REISHONGER? Daar kun je ze wel van betichten. Sinds een jaar of twee maken Ronald en Rini hun droom waar; een wereldreis met hun eigen camper. Ronald en Rini Brouwer, beiden 59 jaar jong, afkomstig uit Doorn, waar ze geen huis meer hebben. Hun huis is de camper, de wereld hun woonplek.

Ze reizen sinds 2009 door de wereld met hun eigen Toyota Landcruiser HZJ 105, die is omgebouwd tot camper. Totdat deze in het noorden van Colombia, op het uiterste puntje van Zuid-Amerika, Punta Gallinas, door kortsluiting helemaal is uitgebrand. Een vreselijke ervaring. Ronald en Rini zijn aan alle kanten geholpen door de Indiaanse bevolking en zijn in 2011 voortijdig teruggekeerd naar Nederland. Maar al heel snel wisten ze: “we gaan verder!” En dus is een nieuwe camper opgebouwd en vorige week zijn ze vertrokken naar het Afrikaanse continent.

Roadtrip Zuid-Amerika, een fantastisch continent
In oktober 2009 zijn ze gestart in Buenos Aires en hebben in Zuid-Amerika zo’n 20 maanden rondgereisd. Van het uiterste zuiden naar het noordelijkste puntje in Colombia. Ze hebben alle Zuid-Amerikaanse landen bezocht, behalve het noordoosten. Ze hebben wel geprobeerd naar Venezuela te komen, maar zijn gestrand in Pamplona, waar de wegen waren afgesloten door de aardverschuivingen.

En wat hebben ze veel meegemaakt! Van een bruisend Buenos Aires dwars door de Argentijnse pampa’s naar de walvissen bij het schiereiland Valdez. Van het toeristische 7-merengebied van Bariloche en St. Martin de los Andes naar het minder bekende maar veel mooiere Nationaal Park “Los Alerces”. Eén van de hoogtepunten van Zuid-Amerika is ongetwijfeld de gletsjer Perito Moreno, één van de weinige gletsjers ter wereld die nog steeds aangroeit. Als we ze vragen wat ze het mooist vinden, weten ze eigenlijk niet wat ze moeten noemen. De eerste kampeerervaringen in Argentinië, Patagonië, de gletsjer Perito Moreno of de beroemde watervallen van Iguazu? De tocht dwars door de Pantanal in Brazilië, kamperen op de Salar de Uyuni in Bolivia, de Galapagos-eilanden van Ecuador of het verrassend mooie Colombia?

Driedaagse boottocht over de Amazone
Eén van de hoogtepunten van de reis is zeker de boottocht van drie dagen over de Amazone naar Iquitos in het noorden van Peru.

“Iquitos is een stad van een miljoen inwoners en is alleen maar te bereiken per boot of per vliegtuig. Het vervoer in de stad gaat per motortaxi’s, waarvan er zo’n 50.000(!) moeten rondrijden. Het zoemt de hele dag in deze stad. We wilden deze tocht maken met een vracht/passagiersboot vanuit Yurimaguas en hadden hier een cabine gereserveerd, die al bezet bleek te zijn. En in een hangmat met al onze spullen, dat ging ons toch te ver. En dus hebben we de auto op de boot gezet! Dat had nog heel wat voeten in aarde, want de haven daar is een baggerbende en de auto moest met planken de boot op. Maar eenmaal op de boot zaten we eerste rang, vanuit de auto keken we over de Amazone. Onderweg werd gestopt bij allerlei kleine dorpjes, waar de bevolking allerhande etenswaar aan de passagiers proberen te slijten. Aan boord is het menu kip met rijst of rijst met kip, dus enige afwisseling wordt door iedereen gewaardeerd.”

“Rondom de auto wordt het steeds drukker als er meer mensen en bagage aan boord komt. Wat te denken van kippen, bananen, aardappelen, vaatjes vis, motortaxi’s, motorfietsen enz. Verder naar achteren staan de varkens en koeien die regelmatig moeten worden gevoerd en water gegeven. Gelukkig hebben we geen last van de lucht die steeds pregnanter wordt. De zes toiletten/douches zijn bij lange na niet voldoende voor de mensen die aan boord zijn. Er mogen er 350 op, maar het is vlak voor Kerst en het zijn er misschien wel twee keer zo veel. We kijken onze ogen uit en weten soms niet wat we meemaken. Maar geweldig was het wel! In Iquitos gaat onze auto direct weer een garage in en wij gaan een week naar een junglelodge.”

Hebben jullie tips voor andere reizigers?
“Reizen is een werkwoord. Je komt in onvoorziene situaties terecht en daar moet je weer een passende oplossing voor vinden. Verontreinigde diesel getankt in Chili, het ineens wegvallen van de turbodruk, de lekke band, waar doen we de was enz. enz. Dat is weer een heel andere manier dan backpacken; toch denk ik dat er ook op onze site: www.2globetrotters.nl veel tips staan, waar andere reizigers veel aan kunnen hebben.”

Vorig jaar rond deze tijd kwamen wij aan in Australië. Melbourne was het startpunt van onze 25-daagse reis langs de oostkust van Australië. In totaal “moesten” we meer dan 7.000 km reizen, want ons vliegtuig vertrok vanuit Darwin. Hoe we die afstand gingen afleggen? We hadden nog geen flauw idee…

Als je in het buitenland goedkoop van A naar B wilt, zul je normaal gesproken moeten lopen of moeten liften. Een andere optie kan ik eigenlijk niet bedenken. Van een vriend kregen we echter twee tips: koop een auto die je later weer verkoopt, of kijk eens voor een relocation camper. Relocations?

Een beetje onderzoek leert ons dat verhuurbedrijven vaak campers door het hele land moeten verplaatsen. Dit kan te wijten zijn aan seizoensgebonden veranderingen. Of omdat de vraag naar voertuigen in bepaalde steden gewoon groter is dan in andere. In plaats van een chauffeur te betalen om de camper te verhuizen, bieden verhuurbedrijven de campers tegen spotprijzen aan aan reizigers. Een perfecte win-win situatie dus. In Australië en Nieuw-Zeeland en sinds kort ook in Amerika en Canada is het mogelijk in contact te komen met de verhuurbedrijven, zodat je voor een prikkie een camper naar een bepaalde locatie kan brengen.

Relocations in Australië en Nieuw-Zeeland: campervan for $1 per day
Op de website van StandbyCars zien we het al: Tassie & NZ Holidays from $1 per day! Wat goed! Eerst is er niets beschikbaar, maar wonderbaarlijk genoeg is er de ochtend van vertrek een nieuwe relocation: in vier dagen van Melbourne naar Brisbane. Eén dag te verlengen en benzinekosten vergoed! Snel de taken verdeeld: de een gaat inpakken en uitchecken, de ander de huurauto aftanken en terugbrengen. En toen snel met de taxi naar onze camper… We krijgen echt een topcamper! Een Toyota Hiace, compleet met beddengoed en al.

We beginnen ons avontuur met een bezoek aan Phillip Island, heel populair omdat je ‘s avonds duizenden pinguïns kan zien die rond zonsondergang massaal de zee uit komen waggelen op zoek naar een slaapplaats in de duinen. Tijdens de reis hier naartoe valt onze mond constant open, enerzijds door de 400 gram chocolade die we als ontbijt wegschranzen (had niets meer met genieten te maken), anderzijds door de verbazingwekkende natuur en daarbij behorende verkeers- en waarschuwingsborden. Bijvoorbeeld: “pas op voor overstekende kangoeroes”. Of een bord aan het strand: “hier niet zwemmen, haaien en dodelijke kwallen”. En: “Pas op, slangengebied. Mocht je gebeten worden, probeer de kleur en grootte van de slang te achterhalen, zodat ze in het ziekenhuis zo snel mogelijk anti-gif kunnen inspuiten.”

We rijden rond 23:00, direct na de pinguïn parade voorzichtig richting Cowes, een klein toeristisch stadje aan de noordkust van Phillip Island. Zonder pinguins, koala’s en kangoeroes te scheppen parkeren we onze camper aan het strand. “Mag eigenlijk niet”, vertelde de ranger ons, “maar er is weinig politie op de been rond dit tijdstip dus ik zou het gewoon doen”.

Na zeven uurtjes slapen worden we wakker door de zon die vol op onze camper schijnt. De zee fungeert als douche, alvorens we naar een koalacentrum en boerderij gaan. Om half vier rijden we dan toch maar weg, we moeten tenslotte nog naar Sydney. We hebben in totaal 5 dagen om 2.400 km te overbruggen. De eerste twee dagen hebben we al 200 km weggetikt, dus we zijn lekker op schema.

De nacht hebben we doorgereden met onze camper tot de benzine op was. De eerstvolgende 24-uurs tankservice was te ver om door te kunnen rijden, zeker omdat we niet midden in uitgestrekte regenwouden wilden stranden. We hebben 3 uur lang het aantal tegenliggers geteld, verder dan vier kwamen we niet. Niet meegeteld zijn de kangoeroe, koala en reuze-hagedis die we gelukkig net op tijd konden ontwijken. Met 120 km/uur vast niet prettig, voor zowel dier als camper. We snappen nu ook waarom iedereen ons afraadt ‘s nachts te gaan rijden. We parkeren onze camper op een parkeerplaats achter een benzinestation, kunnen we morgenochtend vroeg ons pad richting Sydney vervolgen.

‘s Morgens helaas geen douche, wel verse koffie en 60 liter brandstof. Geïnspireerd door de collega toeristen uit Japan staat vandaag een bliksembezoek aan de bekendste stad van Australie op het programma. Snel wat foto’s schieten van de highlights, we moeten na Sydney namelijk nog zo’n 1.000 km afleggen. Over 2 dagen moet onze camper in Brisbane teruggebracht worden. We slapen in Sydney bij het kantoor van Britz (het bedrijf waar we onze camper hebben gehuurd). Dit ligt acht kilometer buiten het centrum, naast een treinstation. Het kantoor is al gesloten, maar gelukkig loopt er nog een jongen in Britz kleding op het terrein. We leggen ons plan uit en met woorden als “Flex”, “Sweet” en “Peace” geeft hij enthousiast akkoord. Sympathiek, zoals alle Australiers zijn overigens.

Na een citytour door het stadscentrum, een korte boottocht langs de skyline, een bezoek aan de haven en een culinair uitstapje (twee hamburgers bij de Mac Donalds, koffie bij de Starbucks en wat biertjes in de Irish Pub), besluiten we terug te keren naar onze prachtige verblijfplaats van vanavond. Daar staan we dan, op het verlichte parkeerterrein van Britz, onder een afdak, op een industrieterrein in een buitenwijk van Sydney. Het regent onophoudelijk, maar wij versieren onze camper voor het slapen gaan nog met wat kerstslingers. We staan toch lekker droog! De geplande wilde stapavonden in Sydney zijn helaas niet uitgekomen. Maar eigenlijk is dit net zo leuk.

Vanaf Sydney is het doorplanken naar Brisbane, zo’n 1.000 km hoger. Zeker omdat we ‘s ochtends toch nog graag het wereldberoemde Bondi-beach wilden bekijken. We hebben er ontbeten in onze camper, en vol medelijden gekeken naar de klasjes die surfles kregen in de stromende regen. Met slechts een paar korte stops, vooral bij de parkeerplaats-campagne “drive revive survive” waar we gratis koffie en koekjes kregen, toerden we verder door de regen. Na nog een bliksembezoek aan Surfers Paradise brengen we de camper net voor drieën bij Britz, precies op tijd afgeleverd.

Dat is het enige nadeel aan de goedkope relocations… de constante tijdsdruk. Maar als je iets meer betaalt, kun je de huurperiode ook verlengen.

Relocations in Amerika en Canada
In Amerika en Canada is het relocations nog in opkomst. Wat daar vaker voorkomt is het ‘wegbrengen’ van nieuwe campers naar de verhuurbedrijven. Bijvoorbeeld van Toronto naar Calgary! Dat is niet gratis, maar een one-way reis door Amerika wordt toch spotgoedkoop! Voor een euro of 15 per dag kan je een nieuwe camper ophalen bij de fabriek en wegbrengen naar een verhuurlocatie naar wens. Wat denk je van een splinternieuwe camper vanaf de fabriek nabij Chigaco via Las Vegas en LA, naar San Francisco brengen? Aanlokkelijk toch?

Onveilig
Wicked Campers verhuurt tot campers omgebouwde minibusjes vanaf A$ 75 per dag. De busjes hebben kentekens van verscheidene Australische staten. Van de 86 in Queensland geregistreerde campers werden er vorige week 77 als onveilig bestempeld. Met de overgebleven 9 campers zijn de authoriteiten een stukje gaan rijden. Hierna werden nog eens 5 campers van de weg gehaald. De premier van Queensland heeft naar zijn collega’s in de andere staten geschreven met het verzoek om de voertuigen van Wicked Campers te testen. “Ik vind het pas wicked dat dit bedrijf jonge toeristen in onveilige campers de weg op stuurt.

Facebook
Ook op Facebook bestaat weerstand tegen de camperverhuurder. Een backpacker uit Wales, Tim Wallsgrove, heeft een Facebook-groep gemaakt nadat de wielen van zijn huurcamper blokkeerden en hij op de kop in een greppel belandde. Met de vervangende camper die Tim na veel hangen en wurgen meekreeg, was ook van alles mis. Zijn conclusie: Wicked Campers is alleen geïnteresseerd in het geld van backpackers, en niet in hun veiligheid.

Onzin
John Webb, de eigenaar van Wicked Campers, is niet blij met de negatieve publiciteit. “De veiligheid van onze huurders staat juist voorop,” zegt hij. “Dit is een persoonlijk aanval van de regering. Waarom doen ze dit? We verschaffen werk aan 80 personen en leveren toeristen veel waar voor hun geld.”

Foto: robstephaustralia, Flickr