Ik had net mijn ouders uitgezwaaid op het vliegveld van Gran Canaria, toen twee Franse jongens op strategische punten aan een rotonde stonden. Natuurlijk mochten ze mee! In het gesprek dat volgde, legden ze me uit dat ze de wereld op een wel heel bijzondere manier aan het rondreizen waren: zonder geld. Nou ja, voor noodgevallen en voor visums spreken ze een budget aan, want voor hun reis van Marokko naar Gran Canaria troffen ze echt geen boot die hen mee kon nemen. Maar in Marokko zelf hadden ze geen cent uitgegeven, zo beweerden ze. Hieronder lees je hoe ze dat voor elkaar kregen.

• Liften
  Hun namen zijn mij even ontschoten, maar laat ik ze voor het gemak Guillaume en Pierre noemen. Guillome was hovenier en Pierre timmerman, maar allebei hadden ze er even genoeg van. Met de duim omhoog waren ze van Frankrijk naar Zuid-Spanje gelift en op de ferry naar Marokko geslopen. Liften in Spanje was toch wel moeilijk, vonden ze, ook al begint Pekín Expres hier dit jaar aan het derde seizoen. In Marokko was liften geen probleem.
• Overnachten
  Toen duidelijk werd dat Pierre en Guillaume niet over geld beschikten en dat sommigen hen zelfs geld toeschoven, verwachtte ik dat ze op de man af om een slaapplaats zouden vragen. Dat deden ze nog net niet, maar ze wilden wel weten of het mogelijk zou zijn om op het strand te slapen. In Marokko hadden ze wel bij liftgevers kunnen overnachten, in simpele schuurtjes op het platteland of op dakterrassen.

• Eten
  ‘Maar jullie moeten toch eten?’ was mijn vraag.
  ‘Ja, maar dan vragen we om eten waar de houdbaarheidsdatum van verlopen is,’ antwoordde Guillaume.
  ‘Niet bang voor een maagontsteking?’ vroeg ik.
  ‘Tot nu toe is het goed gegaan.’
  ‘En waar haal je dat eten dan vandaan?’
  ‘Bij de bakker en bij supermarkten. Het is gratis!’

• Meezeilen
  Ongehinderd door enige ervaring willen de Fransen nu meeliften op een zeilboot. Hun bestemming: de Cariben. Ik heb ze dan ook afgezet bij de jachthaven en veel succes toegewenst. Als het hen lukt, ben ik voor niets die zeilcursussen aan het volgen. Pierre en Guillaume informeerden ook nog naar de mogelijkheid om de controleurs te omzeilen op de ferry naar Lanzarote. Dat lijkt me eerlijk gezegd best lastig, tenzij je achterin een bestelbusje onder een kleed gaat liggen. Ach, het lukt ze vast wel!

Conclusie
Ik hield gemengde gevoelens aan deze ontmoeting over. Aan de ene kant had ik respect voor hun lef en hun discipline, maar aan de andere kant vind ik het reizen als vrekken en het bedelen om eten net iets te ver gaan. Wat is er verkeerd aan een betaald bed? Zo steun je de lokale economie ook nog een beetje. Ik zou me erg schuldig voelen als een arme plattelandsmarokkaan mij moest verzorgen. Je bent er ook zoveel tijd aan kwijt, aan het zoeken naar eten en slaapplaatsen. Wat ik me ook afvraag: hebben deze jongens nog wel tijd over om iets van hun bestemmingen te zien, of gaat het hen alleen maar om de kick van het gratis vervoer, het gratis eten en de gratis overnachtingen? Nee, ikzelf stil mijn reishonger op een andere manier. Met een portemonnee van Marokkaans leer.

Foto: Michał Sacharewicz, Flickr

Catch me if you can
De politie, getipt door haar Zweedse collega’s, hield de 41-jarige man gisteren in de cockpit aan. Hij leek opgelucht te zijn dat zijn 13 jaar durende avontuur voorbij was en verwijderde zonder morren de strepen van zijn pilotenpak. Het bleek dat de neppiloot, die in Milaan woont, alleen een verlopen brevet had voor een kleiner type vliegtuig. Hem wordt valsheid in geschrifte en vliegen zonder brevet ten laste gelegd.

10.000 vlieguren
In totaal maakte de Zweed 10.000 vlieguren voor Britse, Belgische en Italiaanse maatschappijen. De advocaat van zijn huidige luchtvaartmaatschappij, Corendon, gaf toe dat de piloot de bedrijfsleiding “vakkundig om de tuin had geleid met zijn valse brevet”. Volgens de advocaat was het een geluk bij een ongeluk dat de neppiloot nooit alleen heeft gevlogen. “Hij zal geen minuut meer voor Corendon vliegen,” voegde de advocaat eraan toe.

Hij is niet de enige
Natuurlijk is deze neppiloot een stoute meneer, maar hij is niet de enige. Ook de bedenker en enige medewerker van Reishonger is weleens ondeugend geweest. Zo kocht ik in 2003 een rijbewijs in de Solomon Islands, zonder ooit een rijles te hebben gevolgd. Binnenkort het relaas van de avonturen die ik hiermee beleefde!

Hoe je een tweede Working Holiday Visa aan kunt vragen
Een jaartje werken en reizen in Australië is voor velen zo verslavend dat ze terug willen om er nog een jaar van hun leven door te brengen. Sinds enkele jaren bestaat daarvoor de mogelijkheid om voor de tweede keer een Working Holiday Visa aan te vragen. Een voorwaarde om zo’n werkvisum te krijgen is dat je tijdens je vorige avontuur minimaal drie maanden op het platteland moet hebben gewerkt. En omdat sommige backpackers niet aan die voorwaarde kunnen voldoen, zoeken ze wanhopig naar nepwerkgevers. Iets wat het immigratiedepartement – terecht of niet – fraude noemt.

Backpackers gedeporteerd
Deidre Russack van het Department of Immigration gaf tijdens haar toespraak op een backpackerconferentie een voorbeeld van deze fraude. Zo zou een Ierse jongen 500 Australische dollars aan een hostel hebben betaald voor een referentie. Zijn straf? Een boete van $ 1400 en met het eerste vliegtuig naar huis. Volgens Russack zijn dit soort zaken geen uitzonderingen en heeft het immigratiedepartement meerdere ‘foute’ backpackers in de kijker.

Foto: H Dragon, Flickr

Geïnspireerd door Eddy Murphy
Abdelkarim Serhani gaf in een politieverhoor toe geïnspireerd te zijn door Eddie Murphy in de film Coming to America. Wat mij betreft lijkt zijn verhaal meer op het boek en de film Catch me if you can. Ooggetuigen en slachtoffers bevestigen dat de fraudeur zeer overtuigend kan acteren. Zo sleepte hij tijdens zijn Australische avontuur zelfs een contract bij een reality tv-show binnen.

20 duizend euro schade
Serhani logeerde 16 dagen lang in een exclusief resort op Hamilton Island, doorgaans een bestemming voor rijken en beroemdheden. De rekening bedroeg ruim 20 duizend euro. Daarnaast charterde hij een luxe jacht, huurde hij dure auto’s en dineerde hij met topmodellen uit Sydney.

Uit Australië gevlucht
Na zijn arrestatie in Australië kwam Serhani op borgtocht vrij. Hij kreeg het voor elkaar om met een jacht naar Bali te vluchten en daarna naar Nieuw-Zeeland te vliegen, waar hij de gemoederen ook al bezighield.

Boek schrijven
Naar verluid is Abdelkarim Serhani inmiddels teruggekeerd in zijn thuisland Frankrijk. Hij zou plannen hebben om zijn avonturen en zijn charmeertechnieken in een boek te willen optekenen. Reishonger houdt je op de hoogte.