliksembezoek aan de bekendste stad van Australie op het programma. Snel wat foto’s schieten van de highlights, we moeten na Sydney namelijk nog zo’n 1.000 km afleggen. Over 2 dagen moet onze camper in Brisbane teruggebracht worden. We slapen in Sydney bij het kantoor van Britz (het bedrijf waar we onze camper hebben gehuurd). Dit ligt acht kilometer buiten het centrum, naast een treinstation. Het kantoor is al gesloten, maar gelukkig loopt er nog een jongen in Britz kleding op het terrein. We leggen ons plan uit en met woorden als “Flex”, “Sweet” en “Peace” geeft hij enthousiast akkoord. Sympathiek, zoals alle Australiers zijn overigens.

Na een citytour door het stadscentrum, een korte boottocht langs de skyline, een bezoek aan de haven en een culinair uitstapje (twee hamburgers bij de Mac Donalds, koffie bij de Starbucks en wat biertjes in de Irish Pub), besluiten we terug te keren naar onze prachtige verblijfplaats van vanavond. Daar staan we dan, op het verlichte parkeerterrein van Britz, onder een afdak, op een industrieterrein in een buitenwijk van Sydney. Het regent onophoudelijk, maar wij versieren onze camper voor het slapen gaan nog met wat kerstslingers. We staan toch lekker droog! De geplande wilde stapavonden in Sydney zijn helaas niet uitgekomen. Maar eigenlijk is dit net zo leuk.

Vanaf Sydney is het doorplanken naar Brisbane, zo’n 1.000 km hoger. Zeker omdat we ‘s ochtends toch nog graag het wereldberoemde Bondi-beach wilden bekijken. We hebben er ontbeten in onze camper, en vol medelijden gekeken naar de klasjes die surfles kregen in de stromende regen. Met slechts een paar korte stops, vooral bij de parkeerplaats-campagne “drive revive survive” waar we gratis koffie en koekjes kregen, toerden we verder door de regen. Na nog een bliksembezoek aan Surfers Paradise brengen we de camper net voor drieën bij Britz, precies op tijd afgeleverd.

Dat is het enige nadeel aan de goedkope relocations… de constante tijdsdruk. Maar als je iets meer betaalt, kun je de huurperiode ook verlengen.

Relocations in Amerika en Canada
In Amerika en Canada is het relocations nog in opkomst. Wat daar vaker voorkomt is het ‘wegbrengen’ van nieuwe campers naar de verhuurbedrijven. Bijvoorbeeld van Toronto naar Calgary! Dat is niet gratis, maar een one-way reis door Amerika wordt toch spotgoedkoop! Voor een euro of 15 per dag kan je een nieuwe camper ophalen bij de fabriek en wegbrengen naar een verhuurlocatie naar wens. Wat denk je van een splinternieuwe camper vanaf de fabriek nabij Chigaco via Las Vegas en LA, naar San Francisco brengen? Aanlokkelijk toch?

Wie kent ze niet, de wereldberoemde Hollywood letters op de bergen in Los Angeles? Toeristen willen er steevast mee op de foto. Goed nieuws; sinds kort is bekend wat de beste plekken zijn om jezelf met de letters te vereeuwigen.

De vijftien meter hoge letters, die in 1923 op een heuvel in het noorden van LA werden geplaatst werden, werden in 2010 bedreigd door een vastgoedproject. Bijna was de omliggende grond, 55 hectare rond de letters, verkocht aan projectontwikkelaars, die er luxueuze landgoederen op wilden bouwen. Projectontwikkelaars zagen het namelijk als de ideale plek voor woningen en willen de letters het liefst zo snel mogelijk verwijderen. Alleen voor 12,5 miljoen dollar (bijna 10 miljoen euro) wilde de makelaar de lap grond verkopen. Enkele bekende Hollywood-sterren als regisseur Steven Spielberg, Playboy-oprichter Hugh Hefner en acteur Tom Hanks deden een duit in het zakje. Ook de staat Californië betaalde meer dan drie miljoen dollar mee. Dankzij de geldinzamelingsactie zijn de letters gered, zodat de wereldberoemde witte letters het uitzicht in Hollywood blijven bepalen.

Vanaf het winkelcentrum Hollywood and Highland Center kun je prima foto’s maken, maar de letters blijven zonder telelens toch ver weg. Een mooi uitzicht op het Hollywood Sign heb je ook vanaf het balkon van Griffith Observatory. Je kunt er niet alleen prachtige foto’s maken van de witte letters, maar je kan ook genieten van het uitzicht op de skyline van Los Angeles en Beverly Hills. Toch blijft het een eind weg, die letters.

Beste uitzicht op de Hollywood letters
Nu is het Hollywood sign opnieuw in opspraak, omdat toeristen een manier hebben gevonden om er nu wel heel dichtbij te komen. Dankzij het internet en de GPS op de navigatiesystemen hebben ze het piepkleine weggetje er naar toe ontdekt dat altijd voorbij gereden werd omdat het onvindbaar was. Het leidt naar de allerbeste plek om jezelf met het logo te vereeuwigen.

En inderdaad, een klein testje op internet leerde ons dat 3000 Canyon Lake Drive of Deronda Drive je zo naar de perfecte plaats leiden om een foto van het Hollywood sign te maken. Het best bewaarde geheim van Los Angeles ligt nu dus op straat. Leuk voor de toeristen, minder leuk voor de bewoners. Naar hun mening werpt de allure van het symbool nu een zwarte schaduw over de buurt. De omwonenden kwamen massaal naar het stadhuis om te protesteren. Ze willen nu dat er op een andere plaats een officiële plaats voor de toeristen komt.

Tornado’s komen overal in de wereld voor, van Vietnam tot Rusland en van Zuid-Afrika tot Dubai, maar ze komen het meest in de Verenigde Staten voor. Al is er geen land immuun voor tornado’s, er is één gebied dat meer wordt getroffen door tornado’s dan welk gebied dan ook: Tornado Alley.

In Nederland en België komen ook af en toe tornado’s voor. Uit onderzoek blijkt dat er in Nederland naar schatting 35 tornado’s per jaar voorkomen. Tornado’s komen echter veel vaker in het centrale deel van de Verenigde Staten voor; gemiddeld zo’n duizend per jaar.

Het gebied dat wel Tornado Alley genoemd wordt, van West-Texas tot North-Dakota, heeft er het meest mee te maken, voornamelijk in de maanden april, mei en juni. Het gebied is maar liefst 1.600 kilometer lang en bijna 1.000 kilometer breed. Omdat het geen officieel gebied is, willen er nog weleens staten aan worden toegevoegd of worden weggelaten. Het is in ieder geval zeker dat grote stukken van Texas, Kansas en Nebraska deel uitmaken van Tornado Alley. De staat die in Amerika het meest wordt getroffen van alle is Texas, gemiddeld zo’n 110 keer per jaar.

Het ontstaan van tornado’s
De reden dat er zoveel tornado’s in dit gebied voorkomen is omdat de omstandigheden voor het ontstaan van tornado’s ideaal zijn. Het terrein is relatief vlak, waardoor warme vochtige lucht vanuit de Golf van Mexico in aanraking komt met de koudere droge lucht die naar het zuiden gaat vanuit Canada. Stormen die zich boven de Rocky Mountains ontwikkelen en zich richting oosten verplaatsen, zorgen dan ook nog eens voor een extra vonk.

Dit jaar is er een grote aanvoer van nieuwe stormgebieden door het weerfenomeen La Niña, het zusje van El Niño. Dat fenomeen zorgt er om de paar jaar voor dat er zich meer stormen ontwikkelen en verplaatsen van de Rocky Mountains naar de tornadogebieden in het oosten van Verenigde Staten. In 1997 en 2002 zorgde El Niño voor zware regenval, aardverschuivingen en modderlawines in bijvoorbeeld de Andes, maar ook voor droogte en grote bosbranden in onder meer Australië en Indonesië. In totaal zijn in 2002 41 landen getroffen door overstromingen en 22 door droogte. Overigens heeft El Niño ook positieve effecten. Zo komen er dan minder orkanen voor boven de Atlantische Oceaan en het Caribisch gebied en is de winter minder streng in het noorden van de Verenigde Staten. La Niña doet het tegenovergestelde (denk maar aan de regen en overstromingen eerder dit jaar in Australië) en hierdoor is er veel kans op het ontstaan van tornado’s.

Tornado uitbraken
In 1925 eiste de ‘Tri-State Tornado’ ongeveer zevenhonderd levens in de staten Missouri, Illinois en Indiana. In 1953 viel er een recordaantal doden (519 slachtoffers) tijdens het tornadoseizoen. In 1974 werden er in 16 uur tijd 148 tornado’s gemeten in drie verschillende staten. In die twee dagen kwamen er 330 mensen om het leven.

Extreem tornadoseizoen
Dit jaar is het tornadoseizoen wel heel extreem in het zuiden en middenwesten van de Verenigde Staten. Het totale dodental door de tornado’s dit jaar nadert de 500. Gevreesd wordt dat dit tornadoseizoen het recordaantal doden van 1953 zal breken.

In totaal werden vorige week zondag 46 tornado’s gemeld in zeven staten, waarvan die in Joplin met afstand de dodelijkste was, daar alleen al vielen 125 doden. Een paar weken geleden zaaide ook al een serie wervelstormen dood en verderf in een groot gebied in het zuiden van de Verenigde Staten. Toen vonden ruim 350 mensen de dood. Zoals zo vaak bij tornado’s werden de inwoners van Joplin compleet overrompeld door het natuurgeweld. Slechts twintig minuten van tevoren werden zij gewaarschuwd, wat bij dit soort stormen niet uitzonderlijk is. Voor velen was dat te laat om nog een goed heenkomen te zoeken.

Het is vaak mogelijk gebieden waarin tornado’s gaan voorkomen een aantal dagen tot uren van tevoren aan te wijzen. De exacte plaats en het exacte tijdstip zijn echter heel onvoorspelbaar.

De natuurramp in Joplin (een stadje met 50.000 inwoners) is de dodelijkste tornado in de VS in ruim een halve eeuw tijd. Door het natuurgeweld zijn ook vele honderden mensen gewond geraakt. Woonhuizen, kerken en een ziekenhuis raakten beschadigd, zo meldden plaatselijke media. Mensen raakten bekneld onder het puin van hun huis of in vernielde auto’s. De ravage is enorm. ‘Alsof er bombardementen zijn geweest,’ reageert een bewoonster.

De enorme kracht van de tornado’s blijkt ook uit het verhaal van Linda Summitt uit Knoxville, in de staat Tennessee. Zij vond in haar voortuin een reclamebord van een bedrijf dat gevestigd is in Ringgold, een plaats 134 kilometer verderop in de staat Georgia.

In de zomer van 2009 hadden mijn man Ben en ik een rondreis door het westen van de USA gepland. Een reis die een maand zou duren en het einde van onze studentenjaren zou inluiden. Ben en ik waren die zomer zes jaar samen.

We hebben elkaar leren kennen op de middelbare school toen we 16 jaar oud waren. We werden eerst vrienden, maar lang heeft dat niet geduurd. Mijn vriendschap werd al gauw verliefdheid en na een half jaar stiekem naar hem verlangen was het eindelijk zo ver: mijn verliefdheid werd beantwoord! Ben is altijd alles geweest wat ik wou in een man. Hij is alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn. Hij is mijn wederhelft. En dit gevoel is gelukkig wederzijds! Geen wonder dat we al gauw aan trouwen moesten denken toen we onze rondreis doorheen de USA aan het plannen waren en bleek dat één van onze stopplaatsen Las Vegas zou zijn.

Wat vooraf ging: onze eerste stop in Las Vegas
We hadden maar één stop in Las Vegas gepland. Toch zijn we twee keer in de grote gokstad geweest. Het eerste bezoek vond plaats in het begin van onze reis. De vierde dag om precies te zijn. Ik werd toen met de realiteit geconfronteerd dat Las Vegas wel degelijk een stad midden in de woestijn was. De droogte en beknellende warmte hadden ons zo overmeesterd dat we (ok, vooral ik) niet te genieten waren. Dit had ik niet verwacht! Niet de ideale omstandigheden om te trouwen met andere woorden.

Mijn eerste kennismaking met Las Vegas was dus geen succes. Bovendien was Las Vegas om eerlijk te zijn geen betoverende of romantische plek. Het was zeker geen stad waar ik ter plekke verliefd op werd. Alles draaide er rond geld en imponeren. Alles was er nep. Ik begreep niet dat een stad zoals deze zo befaamd kon zijn om zijn huwelijken. Ik had verwacht dat het een meer magische plek zou zijn. Niet dus. Maar door al dat praten over trouwen, had ik er zin in gekregen en ik was klaar om een nieuwe stap in mijn leven te zetten. Waarom dan nog langer wachten? Waarom dan niet gewoon in Las Vegas trouwen? Het besef groeide dat de plaats waar ik zou trouwen er niet toe deed. Zo lang ik maar de man naast me zou hebben die ik voor altijd naast me wil.

Wat ook in het voordeel van Las Vegas speelde, was het feit dat Ben en ik geen zin hadden in een typisch Belgisch huwelijk met bijhorend feest. We wilden het graag anders en als Las Vegas je één ding kan bieden is het dat wel!

Dus, tijdens ons eerste bezoek aan de stad hadden Ben en ik in overleg de beslissing genomen in Las Vegas te zullen trouwen. Alleen zouden we de dienst zelf uitstellen tot de bruid zich aan de weersomstandigheden van het verre westen had aangepast! Pas tijdens ons tweede bezoek een dikke tien dagen later, hadden we de trouwkledij en –locatie uitgekozen. We wisten niet of we meteen konden trouwen bij het binnen gaan van een kapel dus hadden we eerst voor de gepaste kledij gezorgd. Deze waren we gaan kopen in een shoppingcenter op de strip (waar alle imposante casino’s zich bevonden). Voor mij: een kort wit kleedje met witte ballerina’s. Voor Ben: een zwart G-star hemd met een blauwe Levis jeansbroek en zwarte Airwalks. Geen typische trouwkledij zoals je misschien al opgemerkt hebt. En wáár we zouden trouwen? In een traditioneel ogende kapel die we op weg naar ons hotel voorbijgereden waren.  

Het is zo ver
We stappen het domein binnen van the little chapel of the flowers, de kapel die onze voorkeur geniet, en horen een romantisch deuntje door de boksen naar buiten dansen. We wandelen over een plein, omringd door verschillende gebouwen,  met in het midden een fontein.  De little chapel blijkt niet zo klein als zijn naam doet vermoeden en bestaat uit verschillende kapellen, een fotostudio en kantoorgebouwen.  Naast de fontein zie ik een idyllisch meertje met daarover een houten, gebogen brug. Overal staan bloemen om het domein extra kleur te geven. Er wordt zeker moeite gedaan om een romantische, gezellige sfeer te creëren! Ik vraag me af of je echt zoals de filmindustrie ons doet geloven een kapel kan binnen stappen en meteen kan trouwen. Zullen we deze plek vandaag als getrouwd koppel verlaten? Een onwetendheid die me extra nerveus maakt.

Een beetje verlegen stappen we het kantoor binnen dat de pijlen ons hebben aangewezen. Enkele enthousiaste Amerikaanse vrouwen begroeten ons met hun meest vriendelijke “Hi!”. Er staan drie bemande (of beter bevrouwde) bureaus in het kantoor. Eén van de dames nodigt ons uit plaats te nemen op de twee stoelen voor haar bureautafel. We leggen uit dat we jonge, verliefde Belgen zijn die graag willen trouwen. Aangezien we mede om budgettaire redenen voor een huwelijk in Las Vegas kiezen, vragen we prijzen. Hoeveel kost dit geweldige Amerikaanse huwelijksplaatje? We krijgen een folder met alle mogelijke pakketten. Terwijl mijn ogen het blad langzaam overlopen, merk ik dat de prijs varieert naargelang het aantal foto’s, de aanwezigheid van een driedelige bruidstaart of een receptie na de dienst.  Het meest eenvoudige en goedkoopste pakket bevalt ons: een korte dienst, een rode roos voor de bruid, een boutonnière voor de bruidegom en negen foto’s die we mogen uitkiezen de dag na de dienst. We besluiten dit pakket ter waarde van 200 dollar (exclusief fooi voor de dominee en de fotograaf) te boeken en vragen wanneer het mogelijk is dit in daden om te zetten. De vrouw vertelt ons dat we eerst een trouwlicentie moeten aanvragen. Hiervoor moeten we naar het Clark county clerk’s office waar we zestig dollar moeten neertellen voor een document met enkele handtekeningen. Zodra we deze trouwlicentie hebben, kunnen we in het huwelijksbootje stappen. Een kapel binnen gaan in een vlaag van dronkenschap en/of verliefdheid en meteen trouwen is dus een grote illusie die ik jullie bij deze ontnomen heb! De eerst volgende opening in hun agenda is de dag erna. De vrouw schrijft ons neer voor half tien (A.M.) en legt ons uit dat zij onze weddingplanner is. Ze zal ons morgen opwachten aan de kapel en de dienst in goede banen leiden. Met een vreemde kriebeling in de buik stappen we het kantoor buiten. “See you tomorrow!” roept onze weddingplanner ons nog na.

We willen het beetje papierwerk dat nodig is zo snel mogelijk achter de rug hebben en stappen de auto in richting Clark county clerk’s office. Van onze weddingplanner hebben we papieren meegekregen die we ingevuld moeten afgeven aan het loket. Voor ons in de wachtrij staat een koppel dat er welgesteld uit ziet, wat ik afleid uit de hoeveelheid juwelen die de vrouw draagt en de kwaliteit ervan. Zouden ook zij op het punt staan te trouwen? Ik ben in gedachten het levensverhaal van dit koppel aan het schrijven als de vrouw zich plots tot ons keert en vraagt hoe je annulment moet spellen. Dus deze man en vrouw zijn al getrouwd en willen hun blijkbaar verkeerde keuze teniet doen?! Soms vind ik het fijn om bij mensen die ik niet ken een heel leven te verzinnen. Op zeldzame momenten zoals deze wordt je geconfronteerd met het feit dat het levensverhaal dat je rond iemand schrijft vrijwel nooit met de realiteit overeenkomt. Het is al gauw onze beurt en in geen tijd hebben we alles wat we nodig hebben. We stappen het kantoor buiten met onze trouwlicentie in de hand die ervoor zorgt dat we morgen man en vrouw kunnen worden. Bij dit besef voel ik mijn buik nog meer kriebelen.

D-day
Die nacht heb ik niet slecht geslapen, tegen mijn verwachtingen in. Het oorverdovende gieren van mijn zenuwen heeft me niet wakker gehouden. In tegendeel zelfs. Het was vanbinnen muisstil. Om half acht gaan we ontbijten in het hotel zodat ik al niet van de honger kan flauwvallen tijdens de dienst. Nu ik niet meer slaap en mijn verstand kan bevatten wat me die dag te wachten staat, gaat eten eerder moeizaam. Na een uurtje keren we terug naar de hotelkamer om ons klaar te maken. Voorzichtig trekken we onze niet zo traditionele trouwkledij aan, erop lettend dat we nergens een kreuk maken. We controleren een klein half uur later of we alles bijhebben waaronder ook de (nep gouden) trouwringen die we in datzelfde shoppingcenter als onze kledij voor vijf dollar gekocht hebben (De ringen hebben we trouwens niet samen met onze kledij gekocht, maar na ons bezoek aan de kapel. Toen de trouwplannen concreet werden, beseften we dat we iets vergeten waren!).
 
In trouwtenue stappen we ons hotel met bijhorend casino door op weg naar onze huurauto. Ineens krijg ik bedenkingen. Het is een cliché, maar op de drempel van het huwelijk komen de angsten naar boven. Kunnen we nu al weten of we voor altijd samen zullen blijven? We zijn nog zo jong. Wordt dit geen gestrand huwelijk met als enig nut het bevestigen van de huidige statistieken? Ik kijk naar Ben en al mijn zorgen vallen al even cliché als ze gekomen zijn weg.

We rijden onze auto de oprit van de fleurige kapel op. Wanneer we de poort binnen stappen, zie ik onze weddingplanner die klaar staat om ons te begroeten. Als ze ons ziet, tovert ze een stralende glimlach tevoorschijn. Terwijl ze ons de hand schudt, is ze niet zuinig met complimenten die ons verzekeren hoe adorable we eruit zien. We worden naar de kapel geleid waar we in de echt zullen treden. In de inkomhal moeten we even halt houden. Aan de balie wordt ons gevraagd een papier te handtekenen zodat ons Amerikaans huwelijkscertificaat in orde gemaakt kan worden. Als Ben de pen vast neemt waarmee hij het document moet ondertekenen, moet ik de eerste maal die dag mijn lach bedwingen. De pen heeft de vorm van een groene stengel waarop een gele bloem prijkt. Zelfs de pennen doen de naam van deze kapel eer aan!

Intussen is onze fotograaf Joe gearriveerd. Hij stelt zich kort voor en begint meteen de eerste foto’s te maken. Ben krijgt een rode roos op zijn hemd gespeld, ik krijg een roos in de hand. Ik kijk goedkeurend naar mijn donkerrode roos waarrond een wit, doorschijnend lintje gebonden is. Sober, maar mooi in zijn eenvoud. Na het tekenen van de documenten en het oppinnen/overhandigen van de bloemen, legt onze weddingplanner uit dat we even moeten plaatsnemen in de wachtkamer. Hier zal de dominee de dienst met ons overlopen voor deze van start gaat. We nemen plaats in de bruine zeteltjes als ik de klik hoor van de wachtkamerdeur die achter ons gesloten wordt. Een spannend moment waarop ik me afvraag hoe onze dominee eruit zou zien. Niet veel later gaat de deur weer open en komt er een reus van een man op ons af. “Hi Ben and Ann!”, zegt de man, terwijl ik opmerk dat zijn tanden wit stralen ten opzichte van zijn zwarte huidskleur. Je moet weten dat Ben en ik van gemiddelde grootte zijn en onze dominee duidelijk niet. Misschien was het een typische vrouwenreactie van mij, maar op dat moment maakte ik me vooral zorgen over de foto’s. Hoe zouden die eruit zien met een gigantische man naast ons? Zouden Ben en ik niet te klein lijken?

Onze dominee Douglas geeft ons een stevige handdruk en neemt plaats. Hij stelt ons enkele vragen die bepalen hoe de dienst eruit zal zien: Hebben jullie zelf geloften geschreven? Nee. Willen jullie de korte of lange versie van de traditionele geloften? De korte. Vinden jullie het erg als ik een gebed voordraag? Nee. Verder legt hij ons vluchtig het verloop van de dienst uit. Wanneer we aan de geloften beginnen, moet ik mijn roos aan hem geven zodat Ben de ring aan mijn vinger kan schuiven. Nadien moeten Ben en ik een kaars aansteken die symbool staat voor onze samensmelting. We knikken gedwee dat we het begrepen hebben en worden terug naar de inkomhal geleid. De dominee deelt nog mee dat hij zich gauw gaat klaarmaken en als de muziek start mogen we door de middengang van de kapel naar het altaar stappen.

Dit is de laatste keer dat we onze weddingplanner zien. Ze vertelt ons dat onze fotograaf als getuige zal fungeren en dat de dienst gefilmd wordt door de twee camera’s boven het altaar. De bruidsmars klinkt intussen door de boxen. Onze weddingplanner geeft het teken dat we naar het altaar mogen wandelen en keert na een welgemeende gelukswens terug naar haar kantoor. Ben en ik lijken door de zenuwen wel toondoof geworden en stappen volledig naast het ritme, in een eerder gehaast tempo, naar Douglas die nu vooraan in de kapel staat. Joe heeft zijn best moeten doen dit moment tijdig te vereeuwigen met zijn fototoestel! (Gelukkig was hij niet aan zijn proefstuk toe.) Daar staan we dan. Hand in hand naar boven kijkend terwijl Douglas ons verwelkomt op deze unieke dag.

Voor we aan de geloften beginnen, vraagt Douglas onze gezichten naar elkaar te richten en terwijl elkaars handen vast te houden. Op dit moment moet ik zoals afgesproken mijn rode roos aan Douglas overhandigen. Hij zegent de ringen terwijl hij ze op de ideale hoogte houdt voor de foto’s die Joe wellicht routinematig op dit moment neemt. Nadien schuiven we de ringen aan elkaars rechterringvinger gepaard met een “I will love you forever”. Een gevoel van verliefdheid overvalt me en het besef dat deze woorden wellicht de pure waarheid zijn.

Na de ringen is het tijd om onze éénwording te symboliseren door het samen aansteken van een kaars. Met beide een ranke, witte kaars in de hand steken we een derde kaars aan. Nadat ik mijn kaars terug in de kandelaar heb geplaatst, merk ik dat ze zo recht staat als de toren van Pisa. Typisch! Voor de tweede maal moet ik mijn lach bedwingen.

Douglas vraagt aan Ben terug te denken aan de eerste keer dat hij me zag. Ik zie Ben grijnzen bij de gedachte aan die eerste ontmoeting, toen zeven jaar geleden. Hij was een ‘loner’ en ik een ‘nerd’, om het in onze toenmalige middelbare school labels te zeggen. We leerden elkaar kennen via een gemeenschappelijke vriend. Ik vond hem mysterieus, hij vond mij raar. Ik wou met hem praten, hij wou met niemand praten. Maar vandaag bewijst dat de aanhouder wint! “Think about the first time she allowed you to kiss her”, vervolgt onze dominee. Wat Douglas niet weet, is dat het eerder andersom was. Ik heb lang moeten wachten voor Ben me toeliet. In Ben zijn blik zie ik de erkenning van mijn gedachte.

Dan is het mijn beurt om te mijmeren en de dominee vraagt me terug te denken aan de eerste liefdesverklaring van Ben, zijn aanzoek, … Zo cliché ging het er bij ons allemaal niet aan toe. Onze liefde is eerder gegroeid dan verklaard (en als er al een verklaring bij te pas kwam, was het eerder van mijn kant) en dit huwelijk was een weloverwogen, gezamenlijke beslissing. De suggesties van de dominee kunnen me dan ook niet helemaal in vervoering brengen. De passie echter waarmee Douglas sprak had een innemende charme die zijn gebrek aan creativiteit meer dan goed maakte.

Na de dienst
De dienst duurt nog geen tien minuten, maar mijn kaken doen intussen pijn van het glunderen en mijn handen zijn vervelend klam. De woorden “Ben, you may kiss your bride” klinken bijgevolg even verlossend als de schoolbel tien jaar geleden. De verlossing was echter nog niet nabij. Joe vraagt ons in de kapel te blijven voor enkele foto’s. Hij wil ons paaien door te zeggen dat we elkaar veel mogen vasthouden en kussen op zijn verzoek maar dat maakt een fotosessie voor mij niet aangenamer. Al dat lachen en poseren op bevel. Vreselijk!

Aangezien je niet kan weigeren op je eigen trouwfoto’s te staan, volg ik als een mak lammetje de orders van Joe. Na verscheidene malen kussen, knuffelen, glimlachen en poseren, en dit op verschillende locaties binnen het terrein van de kapel, worden we voor onze medewerking bedankt. Joe legt ons uit dat we de volgende dag om tien uur (eveneens A.M.) mogen langskomen om de negen foto’s te kiezen die bij ons pakket inbegrepen zijn. Als een stralend, pas getrouwd koppel stappen we de poort van the little chapel of the flowers buiten.

Net getrouwd zijn bezorgt je een roes. Je zweeft. Je danst door het leven. Niets is te veel, je kan alles aan. Euforisch stappen we onze auto in en stoppen niet veel verder voor een foto bij het ‘Welcome to fabulous Las Vegas’-bord. Terwijl we dit plaatje om in te kaderen vastleggen, toeteren enkele enthousiaste Amerikanen ons na. Na onze eigen fotoshoot rijden we naar ons hotel langs alle beroemde casino’s: the Venetian, the Bellagio, Ceasars Palace, … Las Vegas is op dat moment een perfect decor voor een autorit die aanvoelt als een persoonlijke triomftocht. Getrouwd zijn is heerlijk! Niet alleen de trouwceremonie, maar ook het gevoel erna zal me voor altijd bijblijven. Dat geweldige gevoel dat je voor elkaar gekozen hebt en dat de hele wereld het mag weten!

In het hotel probeert Ben me american style over de drempel van onze slaapkamerdeur te dragen. Met 56kg in zijn armen gaat hij het gevecht met de deur aan die steeds weer automatisch wil sluiten. Als dit (niet zo vlot als in de films) gelukt is, werpt hij me moeizaam op het kingsize bed dat in zijn beleving hoger lijkt dan normaal. Gelukkig zien we de humor van dit alles in en we lachen ons dan ook te pletter. We hangen vervolgens het bordje ‘do not disturb’ aan de deurklink om in alle privacy ons huwelijk te bezegelen.

‘s Avonds verlaten we ons huwelijksnestje om Las Vegas voor een laatste keer onveilig te maken.

De dag erna
We verlaten Las Vegas om nog twee weken de westkust verder te verkennen. Voor we dat doen, gaan we op het afgesproken tijdstip onze trouwfoto’s kiezen. We moeten hiervoor in een ander kantoor zijn dan dat van de weddingplanners (Joe had ons dit de dag ervoor duidelijk gemaakt). Zodra we de deur binnen stappen worden we door twee vrouwen, nog enthousiaster dan onze weddingplanner, begroet (hier komen de vrouwen blijkbaar in enthousiast en enthousiaster voor). We mogen plaatsnemen aan een tafel waarop een beeldscherm staat. Eén van de vrouwen legt ons uit dat hier onze trouwfoto’s op zullen verschijnen. Ben en ik zijn verbaasd door het resultaat. Joe trok zo routinematig dat ik vreesde voor saaie, weinig geïnspireerde foto’s. In de plaats daarvan ben ik meteen verkocht. Ben en ik kunnen onmogelijk negen foto’s kiezen, of beter, we willen het niet! Onder het motto ‘we trouwen maar één keer’, nemen we onverwacht het hele fotopakket waaronder ook een DVD met de opname van onze dienst. 750 dollar armer en een mooie foto/DVD-map rijker, stappen we de huurauto weer in.

Met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht en een ervaring om nooit te vergeten verlaat ik Las Vegas. Klaar om aan om aan mijn honeymoon te beginnen, met de liefde van mijn leven (nu ook officieel).

Grotere letters
Het oude Hollywood-bord zou wel vervangen moeten worden en plaats moeten maken voor letters die twee keer zo groot zijn. Achter de letters van elk 32 meter hoog hangen kubussen met daarin hotelkamers, een bioscoop, een spa, een zwembad, een restaurant en een museum. Ook mag een terras met een prachtig uitzicht over Los Angeles niet ontbreken.

Niets is zeker
Het architectenbureau reageert met dit ontwerp op de controverse rond de letters. Projectontwikkelaars zien het als de ideale plek voor woningen en willen de letters het liefst zo snel mogelijk verwijderen. Playboy-oprichter Hugh Hefner richtte eerder een fonds op om het Hollywood-bord te redden. De architecten van Bay Arch willen met investeerders en ingenieurs rond de tafel gaan zitten om de plannen naar het volgende niveau te tillen.

Een jaartje werken in…
Op kleine stukjes papier schreven we elk de bestemmingen waar we wel interesse in hadden. Zweden, Zwitserland, Groot-Brittannië, Italië, Nederland en Denemarken vonden opgevouwen hun weg naar een schone asbak en werden één voor één geëlimineerd. Als laatste bleef onze uiteindelijke bestemming over: Groot-Brittannië. Werk en een flitsende loft in Manchester (zie foto) wisten we op afstand te regelen, waardoor we in een gespreid bedje terechtkwamen. Lootjes trekken is zo gek nog niet!

Deze zomer naar…
We lopen al een tijdje rond met een vakantiedilemma: waar moeten we deze zomer heen? Misschien wordt het ook wel september of oktober, maar dat we een paar weken weg willen is duidelijk. Ik zou wel naar de Salomonseilanden terug willen of naar Australië. Maar voor een week of twee, drie vind ik dat te kort. Daarnaast is er de aantrekkingskracht van Zuid-Oost Azië, de USA en de Cariben. Lastig, lastig. Daarom hebben we het lot maar weer laten kiezen. De winnaar? Maleisië. Heeft iemand toevallig nog goede tips voor dit land? Zijn er nog plekken waar géén Lonely Planet-meezeulende reizigers heengaan?

Laat het lot beslissen
Ons hele leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Vooral wanneer je gaat liften of op de bonnefooi op reis gaat, besef je dat. Dus waarom zou je niet een vakantiebestemming door het lot laten bepalen? Zo valt de keuze zonder morren en kun je meteen door naar de volgende fase: het opstellen van een reisschema of het boeken van je ticket. Mocht je toch nog een knagend gevoel overhouden aan het verlies van de andere lootjes, dan zal dat gevoel op je reisbestemming snel verdwijnen. Gegarandeerd.

Ervaren wandelaar
De 52-jarige Bohlig was niet voor het eerst op de vulkaan. Hij had al ruim 60 keer Mount St. Helens beklommen. Zijn kameraad Scott Salkovics stond net met de camera in zijn handen toen hij Bohlig zag wegglijden. “Boem. De kraterwand zakte in en Joseph greep wanhopig naar de rand. Toen verdween hij met een angstige blik in de krater.”

Reddingswerk gestaakt
Een helikopter slaagde er een uur later in om Bohlig te lokaliseren. Volgens één van de reddingswerkers bewoog hij zijn hoofd op een richel 450 meter onder de kraterrand. Wegens slecht weer en turbulentie moesten de reddingspogingen echter worden gestaakt. Even later werd er geen teken van leven meer van de man vernomen.

Actieve vulkaan
De vulkaan bevindt zich in de Amerikaanse staat Washington. In 1980 kwamen er bij de laatste grote uitbarsting bijna 60 mensen om.

Foto: gregw6, Flickr

Vliegvelden met WiFi op de wereldkaart
Alleen is het wel balen dat sommige luchthavens helemaal geen WiFi aanbieden, zoals Weeze. Of exhorbitante bedragen voor een internetverbinding rekenen, zoals in de Starbucks op Brussel Airport. Gelukkig houden mijn collega’s van Jaunted op de wereldkaart bij op welke vliegvelden WiFi beschikbaar is: klik hier.

Europa loopt achter
Uit de wereldkaart blijkt dat Europa erg achterloopt bij de Verenigde Staten. Hier zijn de vliegvelden met internet op twee handen te tellen. De enige vliegvelden met gratis WiFi zijn die van Moskou en het Deense Aalborg. Op de rest van de luchthavens moet je je creditcard trekken. Wanneer worden ze hier eens wakker?

Foto: mastermaq, Flickr

Niet makkelijk
“Het zal iets moeten zijn dat losstaat van Ryanair,” zegt O’Leary. “Grotere vliegtuigen met een kleine business class, maar waarin de meeste passagiers spotgoedkoop naar de Verenigde Staten en Canada vliegen.” Volgens de CEO van de budgetmaatschappij zitten er heel wat haken en ogen aan vast. “Het is niet iets dat zomaar gelanceerd kan worden. Je moet het in één keer uitrollen, met enkele tientallen vliegtuigen en zeker dertig bestemmingen. Best lastig dus.”

Wilde plannen
De directeur van Ryanair staat bekend  om zijn wilde plannen. Het is dus nog maar de vraag of er ooit iets van gaat komen. Eerder stelde O’Leary voor om passagiers te laten betalen voor toiletgebruik. Ook overweegt hij de mogelijkheid om passagiers te laten staan, om zo meer reizigers in een vliegtuig te kunnen proppen.

Prijskaartje
In het pretpark komt een Thriller-achtbaan en enkele van de attracties die in Neverland te vinden waren, zoals botsauto’s, een reuzenrad en een draaimolen. Verder zijn in het 40 hectare grote park een museum, een podium, een golfbaan en een hotel gepland. Het geschatte budget voor het project is één miljard dollar, wat neerkomt op 695 miljoen euro.

Nog tien jaar wachten
De bouw van het pretpark in Gary (Indiana) zal in totaal tien jaar in beslag nemen en een miljard dollar kosten. “We zitten nog in de planningsfase, maar het gaat erg snel,” zegt Odie Anderson, die het project van de familie Jackson leidt. “De verwachting is dat we dit jaar al aan de bouw kunnen beginnen.” Als eerste zijn het museum en de concertzaal aan de beurt, waarna respectievelijk het hotel, de golfbaan en het pretpark volgen.