Samen met mijn vriendin in een huurauto in 8 dagen door Jamaica reizen? Dan moesten we óf gek óf heel avontuurlijk zijn. Want een doorsnee toerist blijft natuurlijk lekker veilig in een all-inclusive resort zitten, met hoogstens een excursie naar het geboortehuis van Bob Marley of de watervallen van Dunns River.

Wij dus niet. Vooral omdat onze reisgids -deze keer een Rough Guide in plaats van die eeuwige Lonely Planet- het had over rustige baaitjes en dromerige dorpjes waar je het échte Jamaica zou kunnen ervaren. En om maar niet naar huis te hoeven met een spijtgevoel vanwege gemiste attracties, besloten we er zoveel mogelijk aan elkaar te rijgen.

Auto huren in Jamaica
Een auto huren in Jamaica is geen enkel probleem. Ermee rijden wel. De wegen zijn, buiten de toeristencentra van Montego Bay en Negril en de hoofdstad Kingston, van abominabele kwaliteit. Denk aan zandweggetjes met diepe kuilen of modderpoelen. Voeg daaraan toe de suïcidaal jakkerende Jamaicanen en je hebt het recept voor een waar auto-avontuur.

De vering van onze Toyota Corolla kreeg er flink van langs en af en toe kwam er een losliggende steen tegen de bodem. Steeds stelde ik me voor hoe de autoverhuurder ons na inspectie een hoge boete zou geven. Mijn tip voor jou is dan ook het huren van een auto met een ‘no excess’-verzekering. Bij een autoverhuur-broker is deze altijd inclusief.

Uiteindelijk stelde de inspectie gelukkig weinig voor. De autoverhuurder liep even vlug om de auto heen, vroeg om een krabbeltje en liet ons zonder problemen gaan.

Negril: toeristen en verkopers
Na de landing in Montego Bay was onze eerste stop Negril. Deze plaats heeft een 11 kilometer lang strand, dat volgebouwd is met resorts, hotels, guesthouses en reggaebars. Nadat we Jamaicaanse dollars uit de geldautomaat hadden getrokken, drong een marihuanaverkoper zich al meteen aan ons op. Of we niet toevallig interesse hadden in een takje. Deze vraag zou tijdens onze vakantie -en vooral in Negril- tot vervelens toe herhaald worden.

De ware attractie, het strand, mag er zeker zijn. Het zand is hagelwit en er zijn echt wel rustiger stukjes te vinden. Wij verbleven in Secret’s Cabins, een schattige accommodatie met een bar in het zand, waar het heerlijk ontbijten is met banana pancakes.

Treasure Beach: het echte Jamaica
We lazen in onze reisgids dat Treasure Beach het relaxte Jamaica zou moeten zijn dat we ook in Cool Runnings zien en ons voor de geest halen als we naar Bob Marley luisteren. Min of meer klopt dat. Het is er rustiger, een groot deel van het lokale wegennet is ongeasfalteerd en er staan nauwelijks hotels.

Wij verbleven in Nuestra Casa Guesthouse in Billy’s Bay, een goedkope bed & breakfast in een mooie villa, gerund door een Engelsman. Op loopafstand was het strand en tegen een kleine vergoeding kunnen de locals je naar Pelican’s Bar varen. Dit is een op palen gebouwde bar in de zee. Aanvankelijk was deze bedoeld voor vissers, maar steeds meer buitenlandse reizigers komen hier een kijkje nemen en een drankje drinken. Ook grilt de barman een uitstekend visje.

Long Bay: surfparadijs
Aan de oostpunt van Jamaica vind je Long Bay. De rit vanuit Treasure Beach voerde ons door de hoofdstad Kingston, waar we zelfs nog even verdwaald raakten in een soort van sloppenwijk. Maar gelukkig zaten we met onze Toyota Corolla al gauw weer op het goede spoor en reden we na een monsterrit Long Bay binnen, een bestemming die bij (kite)surfers een bel doet rinkelen.

Long Bay beschikt over een prachtig lang strand zonder grote hotels, vergelijkbaar met Treasure Beach. De golven waren er alleen een stuk hoger en het waaide er flink. We sliepen in een hutje op het strand en aten jerk chicken in allerlei geïmproviseerde strandtentjes.

Het land waar niets gratis is
Jamaica mag dan wel mooi zijn, maar niets is er gratis. Zelf de Blue Lagoon bezoeken? Op de parkeerplaats staan lokale gidsen je op te wachten. Als je niet van plan bent om een rel te veroorzaken, is hen afwimpelen zinloos. Dokken, dus.

Het oordeel
Jamaica is mooi, bruist van het leven en is bij vlagen zelfs spectaculair. Wat alleen een grote stempel op onze reis drukte, was de geldbeluste mentaliteit van de Jamaicanen. Ben je blank, ook al draag je shabby kleren, dan ben je automatisch rijk. Kinderen zullen zeuren om geld en haast iedereen die jou aanspreekt doet dat met de intentie om geld bij je los te peuteren. Zelfs als je iemand de weg vraagt, verwacht diegene een fooi. Natuurlijk is dit eerder het geval in de veelbezochte toeristenbestemmingen. Ga je off the beaten track, dan is de kans een stuk groter dat je ‘normale Jamaicanen’ tegenkomt.