Gedoe
De laatste tijd beleef ik steeds minder plezier aan mijn spiegelreflexcamera. De tijd van experimenteren is voorbij. Ik wil nu vooral mooie platen schieten, maar het is zo’n gedoe. Steeds moet ik het zware ding uit mijn cameratas halen, de lensdop eraf klikken, de camera aanzetten, de belichting controleren en eventueel wachten op de flitser. Nu wil ik niet zeggen dat je met een compactcamera deze stappen niet hoeft te doorlopen, maar het is in elk geval minder opzichtig. En dat is misschien wel de factor die mij het meest steekt: hij is zo groot. Ik ben er zo’n Amerikaanse cruisetoerist mee. Het ontbreekt me alleen nog maar aan het witte petje.

Voor wie is een spiegelreflexcamera op reis geschikt?
Natuurlijk, een spiegelreflexcamera heeft heel wat voordelen. Je kunt er andere objectieven op schroeven en zo de kleinste details dichterbij halen. Je kunt het diafragma langer open laten staan, zodat de lichten van nachtelijk verkeer lange strepen worden of de sterren de rotatie van de aarde verraden. Maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak maak je nu zulke foto’s? In mijn geval verwaarloosbaar weinig. Toch kan ik wat gevallen bedenken waarin een spiegelreflexcamera geen obstakel vormt:

• Je bent gewoon stapelgek op fotografie en alles moet daarvoor wijken
• Je verdient je brood met het maken van foto’s
• Je bent vrijgezel en er staat geen partner verveeld toe te kijken bij iedere foto die je maakt

Hier zijn natuurlijk nog wat variaties op te bedenken, maar het komt erop neer dat ik in geen van de categorieën pas. Daarom heb ik tijdens mijn lange weekendtrip naar Marokko een pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend besluit gemaakt.

Weg met die spiegelreflex!
Inderdaad, ik ga mijn Canon aan de wilgen hangen. Er is vast iemand die er meer aandacht en liefde aan kan schenken. Daarom staat mijn spiegelreflex de komende dagen op eBay, in de hoop een fanatiekere eigenaar te vinden. Omdat ik niet langer de aspiratie koester om reisfotograaf te worden, ga me mij tevreden stellen met een compactcamera die ongemerkt in mijn broekzak past. Zo kan ik mij makkelijker onder de locals mengen. Als iemand nog tips voor een nieuw fototoestel heeft: laat maar komen!

Tuvalu
Hij kwam een paar weken geleden al even voorbij: de fotograaf die met een camera van de ene naar de andere kant van Tuvalu rende. Dit land en 193 andere mag Jeroen Swolfs (35) bezoeken voor zijn project Streets of the World. “Ik wil een portret van de wereld aan het begin van de 21e eeuw maken,” legt hij uit. “Natuurlijk zijn er veel verschillen tussen de landen, maar er zijn ook veel overeenkomsten. En dát is nou juist interessant.”

Drukke straten
Een portret van een land kun je het beste in de hoofdstad maken, vindt Swolfs. En dan het liefst in een drukke straat. In Tuvalu is dat de landingsbaan van het vliegveld en in Bangkok een straat als Sukhumvit Road. En omdat hij graag middenin die drukke straat staat, maakt hij van alles mee. “Zo ben ik in Hanoi drie keer door een brommer aangereden,” zegt hij met een pijnlijk gezicht.

Rijke vent
Als ik hem vraag wie dat dan allemaal moet betalen, antwoordt Jeroen mysterieus: “Een investeerder met een grote liefde voor kunst en fotografie. Hij is nogal een avonturier dus dat aspect van Streets of the World spreekt hem ook wel aan.” En het blijkt dat Jeroen zelf ook water bij de wijn doet. Zo maakt hij onderweg gretig gebruik van Couchsurfing, het netwerk van mensen die reizigers graag een bed of een bank aanbieden.

Basis Bangkok
Voorlopig heeft Jeroen Bangkok als basis voor zijn reizen door Azië en Oceanië. Daarna is hij van plan om achtereenvolgens in Rio de Janeiro (8 maanden), Kaapstad (18 maanden) en Rome (16 maanden) te bivakkeren. Als de reis er eenmaal op zit, wil de fotograaf een expositie en een boek uitbrengen.

‘Crazy whitenose’
In het onderstaande filmpje zet Jeroen het, na een introductie in onvervalst Dunglish, op een rennen. Uit het gepuf en het geschud van de camera blijkt dat Jeroen niet echt in vorm is. Onderweg komt hij wat locals tegen die in de schaduw hun wereld voorbij zien trekken. “Wazzup?” en “Hello” hijgt Swolfs naar de verbaasde eilandbewoners. En ook: “Crazy whitenose,” zijn letterlijke vertaling van gekke blankneus.

Drie minuten
In welgeteld drie minuten lukt het de fotograaf om het breedste gedeelte van het eiland Fongafale, waar ook de internationale vliegstrip ligt, over te steken. Hij begint op het strand aan de oceaankant en eindigt op een steiger aan de lagunekant van het atol. Kunnen we Tuvalu hiermee als het smalste land ter wereld bestempelen?

Tuvalu
Tuvalu ligt ten noorden van Fiji en ten oosten van de Salomonseilanden in de Stille Oceaan. Het land bestaat uit negen eilanden, waarvan er vijf eigenlijk atollen zijn. Met haar 12.000 inwoners en een totaal landoppervlak van 26 vierkante kilometer, zijn maar drie landen kleiner: Vaticaanstad, Monaco en Nauru, dat een stukje ten noorwesten van Tuvalu ligt. De economie van Tuvalu draait vrijwel uitsluitend op buitenlandse donaties en de verkoop van postzegels.

Streets of the World
Het project van Jeroen Swolfs, Streets of the World, is er één waar jij en ik jaloers op mogen zijn. De fotograaf probeert in 5 jaar het leven in het centrum van iedere hoofdstad ter wereld vast te leggen. Bij voorkeur in de hoofdstraat, wat in Tuvalu eigenlijk de landingsbaan is. Op zijn website kun je zien waar Jeroen op dit moment is en foto’s van al bezochte plaatsen bekijken. Reishonger zal in een later stadium een interview met de fotograaf plaatsen.

Foto: Jeroen Swolfs