Vandaag is ARC 2009 van start gegaan. ARC is een jaarlijks terugkerende ‘rally’ voor amateurzeilers, die van Gran Canaria naar het Caribische eiland Santa Lucia voert. In deze zeilwedstrijd varen veel mensen voor spek en bonen mee.  Niet omdat ze niet van competitie houden, maar omdat het hen vooral om de ervaring gaat: de Atlantische Oceaan oversteken in gezelschap van andere kapiteins.

Nederlandse inbreng
De bedrijvigheid in de jachthaven van Las Palmas was gisteren groot. Schippers repareerden de reling, controleerden de zeilen en brachten dozen vol proviand aan boord. Toeristen en locals keken hun ogen uit bij het rijtje megajachten dat lag afgemeerd. De vlaggen verraden de herkomst en de meeste schippers blijken uit Groot-Brittannië te komen. Toch spotte ik ook een Nederlands jacht van een dikke twintig lang: Ikatha. Ik ben benieuwd wat eigenaar Albert van Stek voor de kost doet om zo’n Jongert 2700 -ik zie al een tweedehandsje voor bijna 4 miljoen euro- te kunnen veroorloven. Zodra ik dat weet, is het gedaan met Reishonger.

‘Crewing’ op een jacht
Wie graag eens op een zeilboot wil werken om zo zeilervaring op te doen, moet in oktober/november in Las Palmas zijn. Dat werkt stukken beter dan een berichtje op het forum voor crew te plaatsen. Zo kunnen de schippers je gezicht zien en heb je de kans om hen te overtuigen, ook al heb je weinig zeilervaring. Reken er niet op dat je betaald krijgt; je zult eerder geld moeten toeleggen omdat het aanbod van bemanning voor dit soort reizen erg groot is.

Voorspoedige start
Het is vandaag een prachtige, zonnige dag. Onder een blauwe hemel zetten de boten om 13:00 uur koers naar het zuiden, om na het ronden van Gran Canaria de boeg naar het westen te keren. Hier kun je zien waar elk schip op dit moment vaart.

Zucht, wat zijn dit toch trieste dagen: vóór zonsopgang al je huis uit moeten en pas weer thuiskomen als schemert. Vooral nu de klok een uur terug is gezet, is het goed te merken dat de dagen steeds korter worden. Je voelt je futloos, moe of juist nerveus. Op je werk of tijdens je studie heb je moeite je te concentreren en na thuiskomst ben je niet van de bank af te branden. Volgens diverse studies is dit fenomeen -de winterblues- heel normaal. Maar hoe kom je er van af?

Waar hebben de mensen geen winterblues?
De statistieken liegen er niet om: maar liefst één op de 10 Nederlanders heeft serieus last van de winterblues. In Ierland lijdt zelfs 20% van de mensen aan deze depressie. En hoe verder je naar het noorden gaat, hoe hoger dit percentage wordt. Je negatieve emoties verdwijnen juist als je naar het zuiden reist, waar de dagen langer zijn. Bijvoorbeeld naar de Canarische eilanden, het meest zuidelijke puntje in Europa.

Zeg ‘nee’ tegen de winterblues!
Als protest tegen de winterblues stuurde de regering van de Canarische eilanden vorige maand 100 jongeren naar Reykjavik. Vrolijk trommelend en zingend deden los canarios van zich spreken in de IJslandse hoofdstad. Zou de zon dan het geheim van hun onuitputtelijke energie en temperament zijn? Met deze actie hopen de Canarische eilanden nieuwe bezoekers te trekken en een directe oplossing voor de winterblues te bieden.

Ik kan het weten
Ik woon zelf nu twee jaar op Gran Canaria en weet eigenlijk niet meer wat de winterblues is. In de zomer zijn onze dagen weliswaar korter dan in Nederland, maar nu zijn ze alweer langer. Tien uur daglicht op een dag is toch beduidend meer dan de zeven uur waar Nederland het mee moet doen in de donkere dagen voor Kerst. Vooral als het in Nederland bewolkt is.

Wat is er te doen?
De Canarische eilanden, is dat niet een ordinaire strandbestemming? Ja en nee, moet ik hierop eerlijk antwoorden. Natuurlijk zijn er ‘foute zones’, volgebouwd met zeventigerjarenhotels en Hollandse snackbars. Maar dat is maar een klein gedeelte en je hoeft er niet per se te overnachten. Of je nu van een actieve of luie vakantie houdt, er zijn genoeg mogelijkheden om off the beaten track te gaan.

Gran Canaria
Zo biedt Gran Canaria spectaculaire valleien die gebruikt zijn in Amerikaanse westerns, een dampend regenwoud, compleet verlaten stranden en dorpjes waarin oude mannetjes met een pet op hun hoofd naar het verleden lijken te staren. Dit eiland wordt niet voor niets ‘een continent in het klein’ genoemd.

Tenerife
Tenerife wordt gedomineerd door de hoogste berg van Spanje: El Teide. Deze 3.718 meter hoge, uitgedoofde vulkaan, die de vorm van Mount Fuji of de Kilimanjaro heeft, is ’s winters besneeuwd. Je kunt met een kabelbaan een flink eind omhoog, waarbij je de laatste meters zelf moet klauteren. Zelfs ’s zomers waait er een harde, ijzige wind die iedere toerist verrast. Tenerife is een erg groen eiland met dichte bossen en adembenemende uitzichten.

Fuerteventura en Lanzarote
De oostelijke eilanden liggen het dichtst bij de Sahara en dat is goed te merken. Fuerteventura lijkt misschien een sombere zandbak, maar het eiland heeft de beste stranden van Europa: hagelwit en honderden meters breed. Lanzarote is een stuk donkerder door de vele vulkaanuitbarstingen die het eiland heeft gekend. De kunstenaar César Manrique heeft de eilandbewoners geleerd hoe je in stijl een huis moet bouwen. Muren van vulkanisch gesteente worden afgewisseld met strak wit pleisterwerk en royale zwembaden. Een eiland voor levensgenieters.

La Palma, El Hierro en La Gomera
De minst bekende Canarische eilanden liggen ten westen van Tenerife. La Gomera, La Palma en El Hierro vangen voldoende regen en zijn daardoor verrassend groen. Hoge bergen en diepe kraters kenmerken het landschap van deze eilanden. Een grote hit bij wandelaars en rustzoekers.

Dave staat het huilen nader dan het lachen. Een geluid dat ik nog nooit eerder had gehoord stijgt op uit zijn keel. “Wat zeg je?” vraag ik hem. Dave maakt een wacht-even-gebaar en grijpt naar de waterfles in zijn rugzak. Na een slok te hebben genomen heeft hij zijn stembanden hervonden: “Hoe lang gaat dit nog duren, man?” Ron doet alleen zijn mond open om er water in te gieten. Hij trekt zich terug in een opening in de rotsen.

Playa de Güigüi
Het was een kwestie van tijd voordat ik iets over Authentiek Gran Canaria zou schrijven. Ik woon hier immers en heb in mijn twee jaar op dit eiland al heel wat plekken bezocht. Playa de Güigüi (spreek uit: wie-wie) is hiervan misschien wel de meest bijzondere plek. Waar de meeste stranden beschikken over toeristische faciliteiten, die een climax bereiken in het hotelgetto van Playa del Inglés, is Güigüi compleet verlaten. Alleen een aantal hippies woont er parttime in zelfgebouwde hutjes.

Geen infrastructuur
Güigüi zou het ongetwijfeld goed doen bij de massatoerist, want bij eb is het strand tientallen meters breed, het water is altijd kristalhelder en je kijkt er regelrecht tegen de hoogste berg van Spanje aan: El Teide op buureiland Tenerife. De onmogelijke locatie op de verlaten westkust heeft het strand de bulldozers en cementmolens echter bespaard.

Angstaanjagend
Alleen zijn met de natuur. Een verademing, maar soms ook best angstaanjagend. Want wat moet je als je hier het ravijn in glijdt? Of als je een rotsblok over je heen krijgt? Mobiele telefoons werken hier niet en de auto staat op drie uur klimmen. Een tocht naar Güigüi maak je dan ook niet op je slippers. En ook niet zonder minstens vier liter water per persoon. Maar de beloning voor je inspanning mag er zijn: onderweg kom je langs zeldzame vegetatie en de frisse duik in de Atlantische Oceaan doet alle spierpijn, en het feit dat je vroeg of laat weer terug moet, vergeten.

Routebeschrijving
Neem de GC-200 die bij Mogán de bergen in schiet. Na ongeveer drie kwartier rijden kom je bij een vork in de weg met een bord dat naar links wijst, naar Tasartico. Rij langs de bergwand een dal in en parkeer je auto voorbij het dorp Tasartico. Je moet hiervoor een paar honderd meter over een onverwarde weg rijden, langs provisorische plantenkassen. Meestal staan er wel één of twee geparkeerde huurauto’s van andere avontuurlijke toeristen. Een vervaagd bord geeft aan waar het natuurpark van Güigüi -en het wandelpad erdoorheen- begint.

Bekijk voor meer informatie deze handige, online wandelkaart, waarop ook de wandelroute naar en vanaf La Aldea staat (maar die is nóg zwaarder). Let op: de samensteller van deze kaart gaat uit van een route vanuit de dorpskern van Tasartico, maar je kunt dichterbij parkeren.