‘Crazy whitenose’
In het onderstaande filmpje zet Jeroen het, na een introductie in onvervalst Dunglish, op een rennen. Uit het gepuf en het geschud van de camera blijkt dat Jeroen niet echt in vorm is. Onderweg komt hij wat locals tegen die in de schaduw hun wereld voorbij zien trekken. “Wazzup?” en “Hello” hijgt Swolfs naar de verbaasde eilandbewoners. En ook: “Crazy whitenose,” zijn letterlijke vertaling van gekke blankneus.

Drie minuten
In welgeteld drie minuten lukt het de fotograaf om het breedste gedeelte van het eiland Fongafale, waar ook de internationale vliegstrip ligt, over te steken. Hij begint op het strand aan de oceaankant en eindigt op een steiger aan de lagunekant van het atol. Kunnen we Tuvalu hiermee als het smalste land ter wereld bestempelen?

Tuvalu
Tuvalu ligt ten noorden van Fiji en ten oosten van de Salomonseilanden in de Stille Oceaan. Het land bestaat uit negen eilanden, waarvan er vijf eigenlijk atollen zijn. Met haar 12.000 inwoners en een totaal landoppervlak van 26 vierkante kilometer, zijn maar drie landen kleiner: Vaticaanstad, Monaco en Nauru, dat een stukje ten noorwesten van Tuvalu ligt. De economie van Tuvalu draait vrijwel uitsluitend op buitenlandse donaties en de verkoop van postzegels.

Streets of the World
Het project van Jeroen Swolfs, Streets of the World, is er één waar jij en ik jaloers op mogen zijn. De fotograaf probeert in 5 jaar het leven in het centrum van iedere hoofdstad ter wereld vast te leggen. Bij voorkeur in de hoofdstraat, wat in Tuvalu eigenlijk de landingsbaan is. Op zijn website kun je zien waar Jeroen op dit moment is en foto’s van al bezochte plaatsen bekijken. Reishonger zal in een later stadium een interview met de fotograaf plaatsen.

Foto: Jeroen Swolfs

4500 zeemijl
Het duo vertrok op 8 mei uit Choshi in Japan. Na 189 dagen kwamen de roeiers in San Francisco aan. Een afstand van hemelsbreed 8.000 kilometer, maar door de wind en vanwege stromingen kwam de totale lengte van de expeditie boven de 11.000 kilometer uit. Gedurende de zes maanden durende trip zagen Mick en Chris geen enkele keer land.

Roeien of slapen
Onderweg kwamen de Britten onder meer walvissen en maanvissen tegen, moesten ze stormen trotseren en roeiden ze elk in ‘diensten’ van twee uur. Op ongeveer 170 kilometer voor de meet moest een helikopter voedsel af komen leveren, omdat de mannen zonder eten kwamen te zitten. Eén van hun wensen was een moddervette Big Mac, en die werd dan ook netjes in het water gedropt.

Sponsoring en goede doelen
Om de expeditie te kunnen financieren, hebben de roeiers sponsoren gezocht. Zo kon je de avonturiers voor een zeemijl sponsoren. Een goede reden om bij de mannen ‘aan boord’ te stappen waren de goede doelen die zij steunden. In totaal gaat bijna € 3000 naar een Britse school voor dove kinderen en een Nigeraans weeshuis.

Bekijk de video
Lees alles over dit avontuur op de website van de oceaanroeiers: Golden Gate Endeavour. Een leuk videoverslag van de finish kon ik hier helaas niet onder plakken. Bekijk hem op deze link.

Een bezoek aan Pitcairn Island, één van de meest afgelegen bewoonde eilanden ter wereld, was tot nu toe alleen voorbehouden aan yachties en bofkonten die er op cruiseschepen langsvoeren. Happenings waarbij alle 50 bewoners hun huizen uit kwamen rennen om de vreemdelingen te begroeten. Maar een nieuw plan dreigt een einde te maken aan de exclusiviteit van deze bestemming.

Brits gebiedsdeel
Na de muiterij van de HMS Bounty in 1789 koloniseerde een deel van de bemanning Pitcairn. De negen gezinnen die nu op Pitcairn wonen zijn rechtstreekse afstammelingen van deze muitersbende. Het eiland, samen met nog vier onbewoonde eilanden, is een overzees gebiedsdeel van Groot-Brittannië. Pitcairn is de droom van iedere postzegelverzamelaar en ‘eilandist’, zoals Boudewijn Büch en natuurlijk bovengetekende.

Laatste generatie?
Pitcairn vergrijst. En omdat het zo steeds duurder wordt om het eiland te onderhouden, willen de Britten het geld naar de eilanden toe brengen. In de zakken van toeristen. “Onze toekomst hangt van toerisme af,” zegt Leslie Jaques, de Hoge Commissaris van Pitcairn. “Heel veel mensen staan te popelen om zo’n uniek eiland te bezoeken.”

Meer boten
De eerste stap is het verdubbelen van het aantal scheepsverbindingen naar acht per jaar: vier vanuit Nieuw-Zeeland en vier vanuit Mangareva in Frans-Polinesië. Een volgende stap is het veiliger maken van de huidige  kade in Bounty Bay. Omdat aan land gaan een hele opgave is, wil de Britse regering uiteindelijk een nieuwe haven uitgraven aan de andere kant van het eiland.

Imagoprobleem
Om toeristen aan te trekken, moet Pitcairn eerst nog even van haar imagoprobleem af. In 2004 werden zes mannen veroordeeld wegens seksueel misbruik van meisjes op het eiland. Vijf van hen moeten nu dagelijks TBS-achtige werkzaamheden uitvoeren, terwijl de laatste nog steeds bromt in een speciaal voor deze zaak gebouwde gevangenis op het eiland.

slan