Ik had net mijn ouders uitgezwaaid op het vliegveld van Gran Canaria, toen twee Franse jongens op strategische punten aan een rotonde stonden. Natuurlijk mochten ze mee! In het gesprek dat volgde, legden ze me uit dat ze de wereld op een wel heel bijzondere manier aan het rondreizen waren: zonder geld. Nou ja, voor noodgevallen en voor visums spreken ze een budget aan, want voor hun reis van Marokko naar Gran Canaria troffen ze echt geen boot die hen mee kon nemen. Maar in Marokko zelf hadden ze geen cent uitgegeven, zo beweerden ze. Hieronder lees je hoe ze dat voor elkaar kregen.

• Liften
  Hun namen zijn mij even ontschoten, maar laat ik ze voor het gemak Guillaume en Pierre noemen. Guillome was hovenier en Pierre timmerman, maar allebei hadden ze er even genoeg van. Met de duim omhoog waren ze van Frankrijk naar Zuid-Spanje gelift en op de ferry naar Marokko geslopen. Liften in Spanje was toch wel moeilijk, vonden ze, ook al begint Pekín Expres hier dit jaar aan het derde seizoen. In Marokko was liften geen probleem.
• Overnachten
  Toen duidelijk werd dat Pierre en Guillaume niet over geld beschikten en dat sommigen hen zelfs geld toeschoven, verwachtte ik dat ze op de man af om een slaapplaats zouden vragen. Dat deden ze nog net niet, maar ze wilden wel weten of het mogelijk zou zijn om op het strand te slapen. In Marokko hadden ze wel bij liftgevers kunnen overnachten, in simpele schuurtjes op het platteland of op dakterrassen.

• Eten
  ‘Maar jullie moeten toch eten?’ was mijn vraag.
  ‘Ja, maar dan vragen we om eten waar de houdbaarheidsdatum van verlopen is,’ antwoordde Guillaume.
  ‘Niet bang voor een maagontsteking?’ vroeg ik.
  ‘Tot nu toe is het goed gegaan.’
  ‘En waar haal je dat eten dan vandaan?’
  ‘Bij de bakker en bij supermarkten. Het is gratis!’

• Meezeilen
  Ongehinderd door enige ervaring willen de Fransen nu meeliften op een zeilboot. Hun bestemming: de Cariben. Ik heb ze dan ook afgezet bij de jachthaven en veel succes toegewenst. Als het hen lukt, ben ik voor niets die zeilcursussen aan het volgen. Pierre en Guillaume informeerden ook nog naar de mogelijkheid om de controleurs te omzeilen op de ferry naar Lanzarote. Dat lijkt me eerlijk gezegd best lastig, tenzij je achterin een bestelbusje onder een kleed gaat liggen. Ach, het lukt ze vast wel!

Conclusie
Ik hield gemengde gevoelens aan deze ontmoeting over. Aan de ene kant had ik respect voor hun lef en hun discipline, maar aan de andere kant vind ik het reizen als vrekken en het bedelen om eten net iets te ver gaan. Wat is er verkeerd aan een betaald bed? Zo steun je de lokale economie ook nog een beetje. Ik zou me erg schuldig voelen als een arme plattelandsmarokkaan mij moest verzorgen. Je bent er ook zoveel tijd aan kwijt, aan het zoeken naar eten en slaapplaatsen. Wat ik me ook afvraag: hebben deze jongens nog wel tijd over om iets van hun bestemmingen te zien, of gaat het hen alleen maar om de kick van het gratis vervoer, het gratis eten en de gratis overnachtingen? Nee, ikzelf stil mijn reishonger op een andere manier. Met een portemonnee van Marokkaans leer.

Foto: Michał Sacharewicz, Flickr

Een jaartje werken in…
Op kleine stukjes papier schreven we elk de bestemmingen waar we wel interesse in hadden. Zweden, Zwitserland, Groot-Brittannië, Italië, Nederland en Denemarken vonden opgevouwen hun weg naar een schone asbak en werden één voor één geëlimineerd. Als laatste bleef onze uiteindelijke bestemming over: Groot-Brittannië. Werk en een flitsende loft in Manchester (zie foto) wisten we op afstand te regelen, waardoor we in een gespreid bedje terechtkwamen. Lootjes trekken is zo gek nog niet!

Deze zomer naar…
We lopen al een tijdje rond met een vakantiedilemma: waar moeten we deze zomer heen? Misschien wordt het ook wel september of oktober, maar dat we een paar weken weg willen is duidelijk. Ik zou wel naar de Salomonseilanden terug willen of naar Australië. Maar voor een week of twee, drie vind ik dat te kort. Daarnaast is er de aantrekkingskracht van Zuid-Oost Azië, de USA en de Cariben. Lastig, lastig. Daarom hebben we het lot maar weer laten kiezen. De winnaar? Maleisië. Heeft iemand toevallig nog goede tips voor dit land? Zijn er nog plekken waar géén Lonely Planet-meezeulende reizigers heengaan?

Laat het lot beslissen
Ons hele leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Vooral wanneer je gaat liften of op de bonnefooi op reis gaat, besef je dat. Dus waarom zou je niet een vakantiebestemming door het lot laten bepalen? Zo valt de keuze zonder morren en kun je meteen door naar de volgende fase: het opstellen van een reisschema of het boeken van je ticket. Mocht je toch nog een knagend gevoel overhouden aan het verlies van de andere lootjes, dan zal dat gevoel op je reisbestemming snel verdwijnen. Gegarandeerd.

Ze bezitten spectaculaire curven, zijn in gewaagde jurken gestoken en hebben een buitengewone interesse in Westerse mannen: de Thaise ladyboys. Ik weet nog dat we op scootertjes door Patong reden en een langbenige dame ons met een mannenstem toeriep. Destijds vonden we het hilarisch, maar stel dat je het om de één of andere reden niet eens doorhebt? De Australiër ‘Strider’ weet hoe je de befaamde ladyboys, ondanks alle mogelijke chirurgische ingrepen, snel kunt herkennen:

• Adamsappel. Misschien wel de makkelijkste, alhoewel steeds meer ladyboys die laten wegschaven.
• Danspasjes. Ladyboys kunnen totaal niet dansen. Het zijn en blijven immers mannen.
• Haar. Ze zitten altijd maar aan hun haar, omdat ze overdag nooit pruiken of extensions dragen.
• Aders. Let op dikke aders in hun armen en handen.
• Voeten. Mannen hebben nu eenmaal grotere voeten.
• Schouders. Heeft een Thaise ‘vrouw’ brede schouders? Groot kans dat het een ladyboy is.

Heb je het idee dat er zaken ontbreken in dit lijstje? Reageer met jouw ervaringen.

Foto: zaphodsotherhead, Flickr

Toen ik afgelopen weekend op het treinstation van Groningen liep zag ik een eenzaam boek in de vensterbank van het stationsgebouw liggen. Nieuwsgierig liep ik er naartoe en nam het boek in mijn handen. ‘De wolkenjagers’ was de titel. Toen ik het boek verder bekeek bleek het niet zomaar een boek te zijn. Het was er te vondeling gelegd.

Toen ik het boek opensloeg ontdekte ik dat er een wereldwijd netwerk aan verbonden was! ‘Zeer interessant’ dacht ik, en ik las snel de introductie die amateuristisch op de eerste bladzijde geplakt was middels een label. ‘Ik ben een zwerfboek op zoek naar een nieuwe lezer’ stond er in het verhaaltje.

Book Crossing website
Het boek bleek gelinkt te zijn aan de website Bookcrossing.com. Een website dat wereldwijd actief is. De lezers onder ons kunnen op deze website gratis een eigen profiel aanmaken. Vervolgens biedt de website de mogelijkheid om eigen boeken te registreren en er een stukje tekst bij te schrijven. Daarna krijgt het boek een eigen registratienummer en is voor iedereen online te traceren. De bedoeling is dat het registratienummer in het boek vermeld wordt en het boek vervolgens te vondeling gelegd wordt of dat de eigenaar het simpelweg aan iemand weg geeft. De gelukkige vinder van het boek, zoals ik dat was op het Groningener station, kan het boek meenemen en lekker van elke pagina gaan genieten. Het leuke is natuurlijk als de vinder even naar Bookcrossing.com navigeert om daar het boek op te zoeken en middels een berichtje aangeeft dat het boek gevonden is, en waar je het boek naartoe hebt genomen. Als iedereen dat met dit boek doet kun je precies zien waar het boek al geweest is, en wie er al in gelezen heeft. Uiteraard mag je zo vrij zijn om na het lezen ook een review achter te laten. De enige verantwoordlijkheid die je over het boekt hebt is zorgen dat het weer ergens terecht komt voor een volgende vinden.

Ook zo’n last van een zware tas?
Dit concept is ideaal voor backpackers want naast die dikke Lonely Planet die al snel een kilo weegt, heb je het liefst maar één leesboek bij je om die overvolle rugtas zo licht mogelijk te houden. Overigens is het reizen al duur genoeg en wil je niet elke 2 weken 20 euro spenderen aan een nieuw boek. Met Bookcrossing kun je je boeken uitdelen en nieuwe boeken lezen. Perfect te combineren met de boekenruilplank in het hostel! En na je vakantie kun je precies zien in welke landen je boek geweest is.

Zelf je eigen boeken te vondeling leggen?
Surf dan even naar Bookcrossing.com, maak een gratis profiel aan en registreer je boek. Vergeet niet met een pen het registratienummer en de website in het boek te vermelden met een korte uitleg wat de bedoeling is. Via de website kun je overigens labels bestellen of online uitprinten die je in het boek kunt plakken. De website biedt trouwens een handige feature aan waarmee je via een email-alert precies kunt zien waar jouw boeken terechtkomen!

Foto: Ed Yourdon, Flickr

We pakken het allemaal verkeerd aan, volgens Tim Ferriss. Of in elk geval de mensen met een kantoorbaan. Door onze tijdsindeling te stroomlijnen en een deel van ons werk uit te besteden moet het mogelijk zijn om met maar enkele uren werk per week te hoeven werken. In het boek The 4-Hour Work Week stippelt hij de route uit die we moeten volgen om dit voor elkaar te krijgen. Voor geïnteresseerden en sceptici zet ik ze alvast op een rijtje.

Definitie
We moeten allereerst duidelijk hebben wat we met ons leven willen doen. Wat zijn onze verwachtingen, wensen en dromen? En vooral: hoeveel geld hebben we nodig om onze ideale levensstijl te kunnen financieren? Ferriss heeft liever dat we denken in maandelijkse uitgaven in plaats van grote brokken geld. Dus wat kosten die villa aan het strand, dat zeiljacht en die snoepreisjes op jouw lijstje nu eigenlijk per maand? Door hier inzicht in te krijgen heb je een doel om naartoe te werken.

Elimineren
Om minder te hoeven werken, is het belangrijk om je tijdsbesteding onder de loep te nemen. Check je vijf keer per uur je e-mail? Maak daar twee keer per dag van. Word je afgeleid door internet? Maak een strak tijdschema waarin je de belangrijkste werkzaamheden afrondt. Voor de loonslaafjes is dit de stap waarin je aan je baas vraagt om vanuit huis te mogen werken, al is het maar een proef van enkele uren per dag of enkele dagen achtereen. Zorg ervoor dat dit je meest productieve dagen worden en maak een plan waarmee je je baas overtuigt om jou voortaan vanuit huis (of vanaf een exotisch land) te laten werken. Zo hijgt er niemand in je nek en kun je ongestoord aan de slag met de derde stap.

Automatiseren
Om pas écht vrij te kunnen zijn en weinig uren per week te hoeven werken, moeten we een eigen bedrijfje beginnen, volgens Ferriss. En dan het liefst een internetbedrijfje. Zelf is Ferriss erg gecharmeerd van de verkoop van informatie. Vind een nichemarkt en schrijf een e-book, zet een DVD-cursus in elkaar of maak gebruik van drop-shipping om een product aan de man te brengen. Het doel is een geldstroom te creëren rondom een product of dienst, zonder er zelf veel werk aan kwijt te zijn. Zelfs voor een internetprofessional als ik zijn in dit gedeelte van het boek erg bruikbare ideeën te vinden: over Google Adwords, geautomatiseerde bedrijfsmodellen en het uitbesteden van klussen naar virtuele assistenten in bijvoorbeeld Suriname.

‘Liberate’
We hebben in ieder geval één ding gemeen, Tim en ik: allebei geloven we niet in een pensioen. Ferriss redeneert dat we niet onze gouden jaren zouden moet verkwanselen aan werk, om de laatste twintig jaar van ons leven pas te mogen genieten. In plaats daarvan raadt hij iedereen aan om af en toe op ‘mini-pensioen’ te gaan. Eén of twee keer per jaar de biezen pakken en naar het buitenland gaan om een taal, sport of vaardigheid te leren. Even niet aan werk denken en de batterijen weer opladen. Eventueel mogen we ons werk mee op reis nemen, als we er maar niet teveel tijd aan kwijt zijn.

Concusie
Toen ik jaren geleden The 4-Hour Work Week in de schappen zag liggen, was ik sceptisch. Weer zo’n overdreven Amerikaans boek, dacht ik. Wat mij er uiteindelijk toe bewoog om toch een exemplaar te bestellen weet ik niet meer, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Het boek is een eye-opener en staat vol interessante ideeën en tips voor wie meer wil reizen en minder wil werken. Vijf sterren.

1. Bretagne, Frankrijk: Plage Conguel
2. Pyreneeën: Lac de Mondély
3. Languedoc, Frankrijk: Collioure
4. Provence, Frankrijk: Piemanson beach
5. Ile de Porquerolles, Frankrijk: Notre Dame
6. Corsica: Palombaggia
7. Costa Brava, Spanje: Cala d’Aiguafreda
8. San Sebastian, Spanje: La Concha
9. Ibiza, Spanje: Las Salinas
10. Formentera, Spanje: Platja Illetes
11. Capri, Italië: Grotta Azzurra
12. Sardinië, Italië: Cala Luna
13. Hvar, Kroatië: Bonj ‘Les Bains’
14. Mykonos, Griekenland: Panormos
15. Milos, Griekenland: Papafrangas Cove
16. Cyprus: Polis (zie foto)
17. Madeira, Portugal: Porto Santo
18. Litouwen: Palanga
19. Duitsland: Sylt
20. Nederland: Terschelling & de Wadden

Foto: Hornplayer, Flickr

Nu ik mijn rijbewijs heb, is het niet zo verwonderlijk dat ik tijdens bijna iedere reis een auto huur. Daarbij vind ik een paar dingen belangrijk:

• ik wil altijd de kleinste of goedkoopste huurauto omdat mijn budget beperkt is
• ik wil geen eigen risico zodat ik niets hoef te betalen wanneer ik schade aan de auto krijg
• ik wil een onbeperkt aantal kilometers mogen rijden, zodat ik flexibel mijn route kan uitstippelen

Bij dit verlanglijstje is mij één ding duidelijk geworden: de zogenaamde brokers zijn een stuk voordeliger dan de verhuurmaatschappijen zelf.

Wat is een broker?
Een broker is simpelweg een tussenpersoon. Net als dat er voor hotels de nodige websites bestaan waar je een kamer kunt boeken, zijn er voor autoverhuur de brokers. Deze maken prijsafspraken met de verhuurmaatschappijen, waar jij en ik vervolgens van kunnen profiteren. Zo is een auto die je direct bij Hertz huurt vaak een stuk duurder dan een Hertz-auto die je via zo’n broker huurt. Maar welke broker is nu de goedkoopste?

Welke autoverhuur-brokers zijn het goedkoopst?
In 2004 had ik al door dat brokers goedkoper waren. Voor mijn terugkeer naar Australië koos ik voor een huurauto bij Auto Europe. In de daaropvolgende jaren rolde deze broker steeds weer als goedkoopste uit de bus, of ik nu in Engeland of in Portugal huurde. Maar de laatste paar jaren heeft Auto Europe een geduchte concurrent gekregen: Economy Car Rentals. Deze was consequent een paar euro goedkoper en had goede deals als het om one-way rentals gaat. Andere brokers die ik persoonlijk nog niet aan de tand heb gevoeld, zijn:

• Autohuren.nu
• CarDelMar
• EasyTerra
• Holiday Cars
• Travelsupermarket (alleen voor autohuur op vliegvelden).

Mijn tip: zoek bij een aantal brokers en kijk daarna voor de grap eens bij Alamo, Avis, Hertz, Sixt en Europcar. Groot kans dat de broker goedkoper is.

Een broker is niet altijd goedkoper
Op bestemmingen met veel lokale autoverhuurders is een broker juist weer niet goedkoper. In vrijwel heel Griekenland verslaan de lokale kantoortjes de grote jongens waar de brokers deals mee hebben gesloten. In Portugal kun je ook beter bij een kleine verhuurder informeren. Zelfs op de Canarische Eilanden ben je beter uit bij lokale of nationale autoverhuurders als AutoReisen en Gold Car. Soms kun je deze op internet vinden, maar in veel gevallen hebben ze geen website en loont het de moeite om ze persoonlijk langs te gaan.

Hij moet nogal pissig zijn wakker geworden, onze Matt, want sommige geboden en verboden zijn zo logisch dat ze nogal beledigend overkomen. Ook vallen enkele van deze regels samen te voegen onder één kopje. Maar toch, omdat ik zijn klachten zo herkenbaar vind, heb ik hieronder de lijst voor je gereproduceerd. Ook heb ik er wat eigen observaties bij geplaatst.

• Wees stil
  In een dormitory liggen meerdere mensen. Hou het na 23.00 uur rustig want er zijn vaak backpackers die de volgende ochtend vroeg weg moeten. Wil je zonodig praten, doe dit dan buiten de deur.

• Laat het licht uit
  Wederom na 23.00 uur is het prettig als je het licht in de slaapzaal niet aan knipt. Mensen proberen te slapen en niets is zo irritant als een fel TL-licht dat midden in de nacht aan gaat.

• Ruim je rommel op
  Voor sommige backpackers betekent een verblijf in hostels de eerste grote reis in hun eentje. Moederlief is er dus niet langer om je rommel achter je op te ruimen. Doe de afwas nadat je hebt gekookt en gegeten en doe dit niet alleen met water, maar met water én afwasmiddel. Waar Nederlanders heel goed in zijn is het afwassen maar vervolgens niet afspoelen met water. Niet doen. Spoel het bestek en serviesgoed af, want niemand wil zeep proeven.

• Pak je backpack de avond tevoren in
  Het inpakken van een rugzak betekent ritsen open en dicht trekken en veel gekraak met plastic zakken. Ook dit is weer één van de activiteiten waardoor duizenden reizigers wereldwijd kwaad wakker worden. Doe je kamergenoten een lol en pak je rugtas daarom de avond tevoren in.

• Vermijd plastic tassen
  Ze lijken zo onschuldig, maar plastic zakken maken meer lawaai dan je slapende kameraden lief is. En zéker meer dan de ritsen en klittenbanden van je backpack. Laat ze de avond vóór vertrek lekker kraken, maar blijf ervan af in de ochtend.

• Het is geen tweepersoonskamer
  Ga niet liggen seksen in een hostelkamer. In Australië maakte ik het zelf mee: backpackers die inventief een strandlaken als gordijn voor het onderste bed van een stapelbed hingen. Je hoefde totaal geen levendige verbeelding te hebben om te raden wat zich achter die handdoeken afspeelde. Matt heeft een speciaal artikel gemaakt voor geliefden die in hostel intiem willen zijn.

• Maak er geen disco van
  Hoe vrolijk je dan ook mag worden van je eigen geweldige muziek, een ander wil niet in slaap vallen bij de soundtrack of your life. Gebruik dus een koptelefoon en zet het volume laag.
  

Foto: Barnacles Hostels, Flickr

Google Goggles is een programma voor mobiele telefoons die het Android-besturingssysteem gebruiken. Momenteel kun je er foto’s mee maken van bezienswaardigheden, restaurants, kunstwerken, wijnetiketten en boeken, waarna het programma via Google extra informatie over het gefotografeerde object opzoekt. Erg handig, maar het programma staat dus op het punt om nóg handiger te worden dankzij een vertaalfunctie.

Niet 100% correct
Tijdens het Mobile Web Congress in Barcelona liet de CEO van Google, Eric Schmidt, een Android-telefoon zien die een item op een Duitse menukaart naar het Engels vertaalde. Redelijk succesvol, maar nog niet optimaal, omdat Google Goggle leunt op de door vertaalsuggesties van internetters. Toch kan dit een essentiële reisgadget worden voor wanneer je in een land bent en er de taal niet van kunt lezen of begrijpen. In de gaten houden, dus!

Het idee is even briljant als simpel: een site waarop reizigers hun oude reisgidsen kunnen verkopen. Heb jij nog een (on)gebruikt exemplaar liggen, dan kun je deze bij GuideGecko aan andere reizigers te koop aanbieden.

Zo gepiept
Door het ISBN-nummer in te vullen, komt automatisch de titel, de auteursnaam en een beschrijving van het boek naar boven. Dat scheelt weer het bedenken van een advertentietekst. Daarna mag je zelf de verkoopprijs en de verzendkosten bepalen. GuideGecko krijgt uiteindelijk 15% van de opbrengst. Daarnaast betaal je $ 0,99 per advertentie.

Al met al niet verkeerd, want De Slechte en andere tweedehandsboekenwinkels betalen schandalig lage prijzen voor prima recyclebare landen- en stedengidsen. O ja, GuideGecko handelt ook in kookboeken, dus rommel ook even door je keukenkastjes.

Foto: Bruno Girin, Flickr