Ongetwijfeld komt je dit bekend voor: je wilt die hippe stedentrip maken en dus ben je avonden bezig de goedkoopste vlucht te vinden. Niet meer nodig! Met @klmfares krijg je supersnel automatisch het goedkoopste vluchttarief gepresenteerd.

Hoe werkt het?
Stel dat je in mei naar Istanbul wilt gaan. Er zijn drie manieren om nu via Twitter een vluchtprijs te krijgen. De mogelijkheden variëren van heel grofweg zoeken tot heel specifiek:

1. Je tweet simpelweg “Amsterdam to Istanbul” (da’s voorwaarde # 1: het moet in het Engels);
2. Je tweet “Amsterdam to Istanbul in May”;
3. Je tweet “Amsterdam to Istanbul 10-05 15-05″ (waarbij 10-05 voor de heenvlucht staat en 15-05 voor de terugvlucht)

Het resultaat
Het resultaat is een tweet terug binnen enkele seconden (8 seconden om precies te zijn!) met een vluchtprijs en een link om direct te boeken.  Als je geen specifieke maand of datum opgeeft, krijg je de laagste prijs binnen nu en 5 maanden getweet. Binnen een minuut weet je zo het goedkoopste beschikbare retourtarief!

Het resultaat lijkt te kloppen, het is me voor de maand mei niet gelukt een goedkoper tarief naar Istanbul kunnen vinden!

Meer informatie
Zie voor meer informatie en alle voorwaarden de KLMfare-site.

Binnenkort barst overal het carnaval weer los. Het carnaval in de Zwitserse stad Luzern is hard op weg om de bekendheid van Venetië en Rio de Janeiro te overtreffen.

Elk jaar komen meer buitenlandse bezoekers dit ongeëvenaarde, driedaagse spektakel, een feest voor de zintuigen, bekijken. Het vredige Luzern verandert met carnaval in een wild toneel voor fantasierijke gemaskerde figuren. Talloze verklede en geschminkte carnavals-muziekbands bespelen hun instrumenten en lopen door de straten. Kleurrijke figuren steken de bruggen over en jong en oud viert feest.

Carnaval in Luzern, ter plekke Fasnacht genoemd
Speciale vroege treinen en bussen brengen de carnavallers naar het centrum van de stad. Het carnaval van Luzern kan beginnen. Fasnacht gaat om 5 uur ‘s ochtends met een zogenaamde Urknall op de Kapellplatz van start. Een flits, een knal, en een heleboel confetti! Na die rituele opening blijken er opeens enkele tientallen muziekgroepen aanwezig te zijn. De vrolijke guggenmuziek komt overal vandaan.

De processies duren maar liefst drie dagen en lijken nooit te eindigen. Complete gezinnen dossen zich uit als larf, duivel, engel, alien, dier, monster, bloem of clown. Tot in de kleinste details worden ook de baby’s gekleed. De “Grand Finale” vindt plaats op dinsdagavond als alle individuele deelnemers en groepen urenlang door de stad paraderen om zich door het publiek te laten bekijken. Dit beroemde monstercorso is een kleurrijke parade met muziek, gezang, lichtjes en lantaarns. Tegen het ochtendgloren verstommen de laatste klanken en is de Geest van de Winter weer verjaagd in afwachting van de lente.

Dit jaar is het Zwitserse carnaval in Luzern van 16 tot 21 februari 2012. Wil je erbij zijn? Bekijk dan vooraf nog wel even of je ergens terecht kan. Tijdens Fasnacht zijn de meeste hotels volgeboekt.

In de wintermaanden is de zon maar enkele uren boven de horizon te zien, in de avonduren kan de lucht gevuld zijn met fantastische kleuren. ‘s Nachts verlichten miljoenen sterren de heldere hemel en regelmatig danst het noorderlicht in kleurige flarden.

Wij zijn met de rendieren op pad geweest op zoek naar het noorderlicht, maar helaas hebben we het nooit gevonden. Wel kregen we achtergrondinformatie van de Nederlander Bart Braafhart, die al twaalf jaar in Salla woont. Bart geeft informatie aan toeristen die naar Salla komen. Hij laat ons een prachtige PowerPoint presentatie met foto’s zien en vertelt ons van alles over dit aparte natuurverschijnsel.

Het noorderlicht zie je het vaakst rond en ten noorden van de poolcirkel. In Lapland kun je het noorderlicht regelmatig zien op heldere avonden in de wintermaanden, van half augustus tot half april! In deze zelfde periode is het poollicht ook op de Zuidpool, alleen niet zichtbaar. Omdat het daar nu zomer is, en de zon niet of nauwelijks onder gaat. Tussen half februari en half oktober is dat dus precies andersom.

Het ontstaan van het poollicht
Het poollicht komt op beide halfronden voor en staat beter bekend als Aurora Borealis (noorderlicht) en Aurora Australis (zuiderlicht). Het poollicht ontstaat voornamelijk door explosies en activiteit op de zon. Door het magnetisch veld van de aarde worden de deeltjes aangetrokken richting de noord- en de zuidpool. Deze geladen deeltjes, elektronen en protonen genoemd, reizen met een snelheid van 300 soms wel 22.000 kilometer per seconde. Wanneer ze in de aardse atmosfeer op zuurstof- en stikstofmoleculen botsen wordt er een elektrische ‘lichtflits’ geproduceerd. Door de botsingen komt energie vrij onder de vorm van licht, wat wij uiteindelijk bij voldoende botsingen kunnen waarnemen als het kleurrijke noorderlicht.

Er worden verschillende basisvormen onderscheiden, bijvoorbeeld een boog, een gordijn, een spiraal of stralen. De corona is letterlijk en figuurlijk de kroon op (en van) deze serie. De kleur van het poollicht is afhankelijk van de hoogte en het soort moleculen waarmee gebotst wordt. Het poollicht is zichtbaar van zestig tot driehonderd kilometer hoogte. Ter vergelijking: een vliegtuig vliegt op tien à elf kilometer hoogte. Onderaan is het licht door stikstof paars gekleurd, iets hoger (tot tweehonderd kilometer) is het licht door de botsing met zuurstof geel of groen en daarboven rood.

Een satelliet meet de snelheid en dichtheid van de plasmawolk, waardoor een redelijk nauwkeurige voorspelling kan worden gedaan van de kans om het noorderlicht die avond te zien. Je kunt het noorderlicht dus van half augustus tot half april zien, maar een voorwaarde is wel dat het een heldere nacht is aangezien het noorderlicht zich boven de bewolking afspeelt. De beste plekken om het licht te zien is middenin de natuur, waar geen lichtvervuiling in de lucht is. Hoe donkerder het om je heen is, hoe beter je het licht ziet. Meestal zie je een groene kleur, soms in combinatie met paars of met rood. Naast de kleur zijn de vormen en beweging telkens de grote verrassingen die dit kleurige schouwspel compleet maken.

Noorderlicht mythologie
Het is logisch dat mensen vroeger, voordat de wetenschap het ontstaan verklaard had, zochten naar verklaringen voor het poollicht. In sommige culturen werd het noorderlicht als iets angstaanjagends ervaren, andere volken maakten er prachtige sagen van, een enkel volk beschouwde de aurora’s zelfs als heilig. Er gaan veel verhalen over Scandinaviërs, indianen, de Inuit, zelfs over Duitsers (Neurenberg, 1591), maar ook over de Nieuw-Zeelandse Maori’s. Zij zagen immers het zuiderlicht, de Aurora Australis.

Het Finse woord voor dit natuurverschijnsel is “revontulet”, wat vertaald kan worden als het vossenvuur. Volgens één van de vele mythes die Finland rijk is, is het noorderlicht de staart van een vos die sneeuwvlokken laat opdwarrelen, en zo het noorderlicht creëert. Ik vroeg onze gids wat zij ervan dacht, en het enige wat zij antwoordde was: “Mythe of wetenschap… het blijft een wonderbaarlijk schouwspel! Magisch!”

Noorderlicht cyclus
De kans op poollicht is logischerwijs het grootst in jaren met veel zonneactiviteit. Om de elf à twaalf jaar maakt de zon zo’n “actieve” periode door, wat zich uit in een groter aantal zonnevlekken. De vorige top in deze cyclus maakten we tussen 2000 en 2002 mee. Dat betekent dat we ook de komende jaren weer op meer noorderlicht kunnen rekenen.

Dat de kans op de aanwezigheid van het noorderlicht met temperatuur te maken heeft is een fabel. September en maart schijnen de beste maanden zijn. Hoe verder je naar het noorden gaat, hoe groter de kans om het kleurenspel te zien. In plaatsen als Utsjoki, Nuorgam en Kilpisjärvi kan je het noorderlicht soms wel vier à vijf keer per week zien!

Hoe maak je goede foto’s van het noorderlicht?
Met een filmcamera is het noorderlicht eigenlijk niet vast te leggen, maar je zou een timelapse-video van je foto’s kunnen maken. Met een ISO-waarde van 400-800 en een sluitertijd van 20 tot 30 seconden bij volledige lensopening, kun je vaak al geweldige foto’s maken van het noorderlicht. Camera’s met de laatste technologie kunnen op ISO-waarde 1.600 kwalitatief zeer goede foto’s maken met aanmerkelijk kortere sluitertijden.

Met dank aan B.Art Braafhart en weerman Ruben Weytjens

Reishonger.nl probeert zoveel mogelijk reislustigen te bereiken. Via onze website, maar ook via de bekende social media kanalen. Via deze manier van socializen proberen wij de interactie aan te gaan met reizend Nederland.

Social media actie
Om onze social media netwerken te promoten, zullen we iedere laatste zondag van de maand een van onze volgers belonen met een cadeau! Zondag 29 januari won Iris Van Tricht een Bol.com cadeaubon. Volgende maand (zondag 26 februari 2012) verloten we een Capitool Reisgids naar keuze onder onze volgers op Facebook, Twitter en Google Plus.

Doe gratis mee en win
Dus als je ons leuk vindt, gek bent op reizen en vakanties en een gratis cadeaubon wilt winnen, “Like us” dan op Facebook, volg onze reistweets of geef ons een plusje op Google.

Prijzen kalender
Op onderstaande datums zullen wij een cadeau uitreiken aan een van onze volgers:
- zondag 29 januari 2012 - winnaar / winnares: Iris Van Tricht! (Bol.com cadeaubon!)
- zondag 26 februari 2012
- zondag 25 maart 2012
- zondag 29 april 2012
- zondag 27 mei 2012
- zondag 24 juni 2012
- zondag 29 juli 2012
- zondag 26 augustus 2012
- zondag 30 september 2012
- zondag 28 oktober 2012
- zondag 25 november 2012
- zondag 30 december 2012

De prijs van zondag 29 januari 2012

De prijs van 26 februari 2012

De uitslag zal iedere laatste zondag van de maand hier bekend worden gemaakt. Over de uitslag kan niet worden gecorrespondeerd. Wil je automatisch op de hoogte blijven van de nieuwste prijsvragen en de leukste reisverhalen? Schrijf je dan in voor onze nieuwsbrief!

Ik lag ziek, zwak en vooral erg misselijk in bed toen ik Life on Air las, op een schip hoog in het noorden van Noorwegen, bij windkracht 12. Ik leerde twee dingen: mijn maag blijkt niet bestand tegen varen op woeste zee én ik moest bij mijn werk weg. Lezen op reis voegt voor mij een extra laag toe, zowel aan het boek als aan de reis. Van deze vijf boeken herinner ik me precies waar ik was toen ik ze (voor het eerst) las.

De schaduw van de wind, Carlos Ruiz Zafon
Vlak voor ik naar Granada ging voor een cursus Spaans, raadde mijn baas me dit boek aan. Ik was, moet ik toegeven, nogal sceptisch over deze boekentip. Zo goed kenden mijn baas en ik elkaar niet, en bovendien was hij van huis uit een beta, en ik een alfa. De kans dat we dezelfde boeken leuk vonden, leek me niet heel groot. Ik had in de boekhandel wel de achterflap gelezen, en die trok me niet erg.

In Granada bleek een klasgenote dit boek ook aan het lezen te zijn. Als we hadden afgesproken, wilde ze bijtijds naar huis om verder te lezen. Ze zat duidelijk helemaal in het boek, en kon het niet wegleggen of loslaten. Toen ze het uit had, heb ik het toch maar van haar geleend.

Anderhalve dag lang zat ik bijna non-stop te lezen op mijn balkonnetje, in de zon. Toen was het uit. En moest ik mijn huiswerkachterstand voor de cursus snel wegwerken. Daarna heb ik een jaar gewacht op de vertaling van het tweede boek uit de serie over “het Kerkhof der Vergeten Boeken”, Het spel van de engel. De cursus ten spijt was mijn Spaans niet goed genoeg het in het Spaans te lezen.

The Book Thief, Markus Zusak
Ook met dit boek had ik een wat moeizame start. Het verhaal leek me heel boeiend: een jong meisje in Nazi-Duitsland leert dankzij haar pleegvader lezen, raakt verslaafd aan letters, en steelt boeken waar ze kan om haar letterhonger te stillen, met alle risico’s van dien. Maar elke keer als ik het opensloeg, haperde ik. Het gekozen perspectief, namelijk dat van de Dood, kon me niet zo bekoren. Ik gaf het op, en bracht mijn exemplaar van het boek naar De Slegte.

Jaren later werd het me weer eens aangeraden, ik weet niet meer door wie, als een bijzonder aangrijpend boek. Toen er een goedkope uitgave verscheen die overal te vinden was, heb ik het opnieuw gekocht. En dit keer heb ik wel doorgelezen, grotendeels in de trein.

Het was verjaardagsseizoen in mijn familie en vriendenkring, dus regelmatig zat ik een paar uur achter elkaar in de trein. Die uren waren zo voorbij, omdat ik volledig in het boek gezogen was. De ontknoping las ik in het boemeltje van Utrecht naar Leiden, vlak voor station Alphen aan de Rijn. In een rumoerige coupé vol uitgelaten jongeren, las ik met tranen in mijn ogen de laatste bladzijde.

The Devil’s Star, Jo Nesbø
De volgende boekentip van mijn baas volgde ik wel meteen op. Ik las Jo Nesbø’s The Redbreast op Guernsey. Toen ik het uit had, wilde ik onmiddellijk het volgende boek in de serie lezen. Op naar de boekhandel dus. De dichtstbijzijnde was op het vliegveld, maar daar geen Nesbø te vinden. De volgende optie was St. Peter Port, ruim een uur fietsen van waar ik zat, over behoorlijk heuvelachtige wegen. Het was plakkerig weer, en regende pijpestelen.

Maar ik moest en zou weten wat Harry Hole in het volgende boek zou uitvreten, dus ik klom op mijn fiets. In de boekhandel bestond enige twijfel over welk boek het tweede deel was, maar op dat moment kon het me niet veel meer schelen. Ik kocht het derde deel uit de serie, The Devil’s Star en fietste terug.

Terwijl Harry Hole een moordenreeks in een opmerkelijk patroon oploste, las ik. Op mijn benauwde hotelkamertje ter grootte van een postzegel. De regen kletterde tegen mijn raam. Af en toe sprong ik op als Harry iets spannends deed en het tegelijkertijd onweerde. Engelse landschappen doen het goed met misdaadverhalen, ook als ze uit Noorwegen komen.

The Romance Reader, Pearl Abraham
Ik zie ook hier een patroon, want ook dit boek had ik al jaren in huis en las ik pas veel later. The Romance Reader kreeg ik cadeau voor mijn afstuderen. Ik las het uiteindelijk aan het Gardameer. The Romance Reader, Rachel, dochter van een rabbijn, mocht geen badpakken of dunne panty’s dragen, en al helemaal geen romans lezen.

Ik las op de ferry als ik van het ene plaatsje naar het andere voer, in de tuin van mijn hotel, op een ligbedje in de Spa. Ik droeg geen panty, want daar was het veel te warm voor, en soms had ik een badpak aan. Als ik aan het lezen was, was ik echter niet in zonnig en warm Italië, maar in de beklemmende Joods-Orthodoxe wereld van Rachel.

Life on Air, David Attenborough
Last, but certainly not least, de autobiografie van David Attenborough. Dit was een boek dat ik graag wilde lezen, want ik ben dol op de series van Attenborough. Ik las het met de wereld klotsend om me heen, en mijn spullen vliegend door mijn hut: ik voer de Hurtigruten van Bergen naar Kirkenes en weer terug. Vreselijk zeeziek ben ik die reis geweest, en ik denk er met gemengde gevoelens aan terug.

Aan Life on Air denk ik echter heel anders terug: terwijl ik dit boek las, zag ik in dat ik echt niet meer verder kon in mijn baan. Dat ik muurvast zat, en niet meer terug wilde. Dat ik iets moest gaan veranderen. En dat is precies wat ik heb gedaan.

Over een paar dagen stap ik op het vliegtuig. Onderweg hoop ik ook te kunnen lezen, maar er gaat maar één boek mee in mijn tas. Dat is The Adventures of Alice in Wonderland geworden. Klein, licht en symbolisch: ik ben benieuwd naar het wonderland dat ik tegemoet ga, en ook naar alle letters die ik tegenkom.

Grote kans dat jij een van de 800 miljoen gebruikers van Facebook bent. Recent heeft Facebook de “timeline” geïntroduceerd waar je een eigen “cover photo” van je profiel kunt weergeven. Sinds dit weekend is het nu ook mogelijk om applicaties in je timeline te integreren. Er zijn nu al zestig app’s beschikbaar om je timeline te personaliseren. Reishonger zocht voor jou de vier handigste uit.

Where I’ve Been
Met Where I’ve Been laat je aan iedereen die jouw Facebookprofiel bezoekt in één oogopslag zien welke landen jij allemaal al bezocht hebt en welke landen je graag nog wilt bezoeken. Deze app is vergelijkbaar met wat Tripadvisor doet. Door aan te geven waar je al geweest bent is het mogelijk dat andere gebruikers van de site jou om informatie vragen over een bepaalde bestemming.

Airbnb
Stel, je gaat op citytrip naar Londen. Overnachten in deze stad kan een aardig gat in je reisbudget slaan. Via Airbnb kunnen “locals” hun huis (of een logeerkamer met bed) verhuren en kun jij, als reiziger, een bed of zelfs een volledig appartement in Londen boeken. Veel goedkoper dan een hotel! Met de Facebook-app kun je iedereen die je profiel bekijkt laten weten dat je accommodatie verhuurt, of juist zoekt.

Gogobot
Met de Gogobot-app op je timeline laat je je vrienden weten dat je binnenkort op reis gaat. Wellicht is een van je vrienden al eens geweest op de bestemming waar jij heen gaat. Dan kan die vriend je vast precies vertellen welke restaurants goed zijn, welke clubs je moet bezoeken en waar je niet moet komen. Ook kun je bestemmingen, plaatsen, hotels, restaurants, etc. waar jij geweest bent ratings geven, waardoor je met Gogobot eenvoudig tips en reiservaringen kunt delen met je vrienden.

Wipolo
Bevestiging van je vluchten, bevestiging van hotels, bevestiging van de huurauto, bevestiging van restaurants… Wipolo brengt orde in de chaos als je zelf je eigen reis samenstelt en regelt. Forward elke bevestiging die je krijgt en Wipolo maakt er automatisch een reisplan, een itinerary, van voor je. Met de Facebook-app deel je je itinerary op je timeline. Zo kunnen je vrienden je altijd vinden als je op reis bent.

Heb jij nog handige of leuke apps? Laat het me weten!

Op uitnodiging van JPR Communicatie en Voigt Travel reisde Reishonger af naar Salla in Fins Lapland!
Salla - in the middle of nowhere

Het Salla Reindeer park Jotos, met rustende rendieren in de verte.
Nog verder weg zie je de skilift

Rendierracen: een race op ski's, waarbij je getrokken wordt door een rendier

Mijn winnende ronde: 300 meter in 22 seconden... dat is meer dan 50 km/u!

Een restaurant in het rendierenpark. Onze gids opent de deur van een houten hut. Binnen gloeit een houtvuur.
Rook kringelt omhoog door een open gat in het puntdak. We krijgen heerlijke zalmsoep met aardappels geserveerd.

Onze verblijfplaats Sallatunturi, op 10 km van het dorpje van Salla

Napapiirin Safarit is het onderdeel van Sallatunturin Tuvat dat sneeuwscootersafari's organiseert

Op weg met de sneeuwscooters.. slalommend langs de sparren

Door een adembenemend sneeuwlandschap gaat het verder naar de top van de berg

Daar wacht een prachtig panorama over een wondere, witte wereld

Winters uitzicht: zwaar besneeuwde bomen die de meest bizarre vormen hebben aangenomen

De gids vertelt dat er wel 3.000 kilo sneeuw op de bomen kan liggen. Dit moet je ooit eens meemaken!
De bomen die op beelden lijken door de vele sneeuw!

We stoppen even en kijken met grote verbazing naar de omgeving. Wat is het mooi hier!

Husky's bij het rendierenpark Jotos

Bij een bezoek aan Lapland mag een huskytocht niet ontbreken.
Dit is dé manier om door het sprookjesachtige landschap te reizen

Aan een vuurtje ontkom je niet in Lapland! We braden een worstje bij het kampvuur

Tijdens de pauze eten de honden sneeuw om hun dorst te lessen

Kobaltblauw licht schijnt door de bomen

Salla - in the middle of nowhere

Meer foto’s van dit Lapland-avontuur zijn te vinden op Facebook.com/reishonger

Snowboots aan, muts op, handschoenen mee en gaan! Vorige week vertrokken we naar het hoge noorden, naar Fins Lapland. Naar Salla om precies te zijn, net boven de poolcirkel, zo’n twintig kilometer verwijderd van de Russische grens. Lapland, waar ‘s zomers de zon niet onder gaat en ‘s winters de zon niet opkomt.

De magie van Lapland zit ‘m in de uitgestrekte wildernis, de mooie ongerepte landschappen, de husky’s en rendieren, de knisperende vorstlucht, de rust, ruimte en stilte van de witte wereld en het dansende noorderlicht. Lapland is een sprookje in de winter, dat moet je een keer meegemaakt hebben!

Lapland heeft iets mysterieus. Het is meer dan het Arctische deel van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland dat ten westen van de Witte Zee ligt. Het is het gebied waar de Lappen, of beter gezegd de Samen of Saami, van oudsher als nomaden met hun rendierkudden rondtrokken. Het volk der Lappen beschikt wel over meerdere eigen talen (de Samische talen), maar niet over een eigen staat. Lapland wordt ook wel de laatste wildernis van Europa genoemd.

Wij kennen de Saami als “Lappen”, maar deze term is net als het woord Eskimo verouderd. De naam Lappen wordt door de bevolking zelf als beledigend ervaren. De Saami die er nu leven zijn de erfgenamen van een 5000 jaar oude traditie. Tot in de vorige eeuw waren het nog nomaden. Ze wonen tegenwoordig in huizen in plaats van tenten en de kinderen gaan gewoon naar school. De Saami houden nog steeds enorme kuddes rendieren, die bijna altijd los lopen. De mannen hoeden hun kudde op een moderne manier, met sneeuwscooters, auto’s of quads.

Lapland is ruim tien keer zo groot als Nederland en met ongeveer tien keer zo weinig inwoners is het zeer dun bevolkt. Als je dan bedenkt dat veruit de meeste mensen in de kuststrook en de grote centra zoals Rovaniemi wonen, dan kan je wel begrijpen dat Lapland voor onze begrippen vrijwel onbewoond lijkt. Wat een ruimte!

Lapland in de winter
Lapland ligt zo dicht bij de poolstreken, dat de winters er lang en ijzig koud zijn. “Brrr… dat is wel heel koud”, dacht ik toen ik de weersvoorspelling zag. En toch valt het mee. Het kwik in de thermometer kan soms aardig dalen, maar zelfs 35 graden onder nul weerhoudt niemand ervan om er op uit te trekken. Omdat de lucht droog is (een lage luchtvochtigheid) en er weinig tot geen wind staat, voelen deze extreme temperaturen niet overdreven koud aan.

Lapland kent dus heel lage temperaturen in de winter en je ziet weinig kleurvariaties. De eerste sneeuwvlokken vallen in het hoge noorden vaak al eind augustus en de temperaturen liggen tot april (ver) onder nul. Vanaf november is het land bedekt onder een dikke laag sneeuw. De meeste sneeuw valt in december en januari. De bomen zijn dan bedekt met een dikke laag poeder en de takken hangen naar beneden door het gewicht. In februari, maart en april ligt er nog volop sneeuw, maar valt er vaak niet veel meer bij.

Van december tot en met februari kan de temperatuur variëren van 0° tot -35° Celsius. Maar met een wollen muts en thermo ondergoed aan kun je in elke maand naar Lapland. Voor wie hondenslede- en sneeuwscootertochten wil maken, is de late winter, eind februari tot half mei, de beste keus. De dagen worden dan alweer langer, de zon komt steeds verder boven de horizon uit en de temperatuur is overdag aangenaam in de zon. Februari is over het algemeen de koudste maand met temperaturen tot -30°C. In december en januari kun je ook naar Lapland reizen, maar het is dan langer donker en daardoor ook een stuk kouder. Wie het noorderlicht wil zien, moet juist in deze donkere tijd naar het noorden afreizen.

Hoe blijf je warm in de Lapse kou?
In Lapland ben je veel buiten en contact met de sneeuw is onvermijdelijk. Goede waterdichte warme schoenen zijn dan ook een must om je voeten warm te houden. Een ski-jas en skibroek heb je ook hard nodig. Tijdens de rendierensafari, huskytocht en sneeuwscooterrit krijg je warme winddichte overkleding, isolerende bontlaarzen, dikke handschoenen en eventueel extra (wollen) sokken en een muts.

“Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding”
Gehuld in warme kleding is deze diepvriestemperatuur prima te doorstaan. Een kampvuurtje zorgt voor wat warmte en de nodige romantiek. Verder is het dragen van veel laagjes prettig; thermo ondergoed, een shirt met lange mouwen, een vestje, een fleece trui en iets met een colletje. Neem ook een rugzak mee, vaseline voor je gezicht, lekkere skisokken en extra batterijen voor je camera. In de kou zijn je batterijen namelijk veel sneller leeg.

Overnachten in Lapland
Fins Lapland is verreweg het meest bekende stuk van Lapland. Je kan er overnachten in een hotel, chalet, in een echte husky-farm of in een van de wildernishutten! Wij verbleven in de Sallatunturin Tuvat bungalows, een authentieke Finse bungalow aan de bosrand vlakbij Salla, een prachtig gebied boven de Poolcirkel. Het ligt te zuidelijk voor geen winterzon, zodat het ook op de kortste dagen nog even licht wordt.

Salla – in the middle of nowhere
Salla is een begrip onder Lapland reizigers. Deze nog geen 5.000 inwoners tellende gemeente ligt verspreid over een oppervlakte van bijna 6.000 km². Wat een ruimte! Er is geen plek waar je zo wordt overvallen door een gevoel van totale onthaasting. Het bijzondere aan Salla is het feit dat het er door de jaren heen niet veranderd is. Voor mij was dit een unieke belevenis; een indrukwekkend winters decor, vriendelijke en gastvrije mensen en de mooiste sneeuwscooter-, husky- en rendiersafari’s. Wat een actie, en wat een avontuur! Na een lange dag kan je lekker bijkomen in de sauna. Hier heeft niemand haast. Heerlijk een worstje grillen bij het kampvuur (waar al snel een grote theepot boven pruttelt), een koffie uit de kuksa, skiën, snowboarden of langlaufen, lekker uit eten en karaoke luisteren in de kroeg. Kippis!

Zomer in Lapland
Het sprookjesachtige sneeuwlandschap en de kou tekenen maandenlang het beeld van dit gebied. Tussen december en februari wordt het overdag vaak niet warmer dan -12 tot -8 graden. Toch is Lapland niet het hele jaar door een sneeuwparadijs met korte dagen en lange nachten. Na half februari beginnen de temperaturen weer warmer te worden en de dagen weer langer. Eind maart zijn de nachten alweer korter dan in de rest van Europa. Pas in de loop van mei is de meeste sneeuw gesmolten. Daarna wordt het groen en komen er bloemen. Zomer is het boven de poolcirkel pas als in Nederland de herfst bijna begint.

De nachten zijn in juni en juli erg kort en het gematigde landklimaat zorgt ervoor dat het tijdens de zomer over het algemeen zonnig en droog is. De gemiddelde temperatuur ligt in de zomer rond 14 graden Celcius. Dankzij de Golfstroom en de Oostzee voelt het in Finland bovendien aangenamer aan dan in het op gelijke noorderbreedte gelegen Canada, Groenland en Siberië. En ook in de zomer is Lapland een lust voor het oog. De wilde natuur van Finland heeft met de vele meren en wouden een indrukwekkende schoonheid.

De beste tijd om Lapland in de zomer te bezoeken is van half juni tot eind augustus. De dagen zijn lang, immers boven de poolcirkel gaat de zon in de zomer niet of nauwelijks onder: de middernachtzon! De wisseling van de seizoenen is ook onovertroffen. In de herfst, bekend als de ‘ruska’ (half september en oktober) wordt het land onder goudgele en rode bladeren bedekt.

Lapland is een gebied dat goed bereikbaar is met het vliegtuig, maar ook met de auto of de trein kun je er komen. Een gebied met voor elk wat wils. Je kan er hele mooie wandelingen maken, of boottochten naar afgelegen plaatsen of vogelrotsen. Je kan er zeilen, kanoën, raften, duiken en vissen. In Finland is ook Nordic Walking een populaire sport. Voor uitgebreid winkelplezier kan je in Rovaniemi terecht. Wie van kunst houdt, mag het plaatsje Karigasniemi zeker niet overslaan. Hier treft je mooie Samische kunstnijverheid.

Reizen naar Fins Lapland
Finnair onderhoudt dagelijks vluchten tussen Amsterdam en Helsinki en van daaruit naar een aantal grotere plaatsen in het noorden van Finland. KLM vliegt enkele keren per dag van Amsterdam naar Helsinki. SAS heeft geen directe vluchten meer van Amsterdam of Brussel naar Helsinki. Blue One vliegt rechtstreeks vanuit Brussel naar Helsinki en van daaruit door naar verschillende steden in het noorden.

Wij vlogen met transavia in drie uur tijd (rechtstreeks) van Amsterdam naar Kuusamo. Dit is alleen te boeken als pakketreis bij Voigt Travel. Een losse vlucht naar Kuusamo gaat altijd via Helsinki. Voigt Travel organiseert al jaren winterreizen naar Fins Lapland, gecombineerd met een eigen rechtstreekse vlucht. Dit winterseizoen vliegt Voigt Travel van medio december tot medio maart vanaf Amsterdam naar maar liefst drie bestemmingen in Lapland: Kuusamo, Rovaniemi en Ivalo. Voigt Travel heeft laten weten ook komende zomer rechtstreekse vluchten naar Rovaniemi te organiseren. Je vliegt dan met Finnair.

Kuusamo ligt net onder de poolcirkel. Deze omgeving staat met name bekend om de ongerepte natuur. Op 25 kilometer van Kuusamo vind je de plaats Ruka, wat door de jaren heen is uitgegroeid tot de bekendste wintersportplaats van Lapland. ArkeFly vliegt rechtstreeks van Amsterdam naar Kittilä, voor de mooie skigebieden Rovaniemi en Saariselka. De hoofdstad van de regio en provincie Lapland is Rovaniemi. Rovaniemi is net als Saariselka een populair wintersportgebied dat gemakkelijk te bereiken via Kittilä.

Voigt Travel: bedankt! Paljon kiitoksia!

Jascha, 23 jaar, is drie maanden geleden uit Nederland vertrokken om in Buenos Aires de Masterfase van zijn studie af te ronden. Op dit moment volgt hij Spaanse lessen en werkt bij een Spaanse School: Expanish. Lees hier ons interview met hem.

Hoe kwam je op het idee om naar Argentinië te verkassen?
Na mijn succesvol afgeronde bachelorstudie aan de Universiteit van Amsterdam wilde ik een tijdje in het buitenland studeren en leven. Ik heb er de voorgaande jaren elke zomer voor gezorgd dat ik twee maanden vakantie nam/kreeg en dat ik naar een ver land kon. Ik ben naar verschillende werelddelen geweest en Latijns-Amerika was altijd mijn favoriet.

Waarom Buenos Aires?
De keuze voor Buenos Aires was voor mij vrij simpel. Het is naar mijn mening veruit de mooiste stad in Latijns-Amerika waar ik ben geweest. Voor de rest is Argentinië door de gigantische mix van culturen een land dat aan de ene kant iets Latijns-Amerikaans heeft (tranquilo…tranquilo), maar aan de andere kant ook iets West-Europees (door de vele Spaans, Duitse en Italiaanse invloeden). Het is ook ongelooflijk leuk om te zien dat de Argentijnse achternamen zo verschikkelijk ver uit elkaar liggen. Het ene moment ben je met een typische “Gonzales” in gesprek en het volgende moment komt er ene “Kirchner” om de hoek.

Welke uitdagingen kwam je allemaal tegen?
De vraag is eigenlijk vooral welke niet. Ik denk dat wanneer je naar een Zuid-Amerikaans land wilt emigreren (voor een bepaalde tijd), je moet accepteren dat bepaalde dingen langer gaan duren en moeilijker gaan zijn. Ik ben bijvoorbeeld de tel kwijtgeraakt over de hoeveelheid uren die ik heb doorgebracht om een mobiel telefoonabonnement aan te schaffen waar internet bij zit. En zo kan ik me ook herinneren dat ik met Google Translate op mijn telefoon bezig was om aan een supermarktmedewerker te vragen waar ik ontstoppingsmiddel voor mijn wasbak kon vinden. Maar de voldoening is uiteindelijk vele malen groter wanneer het water eindelijk op een normale manier door je afvoer stroomt!

Wat is er leuk aan het volgen van een taalcursus in Buenos Aires?
Zoals aangegeven heb ik les bij Expanish. Dit is een school in het centrum van Buenos Aires en het mooiste aan de school vind ik de hoeveelheid culturen die er samenkomen. Je zit bijvoorbeeld met zes mensen in een klas en allemaal hebben ze een andere nationaliteit: Brazilianen, Europeanen, Amerikanen, Aziaten, van alles wat. De leraren zijn erg goed in staat om toch de motivatie voor iedereen groot te houden om ook buiten de klaslokalen zoveel mogelijk Spaans te praten.

Na de lessen is Buenos Aires een prachtige stad om te verkennen en er zijn gigantisch veel activiteiten die je kan doen. Bovendien ben ik een groot fan van het accent, de klanken en de typisch Argentijnse woorden klinken ongelooflijk mooi!

Wat is je tofste reiservaring?
Ik denk dat de mooiste reiservaringen altijd de dingen zijn die je niet verwacht. Natuurlijk is het erg leuk om bij de “Casa Rosada” in Buenos Aires te kijken en heel mooi om de “Machu Picchu” in Peru te zien. Veel van deze attracties zijn ook heel indrukwekkend, maar het mooiste blijft wanneer er opeens wat gebeurt. Een prachtige zonsondergang ergens in de bergen, een willekeurige demonstratie in de straten, het interessante gesprek met iemand van de lokale bevolking, dat moment dat je eindelijk dat ontstoppingsmiddel aan het afrekenen bent. Dat zijn voor mij de mooiste ervaringen.

En natuurlijk niet te vergeten de vrienden die je over de hele wereld hieraan overhoudt. Je moet je als persoon openstellen tot het maken van nieuwe vrienden, en dit was en is niet altijd even makkelijk. Het geeft een enorme kick wanneer je eenmaal ergens in een vreemd land, middenin de woestijn waar de dichtstbijzijnde toerist in geen velden of wegen te bekennen is, wordt uitgenodigd voor een feest.

Is er voor studenten nog meer te beleven in Argentinië?
Het is vrij simpel. In Argentinië is alles. Het mooist vind ik het beschreven met het feit dat er woestijnen in het noorden zijn en gletsjers in het zuiden. Er is zee en strand in het oosten, en er zijn hoge bergen waar je kan skiën in het westen. Buenos Aires is verder een stad die vol staat met cultuur en interessante dingen om te bezichtigen, zelfs de gewone gebouwen zijn vaak al prachtig om te zien! Het uitgaansleven in Buenos Aires is fantastisch en ongelooflijk groot. Honderden restaurantjes waar je lekker kan eten, duizenden barretjes, enorm veel grote clubs en voor elke subcultuur is er uiteindelijk wel wat. Ik denk dat vervelen voor een student er hier niet in zit.

Heb je tips voor andere studenten?
Simpel: ga Spaans leren! Nee, maar alle gekheid op een stokje. Spaans is een van de drie wereldtalen. Latijns-Amerikaanse landen (en Argentinië in het bijzonder) zijn landen in opkomst. In de toekomst zal in elk mogelijk beroep de kennis van de Spaanse taal op z’n minst een pré zijn.

Hoe regel je zoiets?
Ik denk dat je het regelen van twee kanten kan bekijken. De “organiseer” kant en de “doe” kant. De “doe” kant overschatten veel mensen. Ik heb namelijk op internet gezocht welke master ik wilde doen, de universiteiten gemaild, hieruit een keuze gemaakt, een ticket gekocht en ben vertrokken. Wanneer je een duidelijk doel voor ogen hebt (voor mij: masterstudie doen en Spaans leren) is dit onderdeel niet zo moeilijk. Gewoon gaan en je ziet wel waar je terecht komt. Ik heb daarbij altijd voor ogen gehouden dat het ergste wat kon gebeuren, is dat ik niet toegelaten zou worden tot de universiteit en dat ik na zes maanden (redelijk Spaans sprekend) terug zou moeten keren naar Nederland. En zes maanden in Argentinië wonen en een extra taal leren is niet zo’n straf, vind ik…

De “organiseer” kant kan soms redelijk frustrerend zijn. Ik denk dat ik een understatement maak wanneer ik zeg dat bureaucratie mij niet echt ligt. Gelukkig heeft de universiteit waar ik ga studeren iemand die zich ontfermt over de internationale studenten. Deze vrouw heeft mij vrij veel uitgelegd over het proces van het aanvragen van een visum en een verblijfsvergunning, in Argentinië DNI genaamd (Documento nacional de indentidad). Op internet is hierover een hoop informatie te vinden. Bij Expanish hebben we hierover een blog geschreven: DNI proces. Verder zal je afhankelijk van je eigen budget beurzen moeten aanvragen. Ik denk dat de beste tip in deze is: vraag informatie aan de lokale bevolking of aan de Nederlandse ambassade in het land waar je gaat studeren. Deze mensen hebben hier regelmatig mee te maken en hebben er dus verstand van. Desalniettemin is het een frustrerend proces (waar ik nu nog steeds middenin zit), waar je doorheen zal moeten.

Waar verblijf je?
Ik heb op dit moment een studiootje in Buenos Aires. Toen ik net aankwam, trok ik in, in een hostel. Via de medewerkers van het hostel, de mensen van mijn universiteit, en via internet heb ik toen veel informatie opgedaan over de mogelijke locaties om te gaan wonen in de stad en de prijzen die daarbij horen. Ik was op dat moment gewend aan de (laat ik het subtiel uitdrukken) aparte woningmarkt in Amsterdam. Buenos Aires is in dat opzicht een zeer waardige concurrent.

Er zijn twee markten: een voor buitenlanders en een voor Argentijnen zelf. De huisbazen willen graag de huur in dollars (ze hebben geen vertrouwen in hun eigen munteenheid na de crisis van 2001), terwijl het op dit moment voor een buitenlander niet mogelijk is om deze dollars op een legale manier te verkrijgen. Er zijn gigantisch veel sites waar je appartementen kan zoeken en vinden. Ook hier geldt de tip: vraag aan de lokale bevolking of ze adviezen hebben. Zij wonen hier (normaal gesproken) al hun hele leven en zij weten hoe alles functioneert en hoeveel iets zou moeten kosten. Verder kan je altijd kijken op de website craigslist.com. De prijzen die hier vermeld worden, zijn over het algemeen gezien te hoog en vaak staat de prijs aangegeven per week. Toch staat er regelmatig wat nuttigs tussen.

Wat zijn je toekomstplannen?
Op dit moment werk ik bij Expanish, vanaf eind maart begint mijn studie die ongeveer anderhalf jaar gaat duren. Het idee is dat ik tijdens mijn studie ook door blijf werken. Dat is eigenlijk in grote lijnen mijn planning. Ik ben in de afgelopen periode niet terug naar Nederland geweest. Het is wel de bedoeling om een keertje terug te komen in de komende twee jaar, maar er staat nog niks specifieks op de planning. Voor de rest zie ik wel wat er op mijn pad komt. Ik ben redelijk flexibel dus wanneer er iets komt dat ik wil doen of wil proberen, dan zal ik dat doen.

Slotwoord?
Ik nodig iedereen van harte uit om bij Expanish Spaans te komen leren! Ik weet zeker dat jullie het een fantastische ervaring zullen vinden en dat het voor de toekomst altijd in je voordeel zal werken wanneer je Spaans spreekt. Het maakt ook niet uit hoe oud je bent. We hebben hier leerlingen tussen de 16 en 80 jaar oud, dus voor iedereen is er wel wat hier. Hasta Pronto!

Saludos,
Jascha

“Ben je al zenuwachtig?”, vragen mijn vrienden. Nee, nog niet eigenlijk. Ik stap over anderhalve week in het vliegtuig, maar kan nog steeds niet echt geloven dat ik echt voor minstens een half jaar wegga.

Er staat een 55 liter backpack in mijn slaapkamer, met een daypack ernaast. Overal in huis liggen dingen waarvan ik nooit gedacht had dat ik ze zou bezitten: een reiswaslijntje dat zelf de was vast kan houden, allerlei donkergroene insectwerende kledingstukken, bindbanden, een regenhoes en een medische kit met naalden en een enge scalpel. Ik ga op reis.

Met hulp van David Attenborough
Ik dobberde met zwaar weer over de Noordelijke IJszee op een Hurtigrutenschip, toen ik David Attenborough’s autobiografie Life on Air las. Hij begon zijn carrière, net als ik, bij een uitgever. Op de eerste bladzijden beschrijft hij hoe hij er stellig van overtuigd raakte dat de klok op het plein waar zijn raam op uitkeek kapot was. Deze klok gaf namelijk aan dat het maar tien over twee bleef, terwijl er na de lunchpauze toch echt zeker 45 minuten waren verstreken, niet tien. Toen ik dat las, wist ik dat David en ik goede vrienden zouden worden. Ik wist ook dat ik iets moest veranderen.

Mijn kantoorkamer heeft nooit uitgekeken op een plein met een klok. Maar het gevoel dat ik liever, net als David Attenborough, gehuld in een kaki/beige broek exotische diersoorten en landschappen zou bewonderen dan achter mijn bureau te blijven zitten, begon zich opeens aan mij op te dringen. En ook een “nu kan het nog”-gevoel. En dus besloot ik tot een zogenaamde career break. Ik verliet de uitgeefwereld, om dingen te kunnen doen die ik graag wil doen. Meer schrijven. Meer van de wereld zien. Meer ontdekken. En dus ga ik op reis, en erover schrijven.

Zuid-Afrika
Niemand, ook ikzelf niet, had verwacht dat ik naar Zuid-Afrika zou gaan. Niet gehinderd door enige kennis, leek Afrika me geen continent voor mij. Tsja, wist ik veel. Gelukkig gaf een vriendin me een tip over een vrijwilligersorganisatie, en ik begon te lezen. Over de organisatie, over Zuid-Afrika, over de natuur, over de mensen. En nu wil ik dolgraag met eigen ogen zien waarom Zuid-Afrika ook wel de wereld in één land genoemd wordt.

Omdat geen plek hetzelfde is in dit land, wilde ik ook overal iets anders doen, en niet “alleen maar” rondreizen. Daarom begin ik straks met lesgeven bij een klein weeshuis aan de oostkust. Ik word deel van een gezin met 15 kinderen, een huismoeder, en een handvol honden en katten. Samen met drie andere vrijwilligers woon ik in een apart huisje op het terrein, waar naar het schijnt aapjes over het dak rennen. Die aapjes worden mijn eerste kennismaking met het Afrikaanse wildlife. Daarvan hoop ik tijdens weekendtripjes nog veel meer te zien te krijgen.

Van de oostkust ga ik vervolgens naar Kaapstad, want naar Zuid-Afrika gaan zonder Kaapstad te zien, dat leek me geen goed plan. Ik loop hier een journalistieke stage bij The Big Issue South Africa en woon in een gastgezin. Ik sluit mijn ontdekkingstocht door Zuid-Afrika af bij Daktari Bush School & Wildlife Orphanage in Hoedspruit. Kinderen van scholen in de buurt komen hier logeren en leren (met de vrijwilligers) te zorgen voor de dieren die bij Daktari worden opgevangen.

Nieuw-Zeeland
Na Zuid-Afrika worden de plannen minder vastomlijnd. Ik vlieg naar Nieuw-Zeeland. En daar wil ik alles zien en alles doen, behalve uit vliegtuigen en van bruggen springen. Ik droom van de nationale parken, Maoridorpen, mountainbikes, en van de locaties uit Lord of the Rings. Heel stiekem hoop ik ook nog wel op een figurantenrolletje in The Hobbit (ik ben vast een geschikte Orc, hoewel ik natuurlijk liever een Elf zou zijn).

Ik wil ook graag Kiwi’s tellen, bomen planten en “tracking tunnels” aanleggen als vrijwilliger in het Magic Forest. Ik heb geen groene vingers, en heb geen idee wat “tracking tunnels” zijn, laat staan hoe ik ze moet aanleggen. Ik heb wel een opwindbare hop-along Kiwi thuis (uit het Museum Volkenkunde), een gezonde dosis zelfspot en de bereidheid te leren, al dan niet met mijn enkels in de prut. Ik ben heel benieuwd hoe ik het er daar vanaf breng en waar ik uiteindelijk allemaal terechtkom in het land van de langgerekte witte wolk.

Japan
Mijn laatste geplande bestemming is Japan, meer specifiek Kyoto en omgeving. In gedachten zie ik tempels, platteland, geisha’s, high tech wc’s en denk ik uiteraard aan sake en sushi. In Kyoto is het volgens de boekjes “bijzonder eenvoudig” te navigeren. Toen ik op een plattegrondje keek, dacht ik daar heel anders over. Ik spreek de taal niet en kan bovendien niets lezen, dus mijn plan bestaat uit verdwalen en zien waar ik uit kom.

En wat dan?
Na Japan zijn we een half jaar verder en heb ik drie totaal verschillende landen verkend. En dan? Ik heb geen idee. Voor het eerst in mijn leven heb ik helemaal geen plan, en verrassend genoeg, vind ik dat niet eng, maar juist een rustgevend idee. Alles kan.

Ik pak mijn donkergroene insectwerende kleren in, en ga op avontuur. Ik kan niet wachten!