“Ben je al zenuwachtig?”, vragen mijn vrienden. Nee, nog niet eigenlijk. Ik stap over anderhalve week in het vliegtuig, maar kan nog steeds niet echt geloven dat ik echt voor minstens een half jaar wegga.

Er staat een 55 liter backpack in mijn slaapkamer, met een daypack ernaast. Overal in huis liggen dingen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou bezitten: een reiswaslijntje dat zelf de was vast kan houden, allerlei donkergroene insectwerende kledingstukken, bindbanden, een regenhoes en een medische kit met naalden en een enge scalpel. Ik ga op reis.

Met hulp van David Attenborough
Ik dobberde met zwaar weer over de Noordelijke IJszee op een Hurtigrutenschip, toen ik David Attenborough’s autobiografie Life on Air las. Hij begon zijn carrière, net als ik, bij een uitgever. Op de eerste bladzijden beschrijft hij hoe hij er stellig van overtuigd raakte dat de klok op het plein waar zijn raam op uitkeek kapot was. Deze klok gaf namelijk aan dat het maar tien over twee bleef, terwijl er na de lunchpauze toch echt zeker 45 minuten waren verstreken, niet tien. Toen ik dat las, wist ik dat David en ik goede vrienden zouden worden. Ik wist ook dat ik iets moest veranderen.

Mijn kantoorkamer heeft nooit uitgekeken op een plein met een klok. Maar het gevoel dat ik liever, net als David Attenborough, gehuld in een kaki/beige broek exotische diersoorten en landschappen zou bewonderen dan achter mijn bureau te blijven zitten, begon zich opeens aan mij op te dringen. En ook een “nu kan het nog”-gevoel. En dus besloot ik tot een zogenaamde career break. Ik verliet de uitgeefwereld, om dingen te kunnen doen die ik graag wil doen. Meer schrijven. Meer van de wereld zien. Meer ontdekken. En dus ga ik op reis, en erover schrijven.

Zuid-Afrika
Niemand, ook ikzelf niet, had verwacht dat ik naar Zuid-Afrika zou gaan. Niet gehinderd door enige kennis, leek Afrika me geen continent voor mij. Tsja, wist ik veel. Gelukkig gaf een vriendin me een tip over een vrijwilligersorganisatie, en ik begon te lezen. Over de organisatie, over Zuid-Afrika, over de natuur, over de mensen. En nu wil ik dolgraag met eigen ogen zien waarom Zuid-Afrika ook wel de wereld in één land genoemd wordt.

Omdat geen plek hetzelfde is in dit land, wilde ik ook overal iets anders doen, en niet “alleen maar” rondreizen. Daarom begin ik straks met lesgeven bij een klein weeshuis aan de oostkust. Ik word deel van een gezin met 15 kinderen, een huismoeder, en een handvol honden en katten. Samen met drie andere vrijwilligers woon ik in een apart huisje op het terrein, waar naar het schijnt aapjes over het dak rennen. Die aapjes worden mijn eerste kennismaking met het Afrikaanse wildlife. Daarvan hoop ik tijdens weekendtripjes nog veel meer te zien te krijgen.

Van de oostkust ga ik vervolgens naar Kaapstad, want naar Zuid-Afrika gaan zonder Kaapstad te zien, dat leek me geen goed plan. Ik loop hier een journalistieke stage bij The Big Issue South Africa en woon in een gastgezin. Ik sluit mijn ontdekkingstocht door Zuid-Afrika af bij Daktari Bush School & Wildlife Orphanage in Hoedspruit. Kinderen van scholen in de buurt komen hier logeren en leren (met de vrijwilligers) te zorgen voor de dieren die bij Daktari worden opgevangen.

Nieuw-Zeeland
Na Zuid-Afrika worden de plannen minder vastomlijnd. Ik vlieg naar Nieuw-Zeeland. En daar wil ik alles zien en alles doen, behalve uit vliegtuigen en van bruggen springen. Ik droom van de nationale parken, Maoridorpen, mountainbikes, en van de locaties uit Lord of the Rings. Heel stiekem hoop ik ook nog wel op een figurantenrolletje in The Hobbit (ik ben vast een geschikte Orc, hoewel ik natuurlijk liever een Elf zou zijn).

Ik wil ook graag Kiwi’s tellen, bomen planten en “tracking tunnels” aanleggen als vrijwilliger in het Magic Forest. Ik heb geen groene vingers, en heb geen idee wat “tracking tunnels” zijn, laat staan hoe ik ze moet aanleggen. Ik heb wel een opwindbare hop-along Kiwi thuis (uit het Museum Volkenkunde), een gezonde dosis zelfspot en de bereidheid te leren, al dan niet met mijn enkels in de prut. Ik ben heel benieuwd hoe ik het er daar vanaf breng en waar ik uiteindelijk allemaal terechtkom in het land van de langgerekte witte wolk.

Japan
Mijn laatste geplande bestemming is Japan, meer specifiek Kyoto en omgeving. In gedachten zie ik tempels, platteland, geisha’s, high tech wc’s en denk ik uiteraard aan sake en sushi. In Kyoto is het volgens de boekjes “bijzonder eenvoudig” te navigeren. Toen ik op een plattegrondje keek, dacht ik daar heel anders over. Ik spreek de taal niet en kan bovendien niets lezen, dus mijn plan bestaat uit verdwalen en zien waar ik uit kom.

En wat dan?
Na Japan zijn we een half jaar verder en heb ik drie totaal verschillende landen verkend. En dan? Ik heb geen idee. Voor het eerst in mijn leven heb ik helemaal geen plan, en verrassend genoeg, vind ik dat niet eng, maar juist een rustgevend idee. Alles kan.

Ik pak mijn donkergroene insectwerende kleren in, en ga op avontuur. Ik kan niet wachten!

Soms ontmoet je inspirerende mensen met een groter reisvirus dan waarmee we zelf besmet zijn. Zo ook Freek en Claudia. Sinds september 2011 zijn zij op wereldreis. Ze hebben in de zomer van 2011 hun banen en hun appartement opgezegd voor een droomreis over zeven werelddelen.

Hoe ziet jullie reis eruit? Op welke manier reizen jullie?
Op 4 september begon het avontuur in Moskou met de Transmongolië Express. We reisden met de trein door Rusland, Mongolië, China en Tibet en gingen daar over land naar Nepal. Hierna maakten we de
overstap naar Zuidoost Azië: Thailand, Myanmar en nu zijn we in Laos. We reizen zoveel mogelijk over land en kiezen liever voor de langzame dan de snelle weg. We blijven graag wat langer op één plek, zodat we deze plek goed kunnen ervaren, in plaats van direct weer door te reizen.

Na Zuidoost Azië gaan we naar Nieuw-Zeeland en daarna keren we terug naar Azië voor een ontmoeting met onze ouders in Indonesië. Hierna ligt alles nog open. Waarschijnlijk reizen we nog naar de Filipijnen, Vietnam, Cambodja en India. Daarna maken we de overstap naar Afrika en na dit werelddeel willen we nog naar Zuid-Amerika, Antarctica en Noord-Amerika.

Wat kunnen we op Backpackgek.nl vinden?
Tijdens de voorbereiding van onze wereldreis merkten we dat we op zoek waren naar ervaringsverhalen van mensen die een soortgelijke reis hadden gemaakt. We wilden van alles weten over visa, verzekeringen aanvragen en opzeggen, vaccinaties, huis, spullen en natuurlijk… reisbudget. Toch bleek deze informatie niet goed te vinden en besloten we alles zelf te gaan delen. Alle voorbereidingen, van het ontstaan van de eerste reisplannen en het sparen tot het krijgen van inentingen en het verlaten van ons werk en huis. Ook tijdens de reis bloggen we niet alleen over onze avonturen, maar ook over praktische zaken, lessen en downsides van het reizen. Verder vinden we het fantastisch om interviews te doen met andere reizigers en mensen te inspireren hetzelfde te doen als wij deden: een backpack pakken en… gaan!

Backpackgek.nl is dus meer dan een reisverslag.

Welke bestemming staat bovenaan jullie verlanglijstje?
Voor vertrek hebben we een bucketlist opgesteld: een lijst van plaatsen en ervaringen die we dolgraag wilden doen. Deze lijst wordt eigenlijk alleen maar langer en langer doordat we zoveel toffe verhalen van andere reizigers horen. Op dit moment staat Antarctica heel erg hoog op de lijst en lijkt Bhutan ons magisch mooi, maar kijken we ook uit naar eenvoudiger geluk: surfen op de hoge golven van Indonesië en hiken in de woeste natuur van Nieuw-Zeeland.

Wat is jullie tofste reiservaring?
Over deze vraag kunnen we uren mijmeren. De dagenlange treinreizen door Rusland, Mongolië en China? Het indrukwekkende Tibet? Yoga tijdens de frisse, stille ochtenden in Kathmandu (Nepal) en Pai (Thailand)? Het oneindige aantal tempels in Myanmar? De tweedaagse boottocht over de Mekong van de Thaise grens naar Luang Prabang in Laos?

Vaak worden we onverwacht verrast door het geluksgevoel tijdens kleine momenten. Het zijn voor ons juist die kleine momenten die het reizen zo fantastisch maken. Een unieke klik met medereizigers, waardoor het lijkt alsof je elkaar al jaren kent, het vinden van een simpel eetkraampje met heerlijk eten tussen de locals, de sensatie na een yogales of het overwinnen van de heftige pas in de Annapurna.

Jullie schreven over onthaasten. Hoe is het daar nu mee?
Voordat wij op reis gingen, leidden we een gehaast Nederlands leven. Tijdens onze reis merken we dat het tempo op veel plekken in de wereld een stuk lager ligt dan in Nederland. Tijd is relatief en haast bestaat vaak niet. Zo doen mensen in Nepal echt niet moeilijk als de bus twee uur later vertrekt. Voor ons was dat best even wennen, maar nu zijn we helemaal gewend aan het rustige tempo en voelt het heel goed.

Toch is niet overal de druk lager. In China is de werkdruk enorm en ook leerden van onze Japanse vriend dat het leven in Japan keihard is.

Hebben jullie tips voor andere backpackers?
Reis over land in plaats van per vliegtuig. Dit is niet alleen goedkoper en milieuvriendelijker, maar geeft een veel beter beeld van het land. Plan zo min mogelijk, reis langzaam en sta open voor nieuwe ervaringen. Rol kleding op om kreukels te voorkomen en neem genoeg eten mee voor lange bus- of treinreizen. Heel belangrijk: respecteer de locals. Bedenk je goed dat jij als reiziger een luxe leven hebt en de mensen daar een veel zwaarder leven hebben. Blijf vriendelijk en kleed je met respect voor de lokale cultuur.

We kunnen oneindig veel tips er ervaringen delen, maar we hebben eigenlijk het liefst dat iedereen het zelf ervaart. Ga en geniet.

En niet onbelangrijk… wat gaan jullie doen als jullie terugkomen in Nederland?
Nederland is voor ons nog even heel ver weg. Het reizen bevalt voorlopig supergoed en we willen nog lang niet stoppen. We zouden nu graag wat langer in een onbekend land willen wonen en werken om het op een andere manier te ervaren dan als reiziger. Dat is het mooie van reizen: het brengt weer veel nieuwe inspiratie en nieuwe ideeën.

Na een drukke periode van voorbereidingen en zenuwen startte vier maanden geleden onze wereldreis. Bij het inchecken op Schiphol verruilden we officieel onze grote bovenwoning in Arnhem voor een backpack. Ons huis voor de komende twaalf maanden rolde van de lopende band de wijde wereld in.

Het voorbereiden van een wereldreis is een behoorlijke klus. Op internet zijn honderden websites gewijd aan de stappen die je moet nemen wat betreft verzekeringen, de in- en uitschrijvingen voor van alles en nog wat en natuurlijk tips voor het inpakken van je tas. Om over de informatie voor het reizen zelf nog maar de zwijgen. Het onderwerp ‘tas inpakken’ lijkt in dit rijtje misschien een klusje met een hoog bijzaak-gehalte, maar niets is minder waar. Het regelen van je financiële zaken en het uitzoeken van alle ins en outs in het complexe verzekeringswereldje zijn belangrijk, maar wat je meeneemt is zeker niet minder belangrijk.

Tijdens het reizen is je tas eigenlijk je huis. Iets dat voor veel mensen ondenkbaar is. Evelien en Sjoerd geven ons graag een kijkje in hun tijdelijke huisje. “Hoe kun je nou voor een jaar je tas inpakken?”, “dat past toch niet?”, “wat moet je dan meenemen?” etc. zijn vragen die ze vaak kregen.

Een backpack als huis
Op reis is je backpack je huis. Je leeft erin en eruit. Iets dat door veel mensen ondenkbaar wordt bevonden. We zullen niet de eerste reizigers zijn die gebombardeerd zijn met vragen als “hoe kun je nou je tas inpakken voor een heel jaar?”, “alles in díé tas? Dat past toch nooit?” en “wat ga je allemaal meenemen dan?”. Het inpakken van je tas is een kunst en uitdaging op zich. Maar het is ook een psychologisch geworstel waarmee je jezelf helemaal dol kunt maken. Hoe meer er in je tas past, hoe meer je mee wilt nemen. Dus… hoe zwaarder je huis wordt. Hoogstwaarschijnlijk ga je je huis op je eigen tere ruggetje de wereld over slepen. Dan toch maar iets minder meenemen?

De gouden regel “stal alles wat je mee wilt nemen uit op de grond en neem de helft hiervan mee” is een regel waar je nekharen van omhoog gaan staan. “En de andere helft dan?” horen wij ons zelf nog steeds af vragen. Negen van de tien reizigers zullen het direct toegeven, ze hebben teveel spullen meegenomen en dragen deze ‘last’ dagelijks op hun schouders. Waarschijnlijk hebben ze de gouden regel aan hun (zware) bergschoenen gelapt. Laten we eerlijk zijn, ook wij slaken een diepe zucht wanneer we onze te zware tassen op onze (niet meer zulke) tere ruggetjes slingeren.

Diezelfde negen van de tien backpackers hebben na twee weken reizen ook al de (on)nodige spullen weten te droppen. In de gezamelijke ruimtes in hostels worden boeken, kleding en reisgadgets aangeboden aan mensen met een sterke rug of diegene die nog een plekje over hebben in hun tas. Over het algemeen wordt de tas van een backpacker gedurende de reis steeds lichter. Zo ook het hoofd. Reizen kan namelijk op sommige momenten heel ‘opruimend’ werken. Wanneer je tas te zwaar is door spullen of kleding die je toch niet gebruikt, doe je het toch gewoon weg. Dit scheelt kilo’s en geeft je een geweldig ‘less is more’ gevoel. Je kan leven van een rugzak vol met spullen, meer heb je niet nodig. Het veroorzaakt een soort magisch back to basic gevoel, een overwinning op het materialistische. Dat je voor vertrek een tig aantal dozen met spullen hebt ingepakt die nu in je ‘grote huis’ in de berging staan lijkt bijna onwerkelijk.

Wat wij in onze backpacks hebben gepropt? Vooral kleding, heel veel kleding. Zo sjouwen we elke dag zeven t-shirts met ons mee waarvan we er maar drie aanhebben. Ook zitten er vier lange broeken in onze tas. Waarom? Geen idee. Verder wordt de tas gevuld door een slaap- en lakenzak, een first aid kit, een toilettas, wat reis wasmiddel (overbodig met op elke hoek van de straat een laundry service, meteen maar wegdoen dus) een klamboe, hoofdlampjes, een spel kaarten, wat batterijen, een fototoestel en een reisdagboek. Dat laatste heeft op dit moment de grootse waarde. Een klein boekje van nog geen twee euro met daarin onbetaalbare maar vooral grote herinneringen. Allemaal precies passend in ons gezellige huisje op onze rug.

Dus ja, je kan een backpack inpakken voor een heel jaar. En ja, het past echt allemaal in díé tas. Past het in eerste instantie niet, dan maak je het gewoon passend!

Indonesië wordt steeds geliefder bij backpackers. Volgens Visit Indonesia komt dat omdat backpackers met hun flexibele stijl van reizen makkelijk en snel van het ene naar het andere eiland hoppen. Er is namelijk meer dan het overbekende Java en Bali.

Indonesië heeft zowel voor de beginnende backpacker als voor de ervaren avonturier nog ontelbaar veel verborgen paradijsjes en kleine eilanden die de moeite waard zijn om te bezoeken. Het land bestaat uit meer dan 15.000 grote en kleine tropische eilanden, gelegen tussen de continenten Australië en Azië.

Het eilandje Samosir in Sumatra
Zo is in het noorden van Sumatra het eiland Samosir, midden in het Tobameer, een populaire backpackersbestemming. Het Tobameer is een helder blauwgroen kratermeer, ontstaan na een vulkaanuitbarsting. Het schiereiland Samosir is het hart van de traditionele stammen (de Bataks) en geliefd om zijn historie en prachtige uitzichten. Deze plaats hoort naar mijn mening tot een van de hoogtepunten van Sumatra.

Samosir is goed te combineren met Bukit Lawang of West-Sumatra (Bukittinggi) voor een ontmoeting met de Minangkabauers. Het Gunung Leuser National Park bij Bukit Lawang is een tropisch woud waar de orang oetans in het wild leven, maar toch in een beschermde omgeving. In het reservaat ligt het Bohorok Orang Utan Center, het rehabilitatiecentrum voor orang oetans. De in gevangenschap gezeten Orang oetans worden hier voorbereid op hun terugkeer in het wild. Sumatra is ongerept, avontuurlijk en goed te combineren met de eilanden Java en/of Bali. Ook zeker een bezoek waard is het meest noordelijke puntje van Sumatra, het eiland Weh (Pulau Weh). De witte zandstranden en helderblauwe zee maken het een fantastische plek om te relaxen, duiken en snorkelen.

Hotspots voor surfers
Pelabuhan Ratu Beach in het West-Javaanse Sukabumi, is de afgelopen jaren een groeiende spot geworden onder surfers. De ligging aan de Indische Oceaan zorgt ervoor dat de golven hoogtes kunnen bereiken van 3 tot 5 meter. Het hele gebied rond het strand is met zijn steile, beboste heuvels en lange palmstranden een prachtige locatie. Ook het toeristische Kuta op Bali en Senggigi Beach op Lombok zijn door de hoge golven een trekpleister voor surfers.

De Gili’s
Backpackers die in zijn voor een feestje mogen de Gili eilanden zeker niet missen. Het zijn drie paradijselijke koraaleilanden voor de kust van Lombok. Het hoofdeiland, Gili Trawangan, staat bekend als de place-to-be voor feestgangers. Reizigers feesten hier een paar dagen en genieten van de prachtige stranden en de mooie onderwaterwereld. Er is altijd wel een café of bar tot diep in de nacht geopend. Op de andere twee Gili eilanden, Gili Meno en Gili Air, lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan: geen internet, geen pinautomaten, geen auto’s en geen buren.

Vanaf Gili Trawangan vertrekken er dagelijks boten naar Komodo, het eiland van de draken. Het Komodo National Park is wereldberoemd vanwege de komodovaranen. Het is de oudste diersoort ter wereld. Vanwege hun agressieve gedrag en verschijning worden ze ook wel “Komodo dragons” ofwel Komodo draken genoemd. Je kan Gili dus ideaal combineren met een bezoek aan de prachtige onbedorven Sunda eilanden. Hierbij ontdek je het authentieke, minder bereisde deel van Indonesië. Dit gebied telt meer dan vijfhonderd eilanden, waarvan vele niet eens een naam hebben. De bekende eilanden van dit gebied “Nusa Tenggara” (de kleine Sunda-eilanden) zijn Flores, Timor, Rinca, Komodo, Sumbawa, Lombok en Bali.

Ideaal voor avontuurlijke reizigers
De meer ervaren backpacker die op zoek is naar avontuur moet zeker met zijn rugzak richting Kalimantan, het Indonesische deel van Borneo. Hier zijn verschillende nationale parken te bezoeken en is er de mogelijkheid om voor langere tijd door de jungle te trekken. Het is een van de weinige plekken op aarde waar nog orang oetans in het wild leven. Hier vind je het echte authentieke Indonesië met moeilijk doordringbaar tropisch regenwoud. Een van de weinige manieren om door Kalimantan te reizen is met een boot over de vele rivieren. In het binnenland leven nog de Dayaks (deze stam is beter bekend als de “koppensnellers”) hun traditionele leven in longhouses.

Wij zijn net terug van een fantastische driedaagse trip op een bootje door Tanjung Puting NP, een groot park, opgericht ter bescherming van de orang oetans. We vlogen als enige toerist met wat locals (en een hoop hanen) van Surabaya naar Pangkalan Bun Airport en zijn met een gids mee geweest op een traditionele houten klotok. Een deel van de orang oetans heeft vroeger in gevangenschap geleefd en wordt bijgevoerd op speciale voederplaatsen. Zo heb je dus zekerheid dat je ze gaat ontmoeten!

Sulawesi, het voormalige Celebes, schijnt ook een echt droomeiland te zijn. Op het ongerepte eiland vind je hoge bergen, overdadige tropische natuur, prachtige rijstvelden, groene bamboebossen, schitterende meren, vulkanen, warmwaterbronnen… En je kunt er kennis maken met de vele etnische groepen als de Toraja’s, Buginezen en Minahasa’s. De Toraja hebben indrukwekkende rituelen en prachtige Tongkonan huizen. Niet veel toeristen bezoeken dit fascinerende eiland, dus het kan zijn dat je een paar nachten vrij eenvoudig slaapt.

True adventure!
Nieuw Guinea is het op een na grootste eiland ter wereld en het is een van de meest afgelegen en primitieve plaatsen op aarde. In de binnenlanden van West Papua (het voormalige Irian Jaya) zijn hoge bergen met dicht oerwoud, waardoor de mensen hun unieke cultuur lange tijd hebben behouden. Er worden op Nieuw Guinea zo’n 800 talen gesproken, omdat het ruige terrein ervoor zorgde dat mensen weinig contact hadden met de naastliggende dorpen.

Pas in 1938 werd de Baliemvallei ontdekt. De bewoners, Dani en Lani-volken, leefden toen nog in het stenen tijdperk. Het leven van de Dani’s en Lani’s is sinds die tijd echter nauwelijks veranderd. Hun dorpen bestaan uit ommuurde compounds, waarin zich een kookhut, een mannen- en een vrouwenhuis en een varkensstal bevinden. Mannen lopen, op een peniskoker (horim) na, soms nog naakt en de vrouwen dragen slechts een grasrokje en een gehaakt boodschappennet op de rug. De kinderen zijn over het algemeen naakt, alhoewel jongetjes vaak een touwtje om hun middel dragen. Een trekking door dit gebied is een waar avontuur!

Indonesië is een echt backpackland
Naast de overweldigende natuur en relaxte sfeer maken ook de lage prijzen Indonesië enorm aantrekkelijk voor backpackers. Een maaltijd met nasi kost makkelijk vijftig cent en overnachten kan al vanaf vijf euro. Voor de backpackers is er een groot aanbod aan goedkope accommodaties zoals hostels of leuke basic hutjes. Als backpacker is het in Indonesië relatief makkelijk om een bezoek aan verschillende hotspots te brengen. Om van het ene naar het andere eiland te hoppen kan het beste een ferry of binnenlandse vlucht genomen worden. Voor vervoer op een eiland zelf is het openbaar vervoer of een taxi aan te raden.

Vanuit Nederland is Indonesië bereikbaar met KLM (via Singapore of Kuala Lumpur), Garuda Indonesia (via Dubai), Cathay Pacific (via Hong Kong), Singapore Air (via Singapore) en Malaysian Air (via Kuala Lumpur).

Als backpacker ben je afhankelijk van wat er allemaal in je rugzak past. Dat is niet zo veel, aangezien je het ook allemaal moet dragen. In de loop der jaren word je erg creatief in wat mee kan in de rugzak en wat niet. Sommige van die tips zijn erg vreemd, andere zijn eerder lachwekkend of juist heel bekend. Maar ze zijn allemaal even nuttig.

De volgende tips zijn afkomstig van wat mijn vrienden en ik tezamen ontdekten tijdens onze trektochten. Wij reisden met een laag budget, en dan word je vanzelf creatief.

Hou er wel rekening mee dat deze tips voornamelijk dienen in druk bewoonde landen, zonder extreme hoogtes of temperaturen. Voor zware trektochten in amper bewoonde landen kan je beter professioneel materiaal of voedsel kopen.

Rugzak
‘Droog’, dat wil zeggen zonder water in je drinkbus, kan je rugzak maar een bepaald aantal kilo’s wegen. Deze beperking is voornamelijk afhankelijk van welke hoeveelheid je mee mag nemen op het vliegtuig, maar er zijn ook grenzen aan het gewicht dat jij comfortabel kan dragen. Vaak kunnen meiden minder dragen dan mannen. Dat is niets abnormaals, mannen zijn nu eenmaal over de grote lijn sterker en groter. Naar mijn ervaring ligt het verschil ongeveer op 5 kilo. De vrouwen in ons gezelschap droegen tussen de 15 en 20 kilo, de mannen tussen 20 en 25. Met water, welteverstaan.

Om dat te bereken is het slim om er rekening met te houden dat je altijd twee liter water extra zal meedragen eens je geland of aangekomen bent. Water weegt per liter bijna één kilo. Dat is veel.

Voedsel
Onderweg moet je natuurlijk eten. Veel speciaalzaken verkopen droog voedsel voor backpackers, maar dat kan wel duur uitvallen. Als je gaat kijken in de supermarkt, vind je echter verschillende soorten droog voedsel in pakjes. Denk aan noedels, rijst of spaghetti, waar je gewoon water bij voegt om te kunnen eten. Goed, dat is niet het gezondste voedsel, maar als je dat combineert met fruit en groenten die je terplekke koopt (waar mogelijk) kom je heus wel toe.

Ook ontbijtgranen zoals muesli zijn altijd goed.

Brood kan je overal kopen, en als je er zin in hebt, is het niet moeilijk om wat eieren te kopen, op te bakken en lekker op te eten tussen je boterhammetjes. Vloeibare boter is in zo’n geval ook erg handig!
Voor tussendoor zijn mueslirepen ideaal. Die dingen zijn lekker, en geven een energie boost op een eerder gezondere manier.

Drinken
Iets anders dan water kan je vaak niet meedragen, en bovendien vind je water bijna overal. Er zijn weinig mensen die ‘nee’ zeggen op de vraag of je je waterbus mag vullen aan hun kraan. Grote kans dus dat je niets anders drinkt dan… water. Voor wat afwisseling kan je altijd theezakjes mee nemen. Die wegen haast niets, en tegenwoordig bestaan er zelfs die je in koud water kan stoppen.
Ook koffie en chocomelk bestaan in pakjes. Handig!

Sommige mensen (zoals ikzelf) hebben graag melk bij hun muesli. Een bus melk meezeulen is niet handig. Melkpoeder daarentegen neem je wél erg makkelijk mee. Gemengd met wat water volstaat het wel. Niet erg lekker, maar technisch gezien is het melk en het smaakt beter dan water bij je muesli.

Hygiëne
Soms kom je in je herberg, om te ontdekken dat die volle bus shampoo in je rugzak is ontploft. Vervelend! Dat kan je voorkomen door een minder volle bus mee te nemen, en er eerst de lucht uit te knijpen voor je ze dicht doet. Eventueel kan je ze met plakband nog dichtplakken. Nog handiger zijn van die stalen shampoo en zeep die je soms vindt in tijdschriften. Die dingen zijn net goed om één keer je haar te wassen en wegens haast niets. Op een jaar tijd kan je er heel wat verzamelen.

Ook slim: als je met vrienden rondreist, neem dan niet allemaal shampoo en zeep mee, maar deel een bus. En dat gaat op voor verschillende dingen naast shampoo, zoals een nagelsetje, papieren zakdoekjes en noem maar op!

De tent
Natuurlijk weet jij wel dat je best een tent deelt. Als iedereen een tent voor zichzelf zou meezeulen, is er amper plaats voor andere dingen. Maar ook voor tent-delen zijn een aantal handige tips.

• In het midden lig je het warmst. Maar je bent wel het vatbaarst voor slagen en stompen van mensen die hard woelen.
• Als er wind staat, lig je best met de wind mee. Ideaal is dat je voeten naar de wind wijzen, maar als dat al te laat is, probeer in de tent het verste van de wind weg te liggen. Waarom? Als het erg hard waait (en regent), kan je tent mee leunen in de wind, en voor je het weet heb je een nat tentzeil in je nek.
• Laat je rugzakken in het voorportaal van de tent, maar stop je kostbare spullen bij jou in je slaapzak. Niet vergeten die spullen er weer uit te halen zodra je vertrekt!

Luxe
Als je in gezelschap reist, kan je soms nood hebben aan een momentje alleen. Als het dan pijpenstelen regent, kan je in die tent nergens heen. Dan is dit wel handig. Veel boeken bestaan in pocket vorm. Als je graag leest, is zo’n pocket de ideale keuze. Het weegt veel minder dan een gewoon boek en is ook nog goedkoper.

Ik hou er zelf erg van om af en toe naar muziek te kunnen luisteren. Er zit altijd een IPod in mijn bagage. Dat is een vrij kostbaar apparaat, maar de batterij gaat veel langer dan mee dan eender welke mp3speler.

Spelletjes
Lang wandelen in stilte is iets heerlijks. Maar soms is het gewoon te veel, en wil je afgeleid worden. De volgende spelletjes zijn perfect voor in je backpack of voor onderweg.

• Het ja-spel. Dit spel is heel simpel, ontzettend lachwekkend en ideaal voor onderweg. Al wat je nodig hebt is een voorwerp of kledingstuk dat je snel kan doorgeven, zoals een hoedje. Het is verboden om ja te zeggen. De persoon die ja zegt, krijgt het hoedje. Je moet proberen van het hoedje af te raken door iemand anders ja te doen zeggen. (Het klinkt dom, maar dit is een ontzettend grappig spel)
• Een boek kaarten of het spel Jungle Speed passen perfect in je rugzak, en kunnen je avonden vol plezier geven. Deze spelletjes vind je in verschillende speelgoedwinkels.

En? Wat zijn jouw tips?

Een gibbon? Wat is dat?
De eerste vraag is natuurlijk, wat is een gibbon? Een gibbon is een soort mensaap die voorkomt in Zuidoost Azië. Ze leven in de boomtoppen van het regenwoud. Gibbons zien er qua uiterlijk anders uit dan andere mensapen zoals bijvoorbeeld de chimpansee. Ze hebben lange armen waardoor het slingeren tussen bomen hen gemakkelijk afgaat en ze hebben geen staart. Gibbons zijn geen groepsdieren, ze leven vooral in paren: een mannetje en een vrouwtje plus eventuele jongen. Hierdoor is het spotten van deze prachtige dieren niet gemakkelijk, je zult nooit een groep van meer dan vijf gibbons tegenkomen.

Maar toch ga ik proberen deze bedreigde dieren te spotten. Diep in de jungle van het Bokeo Natuurreservaat in het Noordwesten van Laos leven deze apen. Sinds 2004 brengt The Gibbon Experience gasten vanuit de hele wereld het natuurreservaat in. Met dit initiatief proberen zij mensen op een leuke manier verantwoordelijk met de natuur te leren omgaan en te laten zien hoe fantastisch dit gebied is. Door kabelbanen over de valleien te hangen en boomhutten op de mooiste plekjes te bouwen worden hier driedaagse hikes georganiseerd, waarbij je dit gebied op een unieke manier kunt bewonderen. Daarnaast bieden zij werkgelegenheid voor gibbonstropers die omgeschoold worden tot gidsen. Deze gidsen kennen het reservaat als hun broekzak en weten ook precies hoe zij het spoor van gibbons moeten volgen. Zodat ook wij een kans krijgen om deze prachtige wezens in het wild te kunnen zien.

Waar is het?
Voordat je begint aan dit avontuur, moet je eerst de lange reis naar Laos maken. Hier krijg je namelijk de kans om deel te nemen aan een ervaring die je nooit zult vergeten. In het grensdorpje Huay Xai is het kantoor van The Gibbon Experience gevestigd. Alleen een rivier scheidt hier Laos en Thailand van elkaar. Verder bestaat dit dorpje uit een straat, waarvan 3 op de 4 gebouwen een hotel, internetcafé, restaurant of winkel is. Dit dorpje weet duidelijk dat toeristen een goede bron van inkomsten zijn. The Gibbon Experience is uiteraard de reden van deze populariteit en je kunt er dan ook van alles kopen wat met Gibbons te maken heeft. Knuffels, magneetjes, ansichtkaarten, je kunt niet om de gibbons heen. Het project is dan ook erg populair bij reizigers en er is een beperkt aantal plaatsen. Word dus niet teleurgesteld en reserveer van tevoren op de website.

Als ik het kantoor van The Gibbon Experience binnen stap, wordt ik voorgesteld aan mijn groepsgenoten, twee stelletjes uit Nederland en twee vriendinnen uit Duitsland. Met dit gezelschap zal ik de volgende twee nachten in een boomhut doorbrengen. Maar eerst: veiligheidsinstructies! Veiligheidsinstructies? Jazeker! Want hier draait The Gibbon Experience allemaal om. De volgende drie dagen zal ik mij met behulp van kabelbanen verplaatsen door het reservaat. Op een hoogte van minimaal veertig meter worden we van de ene kant naar de andere kant van het park geslingerd. Juist, net als… een gibbon!

Het is fijn om te weten dat groepen klein worden gehouden. Met een maximum van acht personen, wordt het unieke gevoel van dit project versterkt. Daarnaast krijgt elk groepje zijn eigen gids, die op zijn beurt erg geïnteresseerd is in het leven in Europa en die graag Engels met je wilt oefenen. Zo kom je ook over zijn leven veel te weten, wat niet altijd even makkelijk is in Laos. Met de kleurrijke en vriendelijke mensen, is de levensverwachting helaas nog altijd maar 52 jaar en is de helft van de bevolking onder de 15 jaar oud. Mijn verbazing is dan ook groot als ik hoor dat onze gids net 18 jaar is geworden en een vrouw en twee kinderen heeft!

Achterin de tuktuk op weg naar het natuurreservaat leer ik mijn mede-gibbons to be kennen. Allemaal zijn ze al een tijd bezig met reizen of hebben ze nog even te gaan. Onderweg pikken we nog even een moeder met een baby op en na een rit van een uur komen we aan bij de rand van het park. Er is net een groep teruggekomen en in het enthousiasme wordt er geroepen welke boomhut het mooiste uitzicht heeft en dat we een ‘dodelijk’ mooie tijd tegemoet gaan. Of ik daar nou blij mee moet zijn…

Daar ga ik dan!
Na de laatste veiligheidsinstructies, krijgen we allemaal een tuigje aangemeten en vullen we onze rugtassen met koekjes en water. Elk groepje krijgt een boomhut aangewezen. Na een flinke hike door de jungle met zijn allen, splitst de groep zich op en gaan we allemaal op weg naar ‘onze’ boomhut voor de komende nachten. En daar staan we dan. Aan de rand van een vallei. De enige manier om verder te gaan is door je tuigje aan een kabel vast te maken, een aanloop te nemen en jezelf keihard van de klif te lanceren om aan de overkant weer aan te komen! De gids adviseert ons om niet te remmen anders val je misschien stil in het midden. En dat willen we niet. Hij doet het voor en roept vanaf de overkant dat de volgende mag komen. Een voor een laat ik mijn mede-gibbons voor. Het gegil spreekt boekdelen…

Maar daar is dan toch het moment van de waarheid. Ik doe even mijn ogen dicht, neem een aanloop en daar ga ik! Even denk ik dat het niet zo hoog is, totdat het struikgewas wegvalt en ik gewoon op zestig meter boven de boomtoppen suis! Een acuut geval van hoogtevrees doet zich aan, maar als ik op kijk zie ik het uitzicht waardoor ik alles om me heen vergeet. In de verte zie je oneindig veel bomen, blauwe lucht en de zon. Dit is fantastisch! Na een perfecte landing, volgt er een luid applaus en de vraag: ‘Can we go again?!?!’

Accommodatie
Na nog een aantal circuits van kabelbanen en een aardige wandeling, komen we dan eindelijk aan bij onze boomhut. Ook deze is alleen te bereiken per kabelbaan. Wij blijken de boomhut met panorama uitzicht te hebben. Verder zijn alle boomhutten uitgerust met stromend drinkwater, een keukentje, matrassen met muskietennetten, zonnepanelen, een koelbox met fruit, snoepjes en drinken en een openlucht toilet en douche Een van de grotere boomhutten heeft ook nog een tweede verdieping, een telescoop en een kat! Dit beestje wordt een aantal keer per week gevoederd door de gidsen op het vasteland. Kat onder de arm en gaan! De boomhut hut wordt tijdens de nachten bewaakt door de gids die in een kamp vlakbij de boomhut slaapt. Hier wordt dan ook ons ontbijt, lunch en avondeten bereid wat ze elke dag komen brengen en wat voornamelijk uit rijst met groenten bestaat. Na het eten gaat de zon onder, wat tot nu toe de mooiste zonsondergang is die ik ooit heb gezien.

Spot de Gibbon
Na genoten te hebben van een prachtige heldere avond met een uitzicht op miljoenen sterren, worden we de volgende ochtend om zes uur wakker gemaakt. Echt geslapen hebben we niet, aangezien we wakker werden gehouden door het unieke gezang van gibbons, insecten en blaffende herten, wat toch ook wel bijzonder is. Het wordt een echt hike-dag vandaag. De gidsen vertellen tijdens het hiken meer over hen werk en de natuur in het Bokeo Nationaal Park. Onderweg worden we opeens staande gehouden, iedereen is stil. De gids tuurt in de hoogte maar wij zien niks. Hij wijst iets aan! Is het een gibbon? Een aap? Nee, een reuze-eekhoorn! Ook bijzonder. De rest van de dag hebben we ons vermaakt met hiken, kabelbanen en lekker eten. We vermaken ons ‘s avonds met een kaartspelletje en gaan vroeg naar bed. De volgende dag wandelen we weer terug naar het kamp. Het kabelbanen gaat inmiddels makkelijk, met in de ene hand een camera worden inmiddels zelfs stunts uitgevoerd! Helaas hebben we geen gibbons gezien, maar dankzij de natuur, de unieke ervaring en de gidsen was The Gibbon Experience nog mooier dan ik me heb voorgesteld.

Al met al was het een geweldige ervaring. De prachtige natuur, uitzichten en miljoenen sterren gecombineerd met het slapen in een boomhut, het vliegen over de valleien en de kennis van de gidsen maken het echt uniek! De leeftijden van de deelnemers variëren van 15 tot 80 jaar, al moet je wel in goede conditie verkeren aangezien je vaak heuvels omhoog moet hiken en lange afstanden loopt. Verder is The Gibbon Experience op eigen risico. Je tekent dan ook een formulier dat de organisatie van The Gibbon Experience op heeft gesteld.

Meer informatie en kosten
De prijzen liggen ongeveer tussen de 200 en 250 euro. Je kunt kiezen uit twee verschillende tours, Classic of Waterfall. Bij de Waterfall Tour krijg je de kans, zoals de naam al zegt, een waterval te kunnen zien. Deze tour duurt dan ook iets langer. Check wel even de website, want soms gaat een tour niet door vanwege slecht weer of andere onverwachte omstandigheden.

Voor meer informatie en boekingen zie: The Gibbon Experience. In Thailand worden vergelijkbare tours aangeboden, onder andere de Flight Of The Gibbon. Verder zijn er verschillende reservaten waar gibbons worden opgevangen en beschermd, zie ook The Gibbon Project. Hier kun je ook gibbons in hun natuurlijke leefomgeving zien en vrijwilligerswerk doen.

Octopus Card
Omdat vliegen vanuit China naar Hong Kong Airport niet één van de goedkopere opties is voor een budget reiziger, besloot ik om naar Shenzhen te vliegen. Vanuit deze grensstad kun je al lopend de grens naar Hong Kong passeren. Vanaf Shenzhen duurt het ongeveer 1,5 uur met bus en trein, voordat je op Nathan Road aankomt, de kloppende ader in het hart van het schiereiland Kowloon.

Voordat ik de trein neem, koop ik eerst een Octopus Card. Vaak moet je  gepast betalen en dat kun je niet altijd als reiziger. Een nieuwe Octopus Card kost je HK$ 50 (ongeveer € 5,00). Deze kun je steeds opnieuw opwaarderen. Mocht je krediet op de kaart overhouden, kun je dit bij inlevering van de kaart gewoon weer terugkrijgen. Leuk om te weten is dat je de Octopus Card ook in heel wat restaurants, winkels en bij bezienswaardigheden kunt gebruiken.

Goedkoop slapen
Bij aankomst kan ik mijn blijdschap niet op. Engelse straatnaamborden! In de broeierige hitte van augustus laat ik mij de weg wijzen naar mijn bestemming. Aan Nathan Road ligt het beruchte Chungking Mansion. Dit gebouw is samen met het Mirador Mansion een bezienswaardigheid op zichzelf. In deze immense complexen hebben zich tientallen hostels gevestigd, die vooral onder backpackers erg populair zijn vanwege de centrale ligging en het goedkope onderdak. Want dat kan namelijk erg schaars zijn in deze soms prijzige stad. Op de begane grond zijn ontelbare kraampjes gevestigd, bemand door Indiase en Afrikaanse immigranten die hun koopwaar aanbieden. Na duidelijk te hebben gemaakt dat ik al een hostel heb geboekt (guesthouse, guesthouse!), ook al een horloge bezit (want to buy rolex?), en geen maatpak wil laten maken (very good quality!) neem ik de lift naar de tiende etage waar mijn hostel, Singh Guesthouse, zich bevindt. Na het inchecken bij de behulpzame eigenaar Ahmet, laat ik mijn backpack achter om te beginnen aan een tweedaags avontuur in deze wervelende stad.

Keuzes maken
Een paar dagen in Hong Kong is eigenlijk te weinig. De stad heeft een overvloed aan bezienswaardigheden. Dat wordt dus keuzes maken! Ik neem de metro naar Lantau Island. Dit eiland is twee keer zo groot als de stad zelf en is sinds kort een nationaal park. Als ik aankom, volg ik de bordjes en al gauw kom ik aan waar ik wil zijn. Ngong Ping 360. Na een vlucht van 20 minuten komen we aan bij de indrukwekkende 34-meter hoge Big Buddha en het fraaie Po Lin Monastery. Vanaf hier heb je een fantastisch uitzicht over de natuur die dit eiland herbergt. Onderweg terug stap ik uit bij het metrostation Prince Edward.

Ik vervolg mijn weg langs de Goldfish Market, een straat waar goudvissen in alle soorten en maten aangeboden worden in kleine plastic zakjes, wat erg grappig is om te zien. Na een klein meisje geholpen te hebben met het uitzoeken van haar eerste huisdier, kom ik uiteindelijk aan in Mong Kok, één van de grootste winkelgebieden van Hong Kong.

Onderhandelen
Mong Kok is vergeven van de elektronicawinkels. Dit gebied biedt ook legio traditionele markten, zoals Temple Street Night Market. Ondanks dat de markten in Hong Kong steeds toeristischer worden is dit nog steeds één van de leukste markten van de stad. Onderhandelen is natuurlijk een must! Reken erop dat hetgeen waar je over onderhandelt maximaal de halve prijs waard is van wat de handelaar beweert. Ook voor hen is het namelijk één groot spel. Na een kwartier onderhandelen over een ‘I love Hong Kong t-shirt‘, accepteert de koopman mijn bod van 35 HKD (zo’n € 3,50) en begeef ik me naar één van de eetstalletjes om te genieten van wat heerlijke ‘Fried Noodles’. Na een lange dag houd ik het voor gezien en kruip ik al vroeg mijn bedje in. Pfoeh, afdingen is vermoeiend!

Afkoelen
De volgende ochtend ben ik al vroeg uit de veren. Augustus is één van de heetste maanden van het jaar en dat is te voelen als je overdag tussen de vele wolkenkrabbers en miljoenen mensen loopt. Even afkoelen dus! Ik neem de beroemde Star Ferry naar Hong Kong Island en vanaf daar gaat er elk kwartier een bus naar Stanley Beach. Dit kiezelstrand is erg populair bij windsurfers. Ikzelf houd het liever bij zonnen. Als het  me te warm wordt, neem ik de bus naar Stanley market. Dit is een overdekte markt waar veel handwerk en zijde wordt verkocht. Ook zijn hier veel terrasjes te vinden waar je kunt genieten van een lekker koel drankje.

’s Middags neem ik samen met zo’n 20 schoolkinderen in uniform, de Victoria Peak Tram naar de top van Victoria Peak, een heuvel op Hong Kong Island met een adembenemend uitzicht over de skyline van Hong Kong. Als ik eenmaal weer beneden sta, ga ik via de Escalator, de langste roltrap ter wereld die door het midden van Hong Kong Island loopt, naar Hollywood Street, bekend van het antiek. Maar waarvoor ik hier echt kom, is Cat Street, een klein winkelstraatje vol met kraampjes met tweedehands spulletjes. Oude zakhorloges, zonnebrillen, muziekinstumenten en sieraden zijn hier onder andere te vinden. Uiteindelijk heb ik na lang rondneuzen een aantal oude foto’s en ansichtkaarten van Hong Kong uit de jaren 60’ op de kop getikt. Toch weer leuk voor in het fotoalbum!

Even verderop is de Man Mo Tempel. Dit is de oudste tempel van Hong Kong. Het staat  tussen de wolkenkrabbers en winkelcentra en ik moet dan ook even goed kijken of ik wel het goede gebouw heb. Maar zodra ik binnen kom is het een typische Chinese Tempel. Een altaar met wierook staat te roken, de vele gouden boeddha’s staan te glimmen en in een hoekje zit een oude man de rust te bewaren. In deze tempel wordt het verschil tussen boeddhisme en taoïsme ons uitgelegd: het boeddhisme kent geen god, het taoïsme heeft juist voor alles een god. Na een paar mooie foto’s te hebben gemaakt (dit is toegestaan), sta ik weer buiten. Een stukje rust in de drukte van deze wereldstad.

Sterren kijken
Om een uur of zes neem ik de Star Ferry terug naar Kowloon. Daar heb ik met een kamergenoot afgesproken om The Symphony Of Lights te bekijken. Dit is één van de spectaculairste lichtshows ter wereld en is gratis te zien in de haven van Hong Kong. Als deze afgelopen is, nemen we nog even een omweg om naar ‘The Avenue Of The Stars’. Dit is vergelijkbaar met de ‘ Walk of Fame’ in Hollywood, echter met uitsluitend Aziatische beroemdheden! Na een hoop nietszeggende namen, komen we toch wel dé ster der sterren van Azië tegen: Jackie Chan! Ik probeer wanhopig tussen de giechelende meisjes mijn handen op die van hem te drukken maar tevergeefs. Ik word al gauw weggeduwd door drie fans die bij het zien van zijn naam een oorverdovende gil produceren. Het schijnt dat toen Jackie Chan met de Koreaanse actrice Lin-Feng Chiao trouwde, honderden meisjes zelfmoord dreigden te plegen! Heftig!

Na dit spektakel, moeten we natuurlijk even bijkomen. Omdat mijn kamergenoot Koreaans is, besluiten we naar een Koreaans restaurant te gaan. Naast Koreaans zijn er in Hong Kong trouwens nog vele verschillende restaurants te vinden; Russisch, Sushi, Thais, Italiaans, vele visrestaurants en natuurlijk Chinees! We genieten na de maaltijd nog even van een biertje (eentje maar, alcohol is namelijk 3 keer zo duur als in Europa!) en begeven we ons naar ons hostel om te genieten van een welverdiende nachtrust.

Joi gin, Hong Kong!
De volgende morgen kan ik het niet helpen om me een klein beetje verdrietig te voelen. Vandaag is het namelijk de dag dat ik Hong Kong moet verlaten. Na een treinkaartje te hebben gekocht, ga ik nog even kijken in één van de vele winkels om nog even wat cadeaus voor het thuisfront te scoren en dan is het toch écht tijd om te gaan. Joi gin, oftewel tot ziens Hong Kong! Want terugzien ga ik je zeker, er is nog zoveel meer te ontdekken in deze bijzondere stad! Mocht je een bestemming zoeken met variatie, dan is Hong Kong een hele goede keuze. Hong Kong in 10 woorden: Natuur, Cultuur, Luxe, Winkelen, Eten, Strand, Rust, Religie, Vrijheid en Vriendelijk. En over welke andere stad kun je dit allemaal nu zeggen?

Ik had net mijn ouders uitgezwaaid op het vliegveld van Gran Canaria, toen twee Franse jongens op strategische punten aan een rotonde stonden. Natuurlijk mochten ze mee! In het gesprek dat volgde, legden ze me uit dat ze de wereld op een wel heel bijzondere manier aan het rondreizen waren: zonder geld. Nou ja, voor noodgevallen en voor visums spreken ze een budget aan, want voor hun reis van Marokko naar Gran Canaria troffen ze echt geen boot die hen mee kon nemen. Maar in Marokko zelf hadden ze geen cent uitgegeven, zo beweerden ze. Hieronder lees je hoe ze dat voor elkaar kregen.

• Liften
  Hun namen zijn mij even ontschoten, maar laat ik ze voor het gemak Guillaume en Pierre noemen. Guillome was hovenier en Pierre timmerman, maar allebei hadden ze er even genoeg van. Met de duim omhoog waren ze van Frankrijk naar Zuid-Spanje gelift en op de ferry naar Marokko geslopen. Liften in Spanje was toch wel moeilijk, vonden ze, ook al begint Pekín Expres hier dit jaar aan het derde seizoen. In Marokko was liften geen probleem.
• Overnachten
  Toen duidelijk werd dat Pierre en Guillaume niet over geld beschikten en dat sommigen hen zelfs geld toeschoven, verwachtte ik dat ze op de man af om een slaapplaats zouden vragen. Dat deden ze nog net niet, maar ze wilden wel weten of het mogelijk zou zijn om op het strand te slapen. In Marokko hadden ze wel bij liftgevers kunnen overnachten, in simpele schuurtjes op het platteland of op dakterrassen.

• Eten
  ‘Maar jullie moeten toch eten?’ was mijn vraag.
  ‘Ja, maar dan vragen we om eten waar de houdbaarheidsdatum van verlopen is,’ antwoordde Guillaume.
  ‘Niet bang voor een maagontsteking?’ vroeg ik.
  ‘Tot nu toe is het goed gegaan.’
  ‘En waar haal je dat eten dan vandaan?’
  ‘Bij de bakker en bij supermarkten. Het is gratis!’

• Meezeilen
  Ongehinderd door enige ervaring willen de Fransen nu meeliften op een zeilboot. Hun bestemming: de Cariben. Ik heb ze dan ook afgezet bij de jachthaven en veel succes toegewenst. Als het hen lukt, ben ik voor niets die zeilcursussen aan het volgen. Pierre en Guillaume informeerden ook nog naar de mogelijkheid om de controleurs te omzeilen op de ferry naar Lanzarote. Dat lijkt me eerlijk gezegd best lastig, tenzij je achterin een bestelbusje onder een kleed gaat liggen. Ach, het lukt ze vast wel!

Conclusie
Ik hield gemengde gevoelens aan deze ontmoeting over. Aan de ene kant had ik respect voor hun lef en hun discipline, maar aan de andere kant vind ik het reizen als vrekken en het bedelen om eten net iets te ver gaan. Wat is er verkeerd aan een betaald bed? Zo steun je de lokale economie ook nog een beetje. Ik zou me erg schuldig voelen als een arme plattelandsmarokkaan mij moest verzorgen. Je bent er ook zoveel tijd aan kwijt, aan het zoeken naar eten en slaapplaatsen. Wat ik me ook afvraag: hebben deze jongens nog wel tijd over om iets van hun bestemmingen te zien, of gaat het hen alleen maar om de kick van het gratis vervoer, het gratis eten en de gratis overnachtingen? Nee, ikzelf stil mijn reishonger op een andere manier. Met een portemonnee van Marokkaans leer.

Foto: Michał Sacharewicz, Flickr

Een jaartje werken in…
Op kleine stukjes papier schreven we elk de bestemmingen waar we wel interesse in hadden. Zweden, Zwitserland, Groot-Brittannië, Italië, Nederland en Denemarken vonden opgevouwen hun weg naar een schone asbak en werden één voor één geëlimineerd. Als laatste bleef onze uiteindelijke bestemming over: Groot-Brittannië. Werk en een flitsende loft in Manchester (zie foto) wisten we op afstand te regelen, waardoor we in een gespreid bedje terechtkwamen. Lootjes trekken is zo gek nog niet!

Deze zomer naar…
We lopen al een tijdje rond met een vakantiedilemma: waar moeten we deze zomer heen? Misschien wordt het ook wel september of oktober, maar dat we een paar weken weg willen is duidelijk. Ik zou wel naar de Salomonseilanden terug willen of naar Australië. Maar voor een week of twee, drie vind ik dat te kort. Daarnaast is er de aantrekkingskracht van Zuid-Oost Azië, de USA en de Cariben. Lastig, lastig. Daarom hebben we het lot maar weer laten kiezen. De winnaar? Maleisië. Heeft iemand toevallig nog goede tips voor dit land? Zijn er nog plekken waar géén Lonely Planet-meezeulende reizigers heengaan?

Laat het lot beslissen
Ons hele leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Vooral wanneer je gaat liften of op de bonnefooi op reis gaat, besef je dat. Dus waarom zou je niet een vakantiebestemming door het lot laten bepalen? Zo valt de keuze zonder morren en kun je meteen door naar de volgende fase: het opstellen van een reisschema of het boeken van je ticket. Mocht je toch nog een knagend gevoel overhouden aan het verlies van de andere lootjes, dan zal dat gevoel op je reisbestemming snel verdwijnen. Gegarandeerd.

We pakken het allemaal verkeerd aan, volgens Tim Ferriss. Of in elk geval de mensen met een kantoorbaan. Door onze tijdsindeling te stroomlijnen en een deel van ons werk uit te besteden moet het mogelijk zijn om met maar enkele uren werk per week te hoeven werken. In het boek The 4-Hour Work Week stippelt hij de route uit die we moeten volgen om dit voor elkaar te krijgen. Voor geïnteresseerden en sceptici zet ik ze alvast op een rijtje.

Definitie
We moeten allereerst duidelijk hebben wat we met ons leven willen doen. Wat zijn onze verwachtingen, wensen en dromen? En vooral: hoeveel geld hebben we nodig om onze ideale levensstijl te kunnen financieren? Ferriss heeft liever dat we denken in maandelijkse uitgaven in plaats van grote brokken geld. Dus wat kosten die villa aan het strand, dat zeiljacht en die snoepreisjes op jouw lijstje nu eigenlijk per maand? Door hier inzicht in te krijgen heb je een doel om naartoe te werken.

Elimineren
Om minder te hoeven werken, is het belangrijk om je tijdsbesteding onder de loep te nemen. Check je vijf keer per uur je e-mail? Maak daar twee keer per dag van. Word je afgeleid door internet? Maak een strak tijdschema waarin je de belangrijkste werkzaamheden afrondt. Voor de loonslaafjes is dit de stap waarin je aan je baas vraagt om vanuit huis te mogen werken, al is het maar een proef van enkele uren per dag of enkele dagen achtereen. Zorg ervoor dat dit je meest productieve dagen worden en maak een plan waarmee je je baas overtuigt om jou voortaan vanuit huis (of vanaf een exotisch land) te laten werken. Zo hijgt er niemand in je nek en kun je ongestoord aan de slag met de derde stap.

Automatiseren
Om pas écht vrij te kunnen zijn en weinig uren per week te hoeven werken, moeten we een eigen bedrijfje beginnen, volgens Ferriss. En dan het liefst een internetbedrijfje. Zelf is Ferriss erg gecharmeerd van de verkoop van informatie. Vind een nichemarkt en schrijf een e-book, zet een DVD-cursus in elkaar of maak gebruik van drop-shipping om een product aan de man te brengen. Het doel is een geldstroom te creëren rondom een product of dienst, zonder er zelf veel werk aan kwijt te zijn. Zelfs voor een internetprofessional als ik zijn in dit gedeelte van het boek erg bruikbare ideeën te vinden: over Google Adwords, geautomatiseerde bedrijfsmodellen en het uitbesteden van klussen naar virtuele assistenten in bijvoorbeeld Suriname.

‘Liberate’
We hebben in ieder geval één ding gemeen, Tim en ik: allebei geloven we niet in een pensioen. Ferriss redeneert dat we niet onze gouden jaren zouden moet verkwanselen aan werk, om de laatste twintig jaar van ons leven pas te mogen genieten. In plaats daarvan raadt hij iedereen aan om af en toe op ‘mini-pensioen’ te gaan. Eén of twee keer per jaar de biezen pakken en naar het buitenland gaan om een taal, sport of vaardigheid te leren. Even niet aan werk denken en de batterijen weer opladen. Eventueel mogen we ons werk mee op reis nemen, als we er maar niet teveel tijd aan kwijt zijn.

Concusie
Toen ik jaren geleden The 4-Hour Work Week in de schappen zag liggen, was ik sceptisch. Weer zo’n overdreven Amerikaans boek, dacht ik. Wat mij er uiteindelijk toe bewoog om toch een exemplaar te bestellen weet ik niet meer, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Het boek is een eye-opener en staat vol interessante ideeën en tips voor wie meer wil reizen en minder wil werken. Vijf sterren.