De inwoners van het Oostenrijkse bergdorpje Hallstatt zijn verbijsterd. Een Chinees bedrijf heeft plannen om het dorp exact na te bouwen -met inbegrip van de beroemde Hallstättersee- in de provincie Guangdong in China, meldde de Oostenrijkse krant Krone vorige maand.

China wil dit jaar beginnen met de bouw van het idyllische Oostenrijkse dorpje in een vervallen industrieterrein in de zuidelijke Chinese provincie Guangdong. Hallstatt 2 moet een luxe villawijk worden, met een winkelcentrum en restaurants, compleet met kunstmatig meer. Het dorp in China wordt wel in spiegelbeeld gebouwd. Mogelijk proberen de aannemers zo juridische problemen te omzeilen.

Het dorpje Hallstatt, met nog geen duizend inwoners, staat op de Unesco-lijst voor werelderfgoed. Het ligt aan een mooi meer en trekt dan ook veel toeristen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er veel foto’s gemaakt worden. Maar enkele Chinese architecten, die zich voordeden als fotograferende toeristen, bleken dus ook nog andere bedoelingen te hebben. Maandenlang, zo niet jarenlang, blijken Chinese “spionnen” alles in Hallstatt gefotografeerd, opgemeten en genoteerd te hebben, om het na te bouwen in een luxe wijk in China. De bewoners van Hallstatt hadden tot voor kort niks in de gaten.

Groep Chinezen
Burgemeester Alexander Scheutz herinnert zich dat hij pas een aanvraag had gekregen om in juli een groep Chinezen te ontvangen. Dat verzoek verraadde nog niet om wat voor project het ging. “In de aankondiging ging het over een idee om een culturele uitwisseling te beginnen”, zei de burgemeester. Ze vertelden er niet bij dat ze het hele dorp thuis wilden nabouwen. “Dit kan men toch niet maken zonder de bewoners in te lichten”.

Bij toeval ontdekt
Het plan werd ontdekt toen een Chinese gast bij een van de hotels blauwdrukken achterliet. Bewoonster van het dorp en eigenaresse van hotel Grüner Braun, Monika Wenger, ontdekte per toeval de bouwtekeningen voor Hallstatt 2 en sloeg alarm. Haar hotel wordt net als bijvoorbeeld de kerk en het marktplein gekopieerd.

En daar zijn de bewoners stomverbaasd over. “Mogen ze dat überhaupt?”, vraagt een bewoner van Hallstatt zich af. “Dat de Chinezen auto’s en machines kopiëren, dat wisten we. Maar hele dorpen?” Daarom wordt nu juridisch uitgezocht of het überhaupt is toegestaan om een heel dorp te kopiëren. Mocht er een verbod komen, dan hebben de Chinezen daar al een oplossing voor: het dorp wordt toch in spiegelbeeld nagebouwd.

Verbijstering
Veel dorpsbewoners zijn verontwaardigd. Niet zozeer over het feit dat hun dorp wordt nagebouwd, maar over de aanpak van de Chinezen. De burgemeester van Hallstatt beschrijft het plan enerzijds als een compliment voor het dorp, maar is ook boos dat de Chinezen al drie jaar geleden begonnen met het stiekem fotograferen van alle huizen in het dorp. Ze zouden het netter hebben gevonden als de Chinese projectontwikkelaar naar de burgemeester was gegaan.

De bewoners van Hallstatt zijn bang dat de Chinese toeristen wegblijven uit het originele Hallstatt als zij in China een perfecte kopie van het pittoreske dorpje krijgen. Aan de andere kant denkt burgemeester Scheutz dat de replica-stad ook een positief effect zou kunnen hebben op het toerisme, omdat het Chinese dorp een gratis advertentie vormt.

Europa als inspiratie
China bouwt overigens wel vaker buitenlandse dorpen en steden na. Zo heeft China bijvoorbeeld al jaren een Holland Village in Shenyang. Maar ook andere gebouwen dienen als inspiratie. Het dorp Funing in de provincie Jiangsu heeft een 1:5 kopie van het China Pavillion op de World Expo gebouwd en ook het Sydney Opera House is gekopieerd.

Vooral in de buurt van Shanghai worden veel Europese plaatsen als inspiratie gebruikt door Chinese bedrijven. Onder meer de Chinese stad Anting (het Duitse New Town), gevestigd in de voormalige rijstvelden van Anting, ongeveer dertig kilometer van Shanghai, is gemodelleerd naar een typisch Duitse stad (Weimar). Je ziet hier de Bauhaus-stijl terugkomen en een fontein met beelden van Goethe en Schiller. Ook vind je Thames Town in Songjiang City, op slechts dertig kilometer van het centrum van Shanghai (Chendu British Town), gebaseerd op het Engelse stadje Dorchester, compleet met een zesenzestig meter hoge kerk die een opvallende gelijkenis heeft met een kathedraal in Bristol. Je waant je hier echt in Engeland; alleen de gele nummerplaten en de geur van rundvlees en jus ontbreken nog.

Nordic Town staat voor Scandinavisch wonen, terwijl je in Barcelona Town kunt struinen over een Chinese Ramblas of in een Italiaanse stad in de buitenwijk van Pujiang door de Venetiaanse grachten kan varen. Al deze architectonische plagiaten zijn populaire bestemmingen onder de Chinezen. Ze doen ook vaak dienst als decor voor huwelijksfoto’s.

Toeristen die van plan zijn de komende maanden naar Tibet te reizen, kunnen deze vakantie beter nog even uitstellen. China heeft de grenzen van de provincie Tibet tot augustus gesloten.

Verschillende reisorganisaties in de Volksrepubliek hebben reizigers gewaarschuwd dat ze voorlopig geen kans maken om Tibet binnen te komen. Het is overigens al de tweede keer dit jaar dat de Chinese regering de grenzen sluit voor buitenlanders. En ook in 2009 sloot China de grenzen met Tibet al.

‘Chinees feestje’
De reden voor deze blokkade is de viering van de zestigjarige Chinese heerschappij over Tibet. Volgens de Chinezen hebben zij rijkdom, welvaart en voorspoed in de opstandige provincie gebracht, maar het is algemeen bekend dat de Tibetanen hier heel anders over denken. Peking vreest dat de feestelijkheden van de viering tot schermutselingen zullen leiden.

Een hoge politiefunctionaris zei dat de maatregelen zijn genomen, omdat de Chinese autoriteiten een opstand verwachten van de ,,kliek van de dalai lama”, de geestelijk leider van Tibet. De politiefunctionaris waarschuwde dat hard zal worden opgetreden tegen iedere vorm van deze ,,criminele activiteiten”.

Tibet als autonome regio van China
Voor 1950 was Tibet een zelfstandig land. Na de invasie door de Cinezen is het één van de 26 provincies van China. Tibet is nu één van de vijf autonome regio’s van China. Tibet was als zelfstandig land in het verleden vele malen groter dan dat het nu is. De huidige Chinese provincies Amdo en Kham hoorden toen ook bij Tibet. In 1965 werden de grenzen van de Tibetaanse Autonome Regio opnieuw door de Chinese overheid bepaald. Tibet grenst in de Himalaya aan India, Nepal en Bhutan. Veel Tibetanen staken in de laatste jaren de grenzen over, soms overigens met toestemming van de Chinese autoriteiten.

Dat panda’s van bamboe houden, dat wisten we wel. En dat ze van rust houden weten we ook. Maar dat ze zo van sneeuw houden… dat wist ik niet!

De reuzenpanda is uiterst zeldzaam; er zijn nog maar zo’n 1.000 exemplaren! Ze komen alleen voor in een aantal bamboebossen, hoog in de bergen in het midden van China. Ongeveer de helft van de reuzenpanda’s leeft in de pandareservaten die de Chinese regering heeft opgericht.

In die reservaten is het relatief veilig voor de panda’s, maar er lopen nog steeds stropers rond. Een nog veel groter probleem voor de panda’s is dat er te weinig oerbossen met bamboe over zijn. Een panda moet van het ene naar het andere bamboebos kunnen trekken, zodat hij andere panda’s tegenkomt die geen directe familie zijn, waardoor hij sterkere jongen krijgt. Bovendien is verhuizen nodig omdat bamboestruiken van één bepaalde soort elke dertig tot tachtig jaar allemaal sterven.

China en de Verenigde Staten hebben een deal gemaakt over reuzenpanda’s: de VS krijgt ze ‘te leen’ en de panda’s moeten op een gegeven moment terug naar China. De panda’s worden dan naar een kweekcentrum in China gebracht, in de hoop nakomelingen voort te brengen. De eerste twee panda’s die naar Amerika gingen, Ling-Ling en Hsing-Hsing, kwamen echter onder Nixon naar de Washington Zoo als gift van de toenmalige Chinese leider.

Bron: WNF.nl

Octopus Card
Omdat vliegen vanuit China naar Hong Kong Airport niet één van de goedkopere opties is voor een budget reiziger, besloot ik om naar Shenzhen te vliegen. Vanuit deze grensstad kun je al lopend de grens naar Hong Kong passeren. Vanaf Shenzhen duurt het ongeveer 1,5 uur met bus en trein, voordat je op Nathan Road aankomt, de kloppende ader in het hart van het schiereiland Kowloon.

Voordat ik de trein neem, koop ik eerst een Octopus Card. Vaak moet je  gepast betalen en dat kun je niet altijd als reiziger. Een nieuwe Octopus Card kost je HK$ 50 (ongeveer € 5,00). Deze kun je steeds opnieuw opwaarderen. Mocht je krediet op de kaart overhouden, kun je dit bij inlevering van de kaart gewoon weer terugkrijgen. Leuk om te weten is dat je de Octopus Card ook in heel wat restaurants, winkels en bij bezienswaardigheden kunt gebruiken.

Goedkoop slapen
Bij aankomst kan ik mijn blijdschap niet op. Engelse straatnaamborden! In de broeierige hitte van augustus laat ik mij de weg wijzen naar mijn bestemming. Aan Nathan Road ligt het beruchte Chungking Mansion. Dit gebouw is samen met het Mirador Mansion een bezienswaardigheid op zichzelf. In deze immense complexen hebben zich tientallen hostels gevestigd, die vooral onder backpackers erg populair zijn vanwege de centrale ligging en het goedkope onderdak. Want dat kan namelijk erg schaars zijn in deze soms prijzige stad. Op de begane grond zijn ontelbare kraampjes gevestigd, bemand door Indiase en Afrikaanse immigranten die hun koopwaar aanbieden. Na duidelijk te hebben gemaakt dat ik al een hostel heb geboekt (guesthouse, guesthouse!), ook al een horloge bezit (want to buy rolex?), en geen maatpak wil laten maken (very good quality!) neem ik de lift naar de tiende etage waar mijn hostel, Singh Guesthouse, zich bevindt. Na het inchecken bij de behulpzame eigenaar Ahmet, laat ik mijn backpack achter om te beginnen aan een tweedaags avontuur in deze wervelende stad.

Keuzes maken
Een paar dagen in Hong Kong is eigenlijk te weinig. De stad heeft een overvloed aan bezienswaardigheden. Dat wordt dus keuzes maken! Ik neem de metro naar Lantau Island. Dit eiland is twee keer zo groot als de stad zelf en is sinds kort een nationaal park. Als ik aankom, volg ik de bordjes en al gauw kom ik aan waar ik wil zijn. Ngong Ping 360. Na een vlucht van 20 minuten komen we aan bij de indrukwekkende 34-meter hoge Big Buddha en het fraaie Po Lin Monastery. Vanaf hier heb je een fantastisch uitzicht over de natuur die dit eiland herbergt. Onderweg terug stap ik uit bij het metrostation Prince Edward.

Ik vervolg mijn weg langs de Goldfish Market, een straat waar goudvissen in alle soorten en maten aangeboden worden in kleine plastic zakjes, wat erg grappig is om te zien. Na een klein meisje geholpen te hebben met het uitzoeken van haar eerste huisdier, kom ik uiteindelijk aan in Mong Kok, één van de grootste winkelgebieden van Hong Kong.

Onderhandelen
Mong Kok is vergeven van de elektronicawinkels. Dit gebied biedt ook legio traditionele markten, zoals Temple Street Night Market. Ondanks dat de markten in Hong Kong steeds toeristischer worden is dit nog steeds één van de leukste markten van de stad. Onderhandelen is natuurlijk een must! Reken erop dat hetgeen waar je over onderhandelt maximaal de halve prijs waard is van wat de handelaar beweert. Ook voor hen is het namelijk één groot spel. Na een kwartier onderhandelen over een ‘I love Hong Kong t-shirt‘, accepteert de koopman mijn bod van 35 HKD (zo’n € 3,50) en begeef ik me naar één van de eetstalletjes om te genieten van wat heerlijke ‘Fried Noodles’. Na een lange dag houd ik het voor gezien en kruip ik al vroeg mijn bedje in. Pfoeh, afdingen is vermoeiend!

Afkoelen
De volgende ochtend ben ik al vroeg uit de veren. Augustus is één van de heetste maanden van het jaar en dat is te voelen als je overdag tussen de vele wolkenkrabbers en miljoenen mensen loopt. Even afkoelen dus! Ik neem de beroemde Star Ferry naar Hong Kong Island en vanaf daar gaat er elk kwartier een bus naar Stanley Beach. Dit kiezelstrand is erg populair bij windsurfers. Ikzelf houd het liever bij zonnen. Als het  me te warm wordt, neem ik de bus naar Stanley market. Dit is een overdekte markt waar veel handwerk en zijde wordt verkocht. Ook zijn hier veel terrasjes te vinden waar je kunt genieten van een lekker koel drankje.

’s Middags neem ik samen met zo’n 20 schoolkinderen in uniform, de Victoria Peak Tram naar de top van Victoria Peak, een heuvel op Hong Kong Island met een adembenemend uitzicht over de skyline van Hong Kong. Als ik eenmaal weer beneden sta, ga ik via de Escalator, de langste roltrap ter wereld die door het midden van Hong Kong Island loopt, naar Hollywood Street, bekend van het antiek. Maar waarvoor ik hier echt kom, is Cat Street, een klein winkelstraatje vol met kraampjes met tweedehands spulletjes. Oude zakhorloges, zonnebrillen, muziekinstumenten en sieraden zijn hier onder andere te vinden. Uiteindelijk heb ik na lang rondneuzen een aantal oude foto’s en ansichtkaarten van Hong Kong uit de jaren 60’ op de kop getikt. Toch weer leuk voor in het fotoalbum!

Even verderop is de Man Mo Tempel. Dit is de oudste tempel van Hong Kong. Het staat  tussen de wolkenkrabbers en winkelcentra en ik moet dan ook even goed kijken of ik wel het goede gebouw heb. Maar zodra ik binnen kom is het een typische Chinese Tempel. Een altaar met wierook staat te roken, de vele gouden boeddha’s staan te glimmen en in een hoekje zit een oude man de rust te bewaren. In deze tempel wordt het verschil tussen boeddhisme en taoïsme ons uitgelegd: het boeddhisme kent geen god, het taoïsme heeft juist voor alles een god. Na een paar mooie foto’s te hebben gemaakt (dit is toegestaan), sta ik weer buiten. Een stukje rust in de drukte van deze wereldstad.

Sterren kijken
Om een uur of zes neem ik de Star Ferry terug naar Kowloon. Daar heb ik met een kamergenoot afgesproken om The Symphony Of Lights te bekijken. Dit is één van de spectaculairste lichtshows ter wereld en is gratis te zien in de haven van Hong Kong. Als deze afgelopen is, nemen we nog even een omweg om naar ‘The Avenue Of The Stars’. Dit is vergelijkbaar met de ‘ Walk of Fame’ in Hollywood, echter met uitsluitend Aziatische beroemdheden! Na een hoop nietszeggende namen, komen we toch wel dé ster der sterren van Azië tegen: Jackie Chan! Ik probeer wanhopig tussen de giechelende meisjes mijn handen op die van hem te drukken maar tevergeefs. Ik word al gauw weggeduwd door drie fans die bij het zien van zijn naam een oorverdovende gil produceren. Het schijnt dat toen Jackie Chan met de Koreaanse actrice Lin-Feng Chiao trouwde, honderden meisjes zelfmoord dreigden te plegen! Heftig!

Na dit spektakel, moeten we natuurlijk even bijkomen. Omdat mijn kamergenoot Koreaans is, besluiten we naar een Koreaans restaurant te gaan. Naast Koreaans zijn er in Hong Kong trouwens nog vele verschillende restaurants te vinden; Russisch, Sushi, Thais, Italiaans, vele visrestaurants en natuurlijk Chinees! We genieten na de maaltijd nog even van een biertje (eentje maar, alcohol is namelijk 3 keer zo duur als in Europa!) en begeven we ons naar ons hostel om te genieten van een welverdiende nachtrust.

Joi gin, Hong Kong!
De volgende morgen kan ik het niet helpen om me een klein beetje verdrietig te voelen. Vandaag is het namelijk de dag dat ik Hong Kong moet verlaten. Na een treinkaartje te hebben gekocht, ga ik nog even kijken in één van de vele winkels om nog even wat cadeaus voor het thuisfront te scoren en dan is het toch écht tijd om te gaan. Joi gin, oftewel tot ziens Hong Kong! Want terugzien ga ik je zeker, er is nog zoveel meer te ontdekken in deze bijzondere stad! Mocht je een bestemming zoeken met variatie, dan is Hong Kong een hele goede keuze. Hong Kong in 10 woorden: Natuur, Cultuur, Luxe, Winkelen, Eten, Strand, Rust, Religie, Vrijheid en Vriendelijk. En over welke andere stad kun je dit allemaal nu zeggen?

De rugzakken kunnen voorlopig in de mottenballen, dachten wij bij de komst van ons eerste kind. Het liep -gelukkig- anders. De afgelopen drie jaar zagen onze kids al meer verre landen dan menig volwassene gedurende zijn hele leven. En niet alleen die van ons.

De redactie van Reishonger sprak met Klaas van Dijk en Els den Butter, trotse ouders van twee prachtige dochters en eigenaren van de actieve community Verrereizenmetkinderen.nl.

Community voor reislustige ouders
De website is inmiddels uitgegroeid tot een actieve community waar honderden reislustige ouders elkaar ontmoeten en inspireren. En wat blijkt, het maken van verre reizen met kleine kinderen is niet alleen heel goed mogelijk, het is ook verrassend leuk en geeft een kijkje in een wereld die zonder kinderen vaak gesloten blijft.

Genieten?
Geniet er van! Hoe vaak kregen we dat niet te horen na de geboorte van onze prachtige dochters. En natuurlijk waren we dolverliefd op allebei, maar echt genieten? We vonden het vooral erg hard werken. ’s Nachts bijvoorbeeld, als we weer eens uit een diepe slaap werden gewekt omdat het tijd was voor een voeding. En ’s morgens, als we met het zweet op de rug net op tijd de crèche hadden bereikt en te laat op het werk kwamen. Of als we tijdens een vergadering werden gebeld omdat dochterlief verhoging had en opgehaald moest worden. Ondertussen droomden we onder het luiers verschonen over de verre reizen die we niet hadden gemaakt, en die nu buiten bereik leken. En als de schattige kindjes dan, na de gebruikelijke race tegen de klok, in hun bedjes lagen, brak –onvermijdelijk?- de avond aan dat we elkaar schuldbewust opbiechtten dat het ouderschap toch zwaarder was dan wij hadden verwacht. Geniet ervan? Google het woord ‘genieten’ maar eens. De hits die dat oplevert gaan allemaal over seks, eten, drinken en vakanties. Niet over kinderen.

Uit de ratrace
We vroegen ons af: wat doen we verkeerd dat we niet veel meer van deze tijd met kindjes kunnen genieten? Op zo’n moment zijn er twee mogelijkheden. Je accepteert dat het een drukke tijd is, de vermoeidheid erbij hoort en je klampt je vast aan de gedachte dat het allemaal makkelijker zal worden als de kinderen ouder zijn. Óf je gaat op zoek naar mogelijkheden om uit de ratrace te stappen. Wij deden het laatste. Met gebruik van ouderschapsverlof zijn we na de geboorte van onze tweede dochter allebei drie dagen per week gaan werken. Ons inkomen daalde fors, maar het leverde meer tijd op voor de kinderen en voor onszelf.

Op reis
Toen onze jongste dochter zes maanden en huilbaby af was, begon het te kriebelen. Zouden we misschien voor een langere tijd naar een warm land kunnen? We zochten, praatten, planden, rekenden, mailden, surften, vroegen en kregen. We pakten onze rugzakken vol met luiers, flessen, melkpoeder en factor 50 zonnebrand en vertrokken met onze dochters voor drie maanden naar Thailand. En bij deze reis bleef het niet. De afgelopen drie jaar zijn we in totaal ruim vijftien maanden op reis geweest door Thailand, Vietnam, Laos, Cambodja, Maleisië, Indonesië, Australië en China. Onze reisverslaving is nu zelfs heftiger dan voor de komst van de kinderen. Wel is onze manier van reizen flink veranderd. Reizen met kinderen vraagt om aanpassingen in reistempo, bestemmingen, planning en voorbereiding om maar een paar dingen te noemen.

Ook op reis met kinderen?
Benieuwd hoe reizende ouders het aanpakken? Kom dan eens naar www.verrereizenmetkinderen.nl. Hier vind je een schat aan inspirerende reisverhalen, bergen praktische informatie en het compleetste overzicht van familierondreizen. En als je nog meer vragen hebt, staan op het forum honderden reisdeskundige ouders voor je klaar die je met veel plezier verder zullen helpen. Fijne reis!

Van de pot gerukt
Modern Toilet is het soort restaurant waar je een sterke maag voor moet hebben. Niet zozeer vanwege hetgeen er wordt geserveerd, maar vanwege de manier waarop. Maar het begint al voordat je de menukaart in handen hebt: je zit niet op een normale stoel, maar op een toilet, uiteraard met de bril naar beneden. De tafel bestaat uit een glasplaat boven twee wastafels en wanneer je eenmaal besteld hebt, arriveert je eten in een miniatuur-toiletpot.

Pottenkijkers
In Azië doen ze niet zo kleinzerig over lichaamsfuncties. Een boertje hier en een scheetje daar: het maakt allemaal niet zoveel uit. Maar een restaurant waarin je moet eten wat de pot schaft, is toch een ander verhaal. “In het begin hadden we met heel wat pottenkijkers te maken,” staat er op de website van het restaurant. “Sommige mensen, vooral ouderen, hebben er toch wel moeite mee. Voor hen hebben wij plastic borden en klapstoelen.”

First Class
De blunder werd veroorzaakt door een computerfoutje. Dit maakte het mogelijk vliegtickets voor € 2,- te kopen, ook in First Class. In totaal hebben ruim 300 passagiers in van deze onbedoelde aanbieding gebruikt gemaakt. Door het computerfoutje kostte een vlucht van Nanching naar Beijing nog minder dan een taxiritje door de hoofdstad van China.

Wel geldig
Meestal worden de tickets na een dergelijke fout ongeldig verklaard, maar China Eastern Airlines is een stuk sportiever. “Wij komen onze beloftes na. De tickets zullen gewoon geldig zijn,” aldus zegsman Luo Zhuping.

Foto: PhillipC, Flickr

Muzikale wereldreis
Tjerk neemt ook zijn hond en gitaar mee. Het is namelijk de bedoeling om onderweg zijn liftgevers te interviewen. Over hun goede voornemens en wat hen precies beweegt. Over hoe zij het beste uit zichzelf en uit anderen halen. Vervolgens smeedt Tjerk deze tips om tot songs en verhalen die uitbeelden hoezeer je anderen nodig hebt om verder te komen in het leven.

Dutch Cultural Centre
De eindbestemming van Tjerk is Shanghai. Daar vindt van 1 mei tot 31 oktober de World Expo plaats. In het Dutch Cultural Centre heeft hij alvast een optreden geregeld. Met zijn liedjes en verhalen wil Tjerk de stad Utrecht als kandidaat voor de Wereldexpo van 2018 naar voren schuiven. Tjerk staat op 3 januari op zijn eerste liftgever te wachten in Utrecht.

De 27-jarige reiziger Christoph Rehage is een hit op YouTube. Tijdens zijn één jaar durende voettocht door China filmde de Duitser zichzelf elke dag een fractie van een seconde. Het resultaat is een time-lapse video waarin je hem van gladgeschoren kaalkop ziet transformeren in hippie met baard.

Niet volgens plan
Aanvankelijk had Christoph het plan om van Beijing naar Bad Nenndorf (bij Hannover) te lopen. Na een jaar sjokken door steden en woestijnen hield hij het voor gezien. Op zijn website noemt hij daarvoor diverse redenen: hij wilde weer studeren, vond het niet gezond om zoveel te lopen en verlangde naar schone kleren.

Toeristen aantrekken
De dwergen hebben paddestoelhuizen gebouwd en kleden zich als sprookjesfiguren, zo meldt de Telegraph. Op deze manier hopen zij veel toeristen aan te trekken en geld in het laatje te krijgen. “Als kleine mensen zijn we eraan gewend dat grote mensen de baas over ons spelen en ons gebruiken,” zegt woordvoerder Fu Tien, “maar hier zijn geen grote mensen en alles wat we hier doen is voor onszelf.”

Controverse
Het dorp voor dwergen heeft zelfs in China voor een debat gezorgd. Is het een freakshow of is het een slimme oplossing? Volgens sommigen is dit, met het grote overschot aan arbeidskrachten in China, de enige manier om dwergen aan het werk te krijgen.

Het dwergendorp is te vinden in de bergen bij Kunming, in het zuiden van China.