Om de door orkanen en menselijk toedoen totaal uitgeputte koraalriffen van Cancún te ontlasten, bedacht de Britse kunstenaar Jason de Caires Taylor iets geniaals. De Brit plaatste 400 beelden op de zeebodem. ‘s Werelds grootste onderwater beeldentuin was geboren!

“Dit onderwatermuseum zal vele bezoekers trekken en zo de natuurlijke riffen nabij het Mexicaanse Cancún een rustperiode geven. Hierdoor worden de riffen versterkt, zodat ze beter bestand zijn tegen orkanen”, aldus Jason. De tentoonstelling werd in november 2009 gelanceerd met drie levensgrote beeldhouwwerken, ondergedompeld in de praachtige wateren van Cancún. De beelden zijn gemaakt van pH-neutraal cement en beplant met levende koraalstekken.

Het meest opvallende beeld is misschien wel Hombre en Llamas, dat vrij vertaald “Man in brand” betekent. Dit twee meter hoge standbeeld in Manchones, voor de kust van Isla Mujeres, is de thuishaven voor fel gekleurd vuurkoraal. “Naarmate het koraal groeit, zal de indruk ontstaan dat het beeld in brand staat. We hebben 75 gaten in het standbeeld geboord zodat het koraal wijzende vingers zal vormen die op vlammen lijken”, aldus De Caires Taylor, verantwoordelijk voor een gelijksoortig project bij Grenada in het Caribisch gebied.

Begin 2010 werden de eerste veertig beelden van La Evolución Silenciosa (“De stille evolutie”) neergelaten in het water van Manchones. Ze zijn opgesteld als een soort onderwater gemeenschap die zich bekommert om haar dagelijkse beslommeringen. In juni werder er tachtig standbeelden toegevoegd, in juli honderd en in augustus nog eens honderd. Vier maanden geleden werd het gigantische project voltooid: 400 levensgrote beelden vormen de grootste onderwater tentoonstelling ter wereld!

De mensen achter het project hopen niet alleen dat het beeldenpark de riffen zal helpen, maar ook het toerisme in Cancún zal vernieuwen. “Het vakantieoord staat bekend om zijn levendige sfeer maar niet om zijn culturele activiteiten of milieubewustzijn”, aldus de Caires Taylor. “We willen dat deze tentoonstelling een nieuw tijdperk van verantwoordelijkheid inluidt en de regio definieert als progressief, milieuvriendelijk en vooruitdenkend.”

Wilt u meer weten over Jason de Caires Taylor en het Onderwatermuseum, dan kunt u terecht op underwatersculpture.com en op foto’s onderwatermuseum Cancun.

Santiago
Op het hoofdeiland Santiago bezocht ik Tarrafal, een vissersdorpje met een levendig strand en een kolonie brutale apen. Tarrafal staat vol met scheve huizen uit de tijd dat dit land nog een kolonie van Portugal was. Een enkele buitenlander heeft er een restaurantje of hotel geopend, maar dit blijft toch een ideale bestemming voor wie het echte Kaapverdië wil ervaren. Als je een brevet hebt, kun je in het prachtige Kingfisher Resort terecht om te duiken langs de dropoffs van Baia das Gatas: stap meteen met je fles in het water en verbaas je over de honderden trompetvissen die er rondzweven.

Boa Vista
Het eiland Boa Vista is één grote zandbak waar een paar rotsen uitsteken. Je vindt er eindeloze stranden die nog helemaal verlaten zijn. Het hagelwitte Praia da Santa Monica bijvoorbeeld: 18 kilometer lang en geen hotel te bekennen. Nieuwsgierige krabbetjes en vogels geven het enige teken van leven, maar zelfs die zijn er nauwelijks. Het deed me denken aan documentaires over Namibië.

De quad is op Boa Vista wat de kameel in de Sahara is. Deze lawaaiige vierwielers irriteren enorm, tot je er zelf op hebt gezeten. Toch lijkt het mij verstandig als de lokale autoriteiten het gebruik ervan beperken tot de wegen. Hoe meer toeristen, hoe meer quads. En hoe meer quads, des te meer de duinen te lijden hebben.

Zijn de Kaapverdische eilanden goedkoop?
Op Boa Vista besloot ik niet in een resort te slapen maar in huis bij de sympathieke Pier en Giordi, een Italiaans stel dat hun hart aan het eiland had verpand. Tussen het rennen van woestijnmarathons door ontvangen zij gasten in hun bed & breakfast, op een steenworp van zowel het strand als de winkeltjes en restaurants in de ‘hoofdstad’ Sal Rei. Prijs: € 17,50 per persoon per nacht. Voor de rest hoeft het toeristenleven ook niet duur te zijn. Door bij lokale eethuisjes zonder vertaalde menukaart te eten, vul je al voor € 3 je maag met kip en rijst.

Welke luchtvaartmaatschappijen vliegen naar Kaapverdië?
Als voormalig Portugese kolonie ziet Kaapverdië heel wat vluchten van TAP binnenkomen. TAP vliegt naar de sleetse hoofdstad Praia maar ook naar het ‘all-inclusive-eiland’ Sal. De Kaapverdische luchtvaartmaatschappij TACV verbindt de eilandengroep met plaatsen als Amsterdam, Frankfurt, Lissabon en Las Palmas. Deze maatschappij heeft geen website waarop je zelf kunt boeken. Je bent daarom aangewezen op ticketwebsites als World Ticket Center of de Kaapverdië-specialist die ik aan het eind van dit artikel noem.

Van Nederland naar Kaapverdië vliegen
Er zijn twee maatschappijen die vanuit Nederland nonstop naar de Kaapverdische eilanden vliegen: TACV en Arkefly. Ik zie bij Ebookers al een retourtje naar Praia voor € 444 met TACV. Het gaat hier om een nonstop vlucht die op een zondag uit Amsterdam vertrekt en er op een zaterdag terugkeert. De reistijd is ruim zes uur. Arkefly vliegt elke zondag naar Boa Vista en vervolgens met hetzelfde vliegtuig naar Sal. Een retourtje heb je al vanaf € 339.

Met TAP vlieg je altijd via Lissabon. Het voordeel is dat je met deze maatschappij vrijwel dagelijks kunt vliegen, en in sommige gevallen zelfs goedkoper dan met TACV. De laagste prijs die ik vind is € 496 voor een retourvlucht.

Vanuit België naar Kaapverdië vliegen
Je kunt natuurlijk ook vanuit Brussel naar de Kaapverdische eilanden vliegen. In België is het Jetairfly die naar Boa Vista en Sal vliegt. Een retourtje Boa Vista heb je al voor € 400 (waarbij de terugreis maar € 100 kost). Een retourticket naar Sal hoeft maar € 300 te kosten, met wederom een veel goedkopere terugreis dan heenreis. Als die heenreis dan toch zoveel duurder is, kun je beter een Eurostar-trein van Brussel naar Londen pakken (£ 51). Thomson Fly vliegt vanuit Gatwick iedere maandag namelijk naar Sal en Boa Vista met een minimumprijs van £ 110. De terugreis kun je dan gewoon bij Jetairfly boeken.

Alternatieven vanuit Duitsland
Met TUIFly kun je naar de eilanden Boa Vista en Sal vliegen. Düsseldorf is eigenlijk de enige dichtbijzijnde luchthaven met vluchten. Reken voor een retourvlucht naar Sal minimaal € 320. Als je in staat bent om vanuit Frankfurt te vliegen, kun je profiteren van kortingsacties. Zo kun je met heel veel geluk (of door flexibel te zijn) voor € 258 retour vliegen.

Vliegen tussen de Kaapverdische eilanden
Tussen de eilanden vliegen is duur. TACV rekent met gemak € 200 voor een retourtje tussen twee eilanden en de ferry’s varen nauwelijks en doen er lang over.

De reisgids die ik meehad: de enige Engelstalige gids voor Kaapverdië

Een voordelige oplossing voor wie drie of meer eilanden wil bezoeken is de air pass die TACV biedt. Deze kun je alleen kopen als je ook met TACV naar Kaapverdië vliegt. Dat kun je bijvoorbeeld regelen bij Cape Verde Holidays in Rotterdam, met € 25 boekingskosten er bovenop.

Al heb ik uiteindelijk niet bij deze mensen geboekt, ze bleken erg hulpvaardig. Een mailtje met mijn gewenste reisdata en te bezoeken eilanden was voor hen voldoende om een aantrekkelijk pakket samen te stellen, ook al wilde ik vliegen vanuit Las Palmas.

O ja, van dat strandbarretje is weinig gekomen. Het eilandbestuur van Boa Vista wilde geen lappen grond beschikbaar stellen en in de commerciële handel zijn ze wel heel erg duur. Heb jij misschien een idee? Laat dan hieronder een berichtje achter.

Knik in je snorkel
Ook al past je duikbril prima in je backpack, de snorkel kan nog weleens voor problemen zorgen. Want hoe voorkom je dat hij niet breekt of dat er een permanente knik in komt? De Amerikaanse fabrikant Body Glove heeft hier wat op gevonden.

Oplossing: de oprolbare snorkel
De Enfold Combo Set is een snorkelset die prima mee op reis kan. De duikbril kun je namelijk dubbelvouwen (de glazen over elkaar heen leggen) en de snorkel kun je oprollen. Zo past je snorkelset prima in je handbagage of je rugzak. Prijs: $ 34,95 exclusief verzendkosten bij Body Glove, of even wachten tot we in Nederland een importeur hebben.

Bedreigde haaien
Met deze maatregel heeft Palau een primeur: het eilandrijk in de Grote Oceaal beschikt zo over het eerste ‘haaienreservaat’ ter wereld. Volgens de Toribiong was dit hoog nodig: “Deze wezens worden afgeslacht en zijn gedoemd uit te sterven, tenzij we positieve actie ondernemen en hen beschermen,” z o vertelde hij de BBC.

Haaienvinnensoep
De haaienjacht concentreert zich vooral op de vinnen van de dieren. Haaienvinnensoep is vooral in China een ware delicatesse. Door de groeiende Chinese middenklasse is de vraag naar haaienvinnen dan ook sterk toegenomen. Eén van de barbariteiten die vissers toepassen is het afsnijden van de vinnen op de boot. De vaak nog levende haaien worden daarna teruggegooid in zee, waar ze uiteraard niet meer kunnen zwemmen. De president van Palau maakte zich ook hard voor een wereldwijd verbod van dit zogenaamde shark finning.

Toerisme
Veel van de haaienvisserij vindt illegaal plaats, waardoor Palau hier geen geld voor terugziet. Door hier nu een verbod op te plaatsen, krijgen de 130 haaiensoorten die bij Palau leven de kans om normale levens te lijden. Ook krijgen toeristen, en in het bijzonders duikers, de kans om de haaien in levenden lijve te zien.

Back to basic
Verwacht in de Solomon Islands geen luxe hotels met luie zwembaden, of grote ferry’s tussen de eilanden zoals in Griekenland. Je zult eerder in hutjes op palen slapen en in gemotoriseerde canoes van eiland naar eiland stuiteren. Je krijgt het gevoel dat je hier welkom bent en de bevolking is oprecht geïnteresseerd in je.

Burgeroorlog
Een burgeroorlog bracht het land rond de eeuwwisseling negatief in het nieuws. Vooral op het hoofdeiland Guadalcanal en naburig Malaita was het onveilig. In 2003 was daar weinig meer van te merken. Sinds dat jaar zijn er internationale hulptroepen aanwezig, die de orde hebben hersteld. Samengevat: onveilig zul je je hier nooit voelen.

Honiara
In de hoofdstad Honiara valt weinig te beleven. Het is er stoffig, heet, overal slingert afval rond en een fatsoenlijk strand is er niet. Toch heb je op plekken zoals in het King Solomon Hotel en het terras van de Yacht Club niets te klagen, en kun je hier je laatste inkopen doen voor je de andere eilanden bezoekt. Als je wat locals leert kennen zul je je prima vermaken in de paar bars die er zijn, maar dit blijft een stopover-bestemming.

Central Province
Op ruim een uur varen van Honiara ligt Central Province. Hier kun je even helemaal bijkomen van de relatieve drukte in de Honiara. In de voormalige hoofdstad Tulagi, een rustig dorpje, hangt een sfeer die moeilijk te omschrijven is. Paradijselijk, hoe cliché dit ook klinkt, komt misschien het meest dichtbij. Vraag in het dorp naar Ismaël: hij heeft een motorboot en kan je naar het aan de grond gelopen cruiseschip of naar Maravagi Lodge brengen. Hier kun je prima duiken en – volgens de pro’s – surfen.

Western Province
De enige plek waar het toerisme een noemenswaardige rol speelt is Western Province. Vooral duikers bezoeken plaatsen zoals Gizo en Munda, niet alleen vanwege de ongeschonden koraalriffen, maar ook om de wrakken uit de Tweede Wereldoorlog eens te bekijken. Ikzelf heb met Dive Gizo rond het enorme wrak van een Japans vrachtschip en een neergestort gevechtsvliegtuig gedoken.

Een bezoek aan Marovo Lagoon mag tijdens je reis naar de Solomons niet ontbreken. Dit is, zo beweren de toeristenfolders graag, de grootste zeewaterlagune ter wereld, vol met kleine eilandjes en uitnodigende snorkelplekken. De lokale bewoners beginnen de voordelen van toerisme in te zien en hebben hutjes gebouwd voor reizigers. Ook leuk: in een kayak langs deze accommodaties peddelen.

Rennell en Bellona
Rennell en Bellona vormen een aparte provincie, plompverloren in het zuiden van het land, honderden kilometer onder hoofdeiland Guadalcanal. De bewoners zijn duidelijk van Polynesische afkomst, met een lichtere huidskleur en een grovere lichaamsbouw. Waar ze overigens dankbaar gebruik van maken, want de enige sport die ze op deze eilanden lijken te beoefenen is rugby.

Bellona is piepklein en de halve bevolking is in het bezit van een fiets. Op de oostpunt van het eiland kun je in een cave resort slapen, hoewel de term resort een beetje overtrokken is. Het is niet meer dan een overhangende rots met opgemaakte bedden eronder. Je kunt er, beschut tegen de regen, heerlijk in slaap vallen bij het gebulder van de golven. Je wekker is de tropische ochtendzon.

Rennell is een stuk groter en met de enige auto die het eiland kent duurt het minimaal drie uur om de reden van je bezoek te bereiken: Lake Te Nggano. Een meer met brak water, dat voor een uniek ecosysteem heeft gezorgd en als Werelderfgoed staat genoteerd. Het Wikipedia-stuk over Rennell heeft prachtige en recente foto’s van het eiland.

Betelnut kauwen
Een tijdverdrijf in de Solomon Islands is het kauwen van de betelnut. Het zachte binnenste van deze noot, uit de arecapalm, doet het prima met een toefje lime (verpulverd koraal). Zo goed zelfs, dat bij fervente kauwers de tanden rood kleuren, daarna zwart en daarna simpelweg uitvallen. Je moet er blijkbaar heel wat voor over hebben om je een beetje licht in het hoofd te voelen, want dat is waar het de Solomon Islanders om te doen is. Ik moest ze natuurlijk ook even proberen (zie foto).

Accommodatie
In Honiara is een handvol sterrenhotels voor zakenreizigers. Het King Solomon Hotel en het Solomon Kitano Mendana Hotel hebben de beste locatie, maar ik sliep zelf in het veel goedkopere United Church Rest House, ook in het centrum, waar iedere avond de tafels en stoelen aan de kant gingen voor een geïmproviseerde kerkdienst.

Ga je naar Central Province? In de Vanita Divers’ Lodge in Tulagi is het bier koud (een zeldzaamheid in dit land) en zwom je eten diezelfde dag nog rond.

Western Province kent een keur aan vooral simpele hotelletjes. In Gizo is een groot aantal guest houses, maar als je liever iets luxer zit is Fatboys een logische keuze. Rond en in Marovo Lagoon vind je lodges, die hutjes op palen waar ik het eerder over had. Vaak zijn deze direct boven de lagune gebouwd en zie je het koraal en de vissen vanuit je slaapkamerraam.

Aotaha Cave Lodge op het eiland Bellona heeft, zoals zoveel hotels in de Solomon Islands, geen eigen website. Ze zijn zelfs niet telefonisch bereikbaar. Het Solomon Islands Visitors Bureau in Honiara kan per radio een reservering voor je maken.

Vliegen naar de Solomon Islands
De vertrekluchthaven voor je vlucht naar de hoofdstad Honiara is Brisbane. In 2003 had Solomon Airlines nog steeds het monopolie op vluchten naar Honiara, maar inmiddels is daar Virgin Blue/Pacific Blue bijgekomen. Het lijkt of SkyAirWorld voorlopig niet meer tussen Brisbane en Honiara vliegt, maar check voor de zekerheid toch even hun website. Om beurten hebben deze maatschappijen aanbiedingen, maar reken op een prijs tussen de € 250 en € 350 voor het retourtje Brisbane – Honiara. De vlucht duurt drie uur.

Er was in 2003 al sprake van en nu nog steeds: het asfalteren van de lange landingsbaan in Munda. Dit zou de Western Province een stuk beter bereikbaar maken. Nu moet je eerst naar Honiara vliegen en van daaruit een binnenlandse vlucht nemen. Virgin Blue/Pacific Blue heeft beloofd om naar Munda te vliegen zodra het vliegveld aan hun veiligheidseisen voldoet.