Eerste indruk
Gran Canaria is niet het mooiste eiland van de Canarische Eilanden. Je vindt hier niet de uitgestrekte regenwouden van La Gomera of de architectonische schoonheid van Lanzarote. Niemand lijkt van het oosten van het eiland, waar je vliegtuig neerstrijkt, te houden. Fabrieken, magazijnen, windmolens en uit plastic zeil opgetrokken plantenkassen domineren het dorre landschap. Huizen lijken er zonder bestemmingsplan uit de grond te zijn gestampt.

Geen mooie binnenkomer voor de toeristen, dus. Gelukkig weten de autoriteiten het goedgemaakt: hoe dichter je bij de hotels in het zuiden komt, hoe meer palmbomen er langs de weg staan. En als je eenmaal op het zuidelijkste puntje bent beland, begrijp je waarom toeristen voor dit eiland kiezen. Een uitgestrekt duinengebied, dat op de Sahara lijkt als je er middenin staat, kruipt hier uit de diepblauwe Atlantische Oceaan. Een zeven kilometer lang, halvemaanvormig zandstrand is het resultaat.

Meer verrassingen
Gran Canaria mag dan niet moeders mooiste zijn, maar is ook weer niet foeilelijk. Het is moeilijk om het hele eiland over één kam te scheren. Sterker nog: Gran Canaria wordt vaak ‘een continent in miniatuur’ genoemd. Weg van de lelijke oostkust vind je er bergen tot 1949 meter hoog, met op mooie dagen uitzicht op Tenerife en zelfs Fuerteventura. Het hart van het eiland heeft spectaculaire kloven en verborgen valleien, met stuwmeertjes en dennebossen. Je kunt hier zelfs een strand voor jezelf vinden. Las Palmas is verrassend groot: de stad is erg uitgestrekt en telt bijna 400.000 inwoners.

Voordelen van wonen op Gran Canaria
Er is heel wat te zeggen voor wonen op Gran Canaria. Het weer mag je gerust op nummer één van de redenen zetten. Het is nu begin december en hier in Las Palmas  is het 24 graden en halfbewolkt.  In het zuiden van het eiland is het vaak een graadje warmer en een stuk zonniger. ‘s Zomers stijgt het kwik nauwelijks boven de 30 graden, met een verkoelende zeebries. Veel huizen aan zee hebben noch een verwarming, noch een airco.

Gran Canaria is het ‘meest ontwikkelde’ van de Canarische eilanden. Je vindt er een groot aanbod van winkels en bedrijven. Gran Canaria heeft een eigen Ikea, twee vestigingen van Media Markt, twee Carrefours, prachtige winkelcentra, uitstekende restaurants en een wild nachtleven.

Gran Canaria is ook de ‘hub’ van de eilandengroep. Vluchten naar het Spaanse vasteland -waarop je trouwens 50% korting krijgt als je hier eenmaal residente bent- en naar Nederland, België en andere bestemmingen vertrekken met de grootste regelmaat hiervandaan. Ook als je naar Marokko of Madeira wilt, is Gran Canaria je vertrekpunt. Vluchten tussen de eilanden -ook hierop is die grote korting weer van toepassing- zijn goedkoop: check de prijzen bij BinterCanarias of Islas Airways.

Eilandgevoel
Vooral onze vrienden uit Madrid deden er dramatisch over: zouden we niet heel snel een eilandgevoel krijgen? Zo’n benauwd gevoel doordat we aan alle kanten omringd waren door water? Met die vraag gaven ze het zelf al aan: zoiets is een gevoel, zoiets zit tussen je oren. Ikzelf heb altijd al van eilanden gehouden. Ik zie ze als de wereld in het klein, in pocketformaat. Daarnaast is de zee, de oceaan in dit geval, altijd een prachtige horizon.

En zo klein is Gran Canaria niet. Je doet er 40 minuten over om van Las Palmas in het noordoosten naar Maspalomas in het zuiden te rijden. En ruim anderhalf uur om in het afgelegen La Aldea de San Nicolas te komen. Er is veel te zien en te doen. Er zijn nog steeds plekken die ik moet ontdekken.

Het ‘eilandgevoel’ krijg ik wel een beetje als ik denk aan de rest van de wereld. Ik kan niet even met de auto naar Tsjechië rijden, om maar een voorbeeld te noemen. Overal waar ik heen wil kom ik met een koffer aan en ben ik op het openbaar vervoer aangewezen. Geen wonder dat veel canarios niet van hun eiland af te branden zijn. Nog even en ik ben er zelf één.

En al die toeristen dan?
De één vindt het een ramp, de ander een zegen: de toeristische zones in het zuiden van het eiland. Ik heb ermee leren leven. Je moet toch ergens op vakantie en uit je dak kunnen gaan? Daarnaast levert deze geluksindustrie heel wat banen op voor de lokale bevolking en natuurlijk voor buitenlanders zoals ik. Af en toe bezondig ik me zelfs aan een frikandel speciaal en een patatje oorlog in het Nederlandse ghetto in Playa del Inglés…

Een woning vinden
Het vinden van een huurwoning is verrassend makkelijk. Mijn vriendin en ik bezochten een week lang verschillende flatjes. Na twee weken konden we intrekken in een appartement aan zee. De huurprijs was € 550 met water en licht inbegrepen. We woonden op een kaap en vielen in slaap met het gebeuk van de golven op de rotsen. Nu zitten we in de hoofdstad, Las Palmas, en betalen we € 575 voor een appartement met twee slaapkamers. Water en licht betalen we apart, maar dat komt neer op ongeveer € 30 per maand.

De huizen en appartementen zijn in 80% van de gevallen gemeubileerd tot de strijkbout en de kurketrekker aan toe, dus hoef je alleen maar je kleren, boeken, cd’s en computer mee te verhuizen. Over het algemeen kun je stellen dat de huizen in Las Palmas en in de toeristenplaatsen het duurst zijn (ruim € 600 voor een tweekamerappartement). Rond het vliegveld en in het dunbevolkte noorden en westen van het eiland zijn ze juist weer erg betaalbaar (€ 350 voor een tweekamerappartement).

Ik raad je aan om direct bij een eigenaar te huren en niet via een verhuurkantoor. Het is echt niet zo moeilijk om iets te vinden. Zo bespaar je bemiddelingskosten en is de minimum huurtermijn vaak iets korter. Op de volgende websites plaatsen de locals hun aanbod:

• www.fotocasa.es
• www.segundamano.es
• www.loquo.com

Werken op Gran Canaria
Spreek je een beetje Spaans? Dan maak je goed kans op een baantje in het zuiden, in het toeristengebied. Spreek je goed Spaans? Beproef dan je geluk in Las Palmas, de hoofdstad. Als havenstad kent Las Palmas heel wat importerende en exporterende bedrijven. Een meertalig persoon (je spreekt toch wel Engels?) komt daarbij altijd van pas. Een restaurant of hotel aan het strand Las Canteras zou ook geïnteresseerd kunnen zijn. De website Infojobs is de meestgebruikte voor het vinden van werk.

Als het even kan, werk dan lekker vanuit huis. Als copywriter voor Nederlandse websites heb ik geen sollicitatiebrieven hoeven te schrijven, geen CV in het Spaans hoeven te vertalen en geen selectieprocedure hoeven te doorlopen. Allemaal voordelen, maar daar tegenover staat dat het opbouwen van een sociaal leven iets meer moeite kost.

Conclusie
Gran Canaria is op het eerste gezicht misschien lelijk en vergeven van toeristen, maar het Spaanse eiland heeft heel wat te bieden voor wie door dat imago heen durft te prikken. In het zuiden van het eiland kun je van de mooiste stranden genieten, in het hart van het eiland kun je eindeloze wandelingen maken en in de hoofdstad Las Palmas, waar toeristen nauwelijks komen, valt genoeg te beleven. Voeg daaraan toe een ongelooflijk lekker klimaat en een goede bereikbaarheid, en de keuze is al snel gemaakt. Maar wees gewaarschuwd: je krijgt per jaar een grote stroom logees te verwerken!

Foto duinen van Maspalomas: inocuo, Flickr | Foto Las Palmas: Wikipedia

Vandaag is ARC 2009 van start gegaan. ARC is een jaarlijks terugkerende ‘rally’ voor amateurzeilers, die van Gran Canaria naar het Caribische eiland Santa Lucia voert. In deze zeilwedstrijd varen veel mensen voor spek en bonen mee.  Niet omdat ze niet van competitie houden, maar omdat het hen vooral om de ervaring gaat: de Atlantische Oceaan oversteken in gezelschap van andere kapiteins.

Nederlandse inbreng
De bedrijvigheid in de jachthaven van Las Palmas was gisteren groot. Schippers repareerden de reling, controleerden de zeilen en brachten dozen vol proviand aan boord. Toeristen en locals keken hun ogen uit bij het rijtje megajachten dat lag afgemeerd. De vlaggen verraden de herkomst en de meeste schippers blijken uit Groot-Brittannië te komen. Toch spotte ik ook een Nederlands jacht van een dikke twintig lang: Ikatha. Ik ben benieuwd wat eigenaar Albert van Stek voor de kost doet om zo’n Jongert 2700 -ik zie al een tweedehandsje voor bijna 4 miljoen euro- te kunnen veroorloven. Zodra ik dat weet, is het gedaan met Reishonger.

‘Crewing’ op een jacht
Wie graag eens op een zeilboot wil werken om zo zeilervaring op te doen, moet in oktober/november in Las Palmas zijn. Dat werkt stukken beter dan een berichtje op het forum voor crew te plaatsen. Zo kunnen de schippers je gezicht zien en heb je de kans om hen te overtuigen, ook al heb je weinig zeilervaring. Reken er niet op dat je betaald krijgt; je zult eerder geld moeten toeleggen omdat het aanbod van bemanning voor dit soort reizen erg groot is.

Voorspoedige start
Het is vandaag een prachtige, zonnige dag. Onder een blauwe hemel zetten de boten om 13:00 uur koers naar het zuiden, om na het ronden van Gran Canaria de boeg naar het westen te keren. Hier kun je zien waar elk schip op dit moment vaart.

Dave staat het huilen nader dan het lachen. Een geluid dat ik nog nooit eerder had gehoord stijgt op uit zijn keel. “Wat zeg je?” vraag ik hem. Dave maakt een wacht-even-gebaar en grijpt naar de waterfles in zijn rugzak. Na een slok te hebben genomen heeft hij zijn stembanden hervonden: “Hoe lang gaat dit nog duren, man?” Ron doet alleen zijn mond open om er water in te gieten. Hij trekt zich terug in een opening in de rotsen.

Playa de Güigüi
Het was een kwestie van tijd voordat ik iets over Authentiek Gran Canaria zou schrijven. Ik woon hier immers en heb in mijn twee jaar op dit eiland al heel wat plekken bezocht. Playa de Güigüi (spreek uit: wie-wie) is hiervan misschien wel de meest bijzondere plek. Waar de meeste stranden beschikken over toeristische faciliteiten, die een climax bereiken in het hotelgetto van Playa del Inglés, is Güigüi compleet verlaten. Alleen een aantal hippies woont er parttime in zelfgebouwde hutjes.

Geen infrastructuur
Güigüi zou het ongetwijfeld goed doen bij de massatoerist, want bij eb is het strand tientallen meters breed, het water is altijd kristalhelder en je kijkt er regelrecht tegen de hoogste berg van Spanje aan: El Teide op buureiland Tenerife. De onmogelijke locatie op de verlaten westkust heeft het strand de bulldozers en cementmolens echter bespaard.

Angstaanjagend
Alleen zijn met de natuur. Een verademing, maar soms ook best angstaanjagend. Want wat moet je als je hier het ravijn in glijdt? Of als je een rotsblok over je heen krijgt? Mobiele telefoons werken hier niet en de auto staat op drie uur klimmen. Een tocht naar Güigüi maak je dan ook niet op je slippers. En ook niet zonder minstens vier liter water per persoon. Maar de beloning voor je inspanning mag er zijn: onderweg kom je langs zeldzame vegetatie en de frisse duik in de Atlantische Oceaan doet alle spierpijn, en het feit dat je vroeg of laat weer terug moet, vergeten.

Routebeschrijving
Neem de GC-200 die bij Mogán de bergen in schiet. Na ongeveer drie kwartier rijden kom je bij een vork in de weg met een bord dat naar links wijst, naar Tasartico. Rij langs de bergwand een dal in en parkeer je auto voorbij het dorp Tasartico. Je moet hiervoor een paar honderd meter over een onverwarde weg rijden, langs provisorische plantenkassen. Meestal staan er wel één of twee geparkeerde huurauto’s van andere avontuurlijke toeristen. Een vervaagd bord geeft aan waar het natuurpark van Güigüi -en het wandelpad erdoorheen- begint.

Bekijk voor meer informatie deze handige, online wandelkaart, waarop ook de wandelroute naar en vanaf La Aldea staat (maar die is nóg zwaarder). Let op: de samensteller van deze kaart gaat uit van een route vanuit de dorpskern van Tasartico, maar je kunt dichterbij parkeren.