Ik had net mijn ouders uitgezwaaid op het vliegveld van Gran Canaria, toen twee Franse jongens op strategische punten aan een rotonde stonden. Natuurlijk mochten ze mee! In het gesprek dat volgde, legden ze me uit dat ze de wereld op een wel heel bijzondere manier aan het rondreizen waren: zonder geld. Nou ja, voor noodgevallen en voor visums spreken ze een budget aan, want voor hun reis van Marokko naar Gran Canaria troffen ze echt geen boot die hen mee kon nemen. Maar in Marokko zelf hadden ze geen cent uitgegeven, zo beweerden ze. Hieronder lees je hoe ze dat voor elkaar kregen.

• Liften
  Hun namen zijn mij even ontschoten, maar laat ik ze voor het gemak Guillaume en Pierre noemen. Guillome was hovenier en Pierre timmerman, maar allebei hadden ze er even genoeg van. Met de duim omhoog waren ze van Frankrijk naar Zuid-Spanje gelift en op de ferry naar Marokko geslopen. Liften in Spanje was toch wel moeilijk, vonden ze, ook al begint Pekín Expres hier dit jaar aan het derde seizoen. In Marokko was liften geen probleem.
• Overnachten
  Toen duidelijk werd dat Pierre en Guillaume niet over geld beschikten en dat sommigen hen zelfs geld toeschoven, verwachtte ik dat ze op de man af om een slaapplaats zouden vragen. Dat deden ze nog net niet, maar ze wilden wel weten of het mogelijk zou zijn om op het strand te slapen. In Marokko hadden ze wel bij liftgevers kunnen overnachten, in simpele schuurtjes op het platteland of op dakterrassen.

• Eten
  ‘Maar jullie moeten toch eten?’ was mijn vraag.
  ‘Ja, maar dan vragen we om eten waar de houdbaarheidsdatum van verlopen is,’ antwoordde Guillaume.
  ‘Niet bang voor een maagontsteking?’ vroeg ik.
  ‘Tot nu toe is het goed gegaan.’
  ‘En waar haal je dat eten dan vandaan?’
  ‘Bij de bakker en bij supermarkten. Het is gratis!’

• Meezeilen
  Ongehinderd door enige ervaring willen de Fransen nu meeliften op een zeilboot. Hun bestemming: de Cariben. Ik heb ze dan ook afgezet bij de jachthaven en veel succes toegewenst. Als het hen lukt, ben ik voor niets die zeilcursussen aan het volgen. Pierre en Guillaume informeerden ook nog naar de mogelijkheid om de controleurs te omzeilen op de ferry naar Lanzarote. Dat lijkt me eerlijk gezegd best lastig, tenzij je achterin een bestelbusje onder een kleed gaat liggen. Ach, het lukt ze vast wel!

Conclusie
Ik hield gemengde gevoelens aan deze ontmoeting over. Aan de ene kant had ik respect voor hun lef en hun discipline, maar aan de andere kant vind ik het reizen als vrekken en het bedelen om eten net iets te ver gaan. Wat is er verkeerd aan een betaald bed? Zo steun je de lokale economie ook nog een beetje. Ik zou me erg schuldig voelen als een arme plattelandsmarokkaan mij moest verzorgen. Je bent er ook zoveel tijd aan kwijt, aan het zoeken naar eten en slaapplaatsen. Wat ik me ook afvraag: hebben deze jongens nog wel tijd over om iets van hun bestemmingen te zien, of gaat het hen alleen maar om de kick van het gratis vervoer, het gratis eten en de gratis overnachtingen? Nee, ikzelf stil mijn reishonger op een andere manier. Met een portemonnee van Marokkaans leer.

Foto: Michał Sacharewicz, Flickr

Tuvalu
Hij kwam een paar weken geleden al even voorbij: de fotograaf die met een camera van de ene naar de andere kant van Tuvalu rende. Dit land en 193 andere mag Jeroen Swolfs (35) bezoeken voor zijn project Streets of the World. “Ik wil een portret van de wereld aan het begin van de 21e eeuw maken,” legt hij uit. “Natuurlijk zijn er veel verschillen tussen de landen, maar er zijn ook veel overeenkomsten. En dát is nou juist interessant.”

Drukke straten
Een portret van een land kun je het beste in de hoofdstad maken, vindt Swolfs. En dan het liefst in een drukke straat. In Tuvalu is dat de landingsbaan van het vliegveld en in Bangkok een straat als Sukhumvit Road. En omdat hij graag middenin die drukke straat staat, maakt hij van alles mee. “Zo ben ik in Hanoi drie keer door een brommer aangereden,” zegt hij met een pijnlijk gezicht.

Rijke vent
Als ik hem vraag wie dat dan allemaal moet betalen, antwoordt Jeroen mysterieus: “Een investeerder met een grote liefde voor kunst en fotografie. Hij is nogal een avonturier dus dat aspect van Streets of the World spreekt hem ook wel aan.” En het blijkt dat Jeroen zelf ook water bij de wijn doet. Zo maakt hij onderweg gretig gebruik van Couchsurfing, het netwerk van mensen die reizigers graag een bed of een bank aanbieden.

Basis Bangkok
Voorlopig heeft Jeroen Bangkok als basis voor zijn reizen door Azië en Oceanië. Daarna is hij van plan om achtereenvolgens in Rio de Janeiro (8 maanden), Kaapstad (18 maanden) en Rome (16 maanden) te bivakkeren. Als de reis er eenmaal op zit, wil de fotograaf een expositie en een boek uitbrengen.

Liever paspoortstempels dan promotie
De wervingsorganisatie zegt een nieuw type werknemer te hebben ontdekt – de zogenaamde ‘Scamps’. In het Engels laat deze term zich beter verklaren: swap careers for passport stamps. “De Scamps beseffen dat werk en geld niet alles in het leven is. Ze zijn op zoek naar nieuwe ervaringen, zowel thuis als in het buitenland,” aldus David Clubbs, de directeur van Office Angels.

Eén op de zeven wil emigreren
Slechts een minderheid van de ondervraagden is werkelijk tevreden met hun baan en positie binnen het bedrijf. Maar liefst één op de zeven werknemers wil graag in het buitenland werken. De meest populaire bestemmingen voor de Britten zijn dan New York en Sydney.

Goed voor je CV
Een reis rond de wereld of een periode in het buitenland werken is goed voor je CV. “Dat straalt zelfverzekerdheid en volwassenheid uit,” zegt Clubbs.

Foto: g-hat, Flickr

Een 36-jarige Japanner die in 2001 zijn huis verliet met omgerekend één euro op zak, is nog steeds op reis, zo meldt de Telegraph. Hij heeft inmiddels 37 landen bezocht, is overvallen door piraten, gearresteerd in China, ontsnapt aan een huwelijk in Nepal en momenteel bezig met de beklimming van de Mont Blanc.

Op de fiets
Keiichi Iwasaki vertrok in 2001 op zijn fiets, een simpele Raleigh Shopper. Met 160 yen op zak dacht hij niet ver te kunnen komen, maar het ging makkelijker dan hij dacht. Dus pakte hij de ferry naar Zuid-Korea. En toen was er geen weg meer terug. In de acht jaar die hij onderweg is zijn twee van zijn fiesten gestolen en twee onherstelbaar kapot geraakt. Hij rijdt nu op zijn vijfde fiets rond.

Goocheltrucs
Keiichi is goed in goochelen. Zo kan hij op straat een centje bijverdoenen. Maar ook krijgt hij af en toe geld van mensen die zich verbazen over zijn verhaal en hem een duwtje in de rug willen geven. “De meeste reizigers en avonturiers hebben geld nodig voor hun wereldreis. In plaats van op te geven wil ik mensen laten zien dat je op wilskracht je dromen kunt waarmaken.”

We gaan nog niet naar huis
Na zijn bezoek aan Zwitserland wil Keiichi oversteken naar Afrika, daarna van Zuid-Amerika naar Noord-Amerika fietsen en daarna pas terugkeren naar Japan. De Telegraph vergelijkt de tocht van Iwasaki met die van Forrest Gump, die maar bleef rennen.

Leeuwtje aaien
Het was de bedoeling dat Charles de leeuw, die naar de naam Mapimpan luistert, zou aaien onder begeleiding van een verzorger. Dat lukte ook, maar de één jaar jonge Mapimpan besloot vervolgens dat het tijd was om te spelen. En waar een spelende kat nog wel te verdragen is, blijkt een 136 kilo zware leeuw toch wel iets sterker. Wat volgt is een minuten durende struggle waarbij de oppasser de leeuw voortdurend op zijn snoet slaat in een hoop hem af te leiden.

Weggevlucht
Toen de leeuw hem eindelijk losliet, greep Charles zijn kans en vluchtte hij de kooi uit. Alhoewel hij probeert in zijn journalistenrol te blijven, is het duidelijk dat het ‘leeuwenspel’ hem niet onbewogen heeft gelaten. Een paar flinke schrammen en snijwonden zijn het resultaat van zijn kooigevecht.

‘Oh, that’s alright’
Wanneer de oppasser de kooi verlaat zegt hij “Oh, that’s alright” bij het zien van de wond in Charles’ been. En, toegegeven, het valt uiteindelijk ook best mee. Maar Starmer-Smith heeft wel geluk gehad.

Bekijk hier de video van de ontmoeting tussen Charles en Mapimpan.

Topjournalist
Charles Starmer-Smith is geen onbekende, zelfs niet bij mij. In 2007 las ik al een artikel van hem, waarin hij uitlegde hoe hij in alleen maar budgetmaatschappijen de wereld rond was gevlogen. Een hele eye opener voor wie denkt dat prijsvechters alleen maar in Europa rondvliegen. Het kostte hem in totaal 8 dagen en slechts 800 pond en in zijn reisverslag vind je heel wat interessante budgetmaatschappijen voor jouw trips.

Geïnspireerd door Eddy Murphy
Abdelkarim Serhani gaf in een politieverhoor toe geïnspireerd te zijn door Eddie Murphy in de film Coming to America. Wat mij betreft lijkt zijn verhaal meer op het boek en de film Catch me if you can. Ooggetuigen en slachtoffers bevestigen dat de fraudeur zeer overtuigend kan acteren. Zo sleepte hij tijdens zijn Australische avontuur zelfs een contract bij een reality tv-show binnen.

20 duizend euro schade
Serhani logeerde 16 dagen lang in een exclusief resort op Hamilton Island, doorgaans een bestemming voor rijken en beroemdheden. De rekening bedroeg ruim 20 duizend euro. Daarnaast charterde hij een luxe jacht, huurde hij dure auto’s en dineerde hij met topmodellen uit Sydney.

Uit Australië gevlucht
Na zijn arrestatie in Australië kwam Serhani op borgtocht vrij. Hij kreeg het voor elkaar om met een jacht naar Bali te vluchten en daarna naar Nieuw-Zeeland te vliegen, waar hij de gemoederen ook al bezighield.

Boek schrijven
Naar verluid is Abdelkarim Serhani inmiddels teruggekeerd in zijn thuisland Frankrijk. Hij zou plannen hebben om zijn avonturen en zijn charmeertechnieken in een boek te willen optekenen. Reishonger houdt je op de hoogte.