In 2007 vertrok Henk de Velde, ook wel de zeezwerver genoemd, uit Nederland met de bedoeling niet terug te keren. Dit was zijn never ending voyage. In het eerste deel van zijn trilogie, “Nergens is ook ergens”, wordt de reis van Europa naar Australië beschreven. In deel twee, “Een krijger onderweg naar huis”, wordt de reis vanaf Australië vervolgd.

Via the happy islands van Papoea-Nieuw-Guinea naar de paradijzen van Micronesië en vanaf daar via Guam naar Japan. Via de Beringzee en onbezochte eilanden van de Aleoeten en Alaska arriveert hij in Brits Columbia (Canada). Hij vaart door het Panamakanaal en in de nazomer van 2011 komt hij terug in Nederland. Maar of de reis voorbij is, dat is nog maar de vraag. Terugkomen is iets anders dan blijven. Het derde deel van de trilogie, “De omweg”, verschijnt later.

Refuge Cove, Australië

Sydney Opera gebouw en Harbour Bridge

A red sky at night is a sailors delight

Mioko island, Papoea-Nieuw-Guinea

Kinderen van Mioko

Een mannendans op Mioko

Gezicht over de lagune van Chuuk

Juniper op Puluwat

De kinderen van Puluwat

Chief Theo ... van Puluwat

Oud navigator en palhu ...

Huis en afgedekte prauw op Puluwat

Mijn vrienden Hiroshi en Megumi

Druk straatje in druk Japan

Hoi hoi met Japanse lolitas

Stille Shinto shrine

Met Takumi en Tsengo naar Amami

Altijd letten op het weer

Ten anker bij Attu

Kiska vulkaan

Oorlogstrofeeën op Kiska

Ugamak eiland

Afgemeerd in Sand Point

Hydrographers Bay

In Sitka

Juniper valt droog in Humpback Bay

Reparatie in de modder

Fran en Beau mijn hulp in moeilijke tijden

Golden Gate Bridge

Oplopende zee op de Atlantic

Terug in IJmuiden

Met Stefan na binnenkomst

Noorderlicht boven Svolvaer, foto van AuroraBorealis.no

Noorderlicht over Svolvaer, foto van AuroraBorealis.no

Svolvaer op een winterse ochtend

Boottocht met de M/S Orca op de Lofoten

Zeearenden spotten op de Lofoten

Een tochtje met de RIBboot

In januari komt de kabeljauw kuitschieten.
De Lofoten veranderen in een lappendeken van stokvisrekken

Arctisch Noorwegen

Een sneeuwschoenwandeling op de Lofoten met een gids

Zonsondergang tijdens de snowhike

Een walvisvaarder, het schip waarmee op walvissen wordt gejaagd.
Alleen Noorwegen, IJsland en Japan gaan nog op walvisjacht sinds er een verbod op de jacht bestaat

Smeden i Sund

Zeehond op de Lofoten

Hurtigruten, de Nordkapp in Bodø, Andrea Giubelli

De typische rorbuer op de Lofoten, Andrea Giubelli

De Lofoten in de zomer

Flakstad, Lofoten, Sónia Arrepia Photography

Reine in Lofoten, Frithjof Fure

Bekijk hier meer foto’s van de Lofoten in Noorwegen!

Met dank aan:
Visit Norway www.visitnorway.com
Innovation Norway www.innovasjonnorge.no

In de wintermaanden is de zon maar enkele uren boven de horizon te zien, in de avonduren kan de lucht gevuld zijn met fantastische kleuren. ‘s Nachts verlichten miljoenen sterren de heldere hemel en regelmatig danst het noorderlicht in kleurige flarden.

Wij zijn met de rendieren op pad geweest op zoek naar het noorderlicht, maar helaas hebben we het nooit gevonden. Wel kregen we achtergrondinformatie van de Nederlander Bart Braafhart, die al twaalf jaar in Salla woont. Bart geeft informatie aan toeristen die naar Salla komen. Hij laat ons een prachtige PowerPoint presentatie met foto’s zien en vertelt ons van alles over dit aparte natuurverschijnsel.

Het noorderlicht zie je het vaakst rond en ten noorden van de poolcirkel. In Lapland kun je het noorderlicht regelmatig zien op heldere avonden in de wintermaanden, van half augustus tot half april! In deze zelfde periode is het poollicht ook op de Zuidpool, alleen niet zichtbaar. Omdat het daar nu zomer is, en de zon niet of nauwelijks onder gaat. Tussen half februari en half oktober is dat dus precies andersom.

Het ontstaan van het poollicht
Het poollicht komt op beide halfronden voor en staat beter bekend als Aurora Borealis (noorderlicht) en Aurora Australis (zuiderlicht). Het poollicht ontstaat voornamelijk door explosies en activiteit op de zon. Door het magnetisch veld van de aarde worden de deeltjes aangetrokken richting de noord- en de zuidpool. Deze geladen deeltjes, elektronen en protonen genoemd, reizen met een snelheid van 300 soms wel 22.000 kilometer per seconde. Wanneer ze in de aardse atmosfeer op zuurstof- en stikstofmoleculen botsen wordt er een elektrische ‘lichtflits’ geproduceerd. Door de botsingen komt energie vrij onder de vorm van licht, wat wij uiteindelijk bij voldoende botsingen kunnen waarnemen als het kleurrijke noorderlicht.

Er worden verschillende basisvormen onderscheiden, bijvoorbeeld een boog, een gordijn, een spiraal of stralen. De corona is letterlijk en figuurlijk de kroon op (en van) deze serie. De kleur van het poollicht is afhankelijk van de hoogte en het soort moleculen waarmee gebotst wordt. Het poollicht is zichtbaar van zestig tot driehonderd kilometer hoogte. Ter vergelijking: een vliegtuig vliegt op tien à elf kilometer hoogte. Onderaan is het licht door stikstof paars gekleurd, iets hoger (tot tweehonderd kilometer) is het licht door de botsing met zuurstof geel of groen en daarboven rood.

Een satelliet meet de snelheid en dichtheid van de plasmawolk, waardoor een redelijk nauwkeurige voorspelling kan worden gedaan van de kans om het noorderlicht die avond te zien. Je kunt het noorderlicht dus van half augustus tot half april zien, maar een voorwaarde is wel dat het een heldere nacht is aangezien het noorderlicht zich boven de bewolking afspeelt. De beste plekken om het licht te zien is middenin de natuur, waar geen lichtvervuiling in de lucht is. Hoe donkerder het om je heen is, hoe beter je het licht ziet. Meestal zie je een groene kleur, soms in combinatie met paars of met rood. Naast de kleur zijn de vormen en beweging telkens de grote verrassingen die dit kleurige schouwspel compleet maken.

Noorderlicht mythologie
Het is logisch dat mensen vroeger, voordat de wetenschap het ontstaan verklaard had, zochten naar verklaringen voor het poollicht. In sommige culturen werd het noorderlicht als iets angstaanjagends ervaren, andere volken maakten er prachtige sagen van, een enkel volk beschouwde de aurora’s zelfs als heilig. Er gaan veel verhalen over Scandinaviërs, indianen, de Inuit, zelfs over Duitsers (Neurenberg, 1591), maar ook over de Nieuw-Zeelandse Maori’s. Zij zagen immers het zuiderlicht, de Aurora Australis.

Het Finse woord voor dit natuurverschijnsel is “revontulet”, wat vertaald kan worden als het vossenvuur. Volgens één van de vele mythes die Finland rijk is, is het noorderlicht de staart van een vos die sneeuwvlokken laat opdwarrelen, en zo het noorderlicht creëert. Ik vroeg onze gids wat zij ervan dacht, en het enige wat zij antwoordde was: “Mythe of wetenschap… het blijft een wonderbaarlijk schouwspel! Magisch!”

Noorderlicht cyclus
De kans op poollicht is logischerwijs het grootst in jaren met veel zonneactiviteit. Om de elf à twaalf jaar maakt de zon zo’n “actieve” periode door, wat zich uit in een groter aantal zonnevlekken. De vorige top in deze cyclus maakten we tussen 2000 en 2002 mee. Dat betekent dat we ook de komende jaren weer op meer noorderlicht kunnen rekenen.

Dat de kans op de aanwezigheid van het noorderlicht met temperatuur te maken heeft is een fabel. September en maart schijnen de beste maanden zijn. Hoe verder je naar het noorden gaat, hoe groter de kans om het kleurenspel te zien. In plaatsen als Utsjoki, Nuorgam en Kilpisjärvi kan je het noorderlicht soms wel vier à vijf keer per week zien!

Hoe maak je goede foto’s van het noorderlicht?
Met een filmcamera is het noorderlicht eigenlijk niet vast te leggen, maar je zou een timelapse-video van je foto’s kunnen maken. Met een ISO-waarde van 400-800 en een sluitertijd van 20 tot 30 seconden bij volledige lensopening, kun je vaak al geweldige foto’s maken van het noorderlicht. Camera’s met de laatste technologie kunnen op ISO-waarde 1.600 kwalitatief zeer goede foto’s maken met aanmerkelijk kortere sluitertijden.

Met dank aan B.Art Braafhart en weerman Ruben Weytjens

Op uitnodiging van JPR Communicatie en Voigt Travel reisde Reishonger af naar Salla in Fins Lapland!
Salla - in the middle of nowhere

Het Salla Reindeer park Jotos, met rustende rendieren in de verte.
Nog verder weg zie je de skilift

Rendierracen: een race op ski's, waarbij je getrokken wordt door een rendier

Mijn winnende ronde: 300 meter in 22 seconden... dat is meer dan 50 km/u!

Een restaurant in het rendierenpark. Onze gids opent de deur van een houten hut. Binnen gloeit een houtvuur.
Rook kringelt omhoog door een open gat in het puntdak. We krijgen heerlijke zalmsoep met aardappels geserveerd.

Onze verblijfplaats Sallatunturi, op 10 km van het dorpje van Salla

Napapiirin Safarit is het onderdeel van Sallatunturin Tuvat dat sneeuwscootersafari's organiseert

Op weg met de sneeuwscooters.. slalommend langs de sparren

Door een adembenemend sneeuwlandschap gaat het verder naar de top van de berg

Daar wacht een prachtig panorama over een wondere, witte wereld

Winters uitzicht: zwaar besneeuwde bomen die de meest bizarre vormen hebben aangenomen

De gids vertelt dat er wel 3.000 kilo sneeuw op de bomen kan liggen. Dit moet je ooit eens meemaken!
De bomen die op beelden lijken door de vele sneeuw!

We stoppen even en kijken met grote verbazing naar de omgeving. Wat is het mooi hier!

Husky's bij het rendierenpark Jotos

Bij een bezoek aan Lapland mag een huskytocht niet ontbreken.
Dit is dé manier om door het sprookjesachtige landschap te reizen

Aan een vuurtje ontkom je niet in Lapland! We braden een worstje bij het kampvuur

Tijdens de pauze eten de honden sneeuw om hun dorst te lessen

Kobaltblauw licht schijnt door de bomen

Salla - in the middle of nowhere

Meer foto’s van dit Lapland-avontuur zijn te vinden op Facebook.com/reishonger

Wat een bijzonder verhaal… in Indonesië heeft een aap de rol van fotograaf op zich genomen. De Engelse natuurfotograaf David Slater beweert dat een van de wilde apen er met zijn camera vandoor ging en er allerlei foto’s en zelfportretten mee gemaakt heeft.

Tijdens een bezoek aan een nationaal park in het noorden van het Indonesische eiland Sulawesi (voorheen Celebes) nam de fotograaf een gids in de arm en samen zochten ze contact met een groep kuifmakaken. Deze zwaar bedreigde apensoort, ook wel Sulawesimakaak of zwarte makaak genoemd, komt alleen voor in de regenwouden op het noordoostelijke schiereiland van Sulawesi. Ze leven in gemengde groepen van meestal rond de twintig dieren.

Het verhaal gaat dat de zwarte makaken helemaal niet agressief waren richting de fotograaf. Ze waren wel extreem geïnteresseerd en al dagen keken ze naar de spullen die de bekroonde natuurfotograaf bij zich droeg. In een onbewaakt ogenblik greep een van de vrouwtjes de camera van het statief. Ze bestuurde het ding nauwgezet en na een tijdje had de makaak de ontspanknop gevonden. Dat maakte zo’n grappig geluid dat de aap de knop bleef indrukken.

Zo zette de makaak zichzelf, zijn soortgenoten en ook de fotograaf op de foto! Het resultaat was een hele fotoserie, gemaakt door een makaak.

Veel van de beelden die de makaak nam, waren onscherp. Achteraf zijn de foto’s vakkundig bewerkt en gecropped door de fotograaf en dit is het resultaat. Ondanks de twijfels die zijn uitgesproken op Twitter, blijft Slater zeggen dat de foto’s echt zijn. “They aren’t known for being particularly clever like chimps, just inquisitive. Despite probably never having any contact with humans before, they didn’t seem to feel threatened by our presence. They were quite mischievous, jumping all over my equipment. One hit the button. The sound got his attention and he kept pressing it. At first it scared the rest of them away but they soon came back – it was amazing to watch.”

Foto’s: catersnews.com

Op uitnodiging van Visit Sweden bracht Reishonger een vierdaags bezoek aan Orsa-Grönklitt in Midden- Zweden. Teamleden Jeroen en Kevin waren erbij en doen een fotoverslag.

Vlakbij het vakantiepark van Orsa-Grönklitt ligt het Rädsjön meer waar je naar hartenlust op kunt kanoën.

De wandelschoenen werden vervolgens aangetrokken voor een hike van zo’n 5 kilometer. De tocht bracht ons naar Fryksås, een nabijgelegen bergdorp met een schitterend uitzicht op het dal. Het dorp zelf heeft een authentieke uitstraling.

De treinreis is een belevenis op zich. Vanaf de overstap van Börlanger richting Mora hebben we genoten van het uitzicht. Het grote Siljan meer, waar de trein rondom reed, was een fraai plaatje. De treinrit brengt je verder langs uitgestrekte bossen en biedt schitterende vergezichten.

Daarna was het gedaan met de rust, omdat we gingen quad rijden. De manager van het acitiviteitencentrum die in de ochtend het kanoën had verzorgd vertelde ons dat hij veel speciale activiteiten regelt. Wij wilden het uitzicht vanaf de berg wel zien en dus gingen we op quads naar de top.

De derde dag was qua programma wat minder intensief. In de ochtend zijn we op de mountainbike naar het naastgelegen Orsa Björnpark gegaan. In dit park hebben we bruine beren, wolven, lynxen, tijgers en ijsberen gezien.

Voor actieve familievakanties is Zweden echt The place to be! Wie het gevoel van het natuurschoon van Noord- Amerika of Canada wil ervaren, maar hier niet het budget voor heeft, is Zweden een echte aanrader!

Met dank aan:

Een Indische olifant heeft alle wildlife experts versteld doen staan door regelmatig varanen te vangen en deze dagenlang mee te dragen als speeltje. Slingerend aan hun staart kunnen de varanen geen kant op.

Een fotograaf spotte het bizarre gedrag van Madhuri, de olifant, tijdens een trip naar India’s Corbett National Park. De fotograaf, Jagdeep Rajput is nu 49 jaar oud. Sinds zijn twintigste maakt hij foto’s, maar hij gaf toe dat dit de meest spectaculaire ooit zijn! Hij had verhalen over de olifant gehoord en was op zoek naar haar: “She’s known to be quite aggressive so when I did eventually find her I approached her carefully. The park has a good population of lizards and Madhuri is known as an expert in catching them, she has a particular fancy for monitor lizards. She caught the lizard alive and carried it all the time for few days – tossing it up and even dropping it. Her behaviour was extraordinary and I’ve never seen or heard about anything so bizarre before.”

De Indische olifant is een ondersoort van de Aziatische olifant, die voorkomt in India. Op de grassteppes en in de bossen voedt hij zich met gras, bladeren en andere plantendelen. De slurf bestaat uit tienduizenden spiertjes en is daardoor heel sterk en beweeglijk. Het is een handige grijparm om zowel grote en zware als kleine dingen te pakken.

De Bengaalse varaan is een grote hagedis uit de varanen-familie. Ze kunnen bijna twee meter lang worden! Zoals de naam al doet vermoeden komen deze varanen voor in landen rond de Bengaalse Zee, zoals Pakistan, Iran, Afghanistan, Nepal, India en Sri Lanka.

Het habitat van de Bengaalse varaan bestaat uit dorre rotsachtige streken met enige vegetatie. De olifanten leven vooral op plekken aan de rond van het bos, waar bomen zijn, open velden, water en plaatsten met lage planten. Ze komen elkaar dan ook regelmatig tegen. Als Madhuri zin heeft, gaat de olifant gewoon op zoek naar een varaan!