Gedoe
De laatste tijd beleef ik steeds minder plezier aan mijn spiegelreflexcamera. De tijd van experimenteren is voorbij. Ik wil nu vooral mooie platen schieten, maar het is zo’n gedoe. Steeds moet ik het zware ding uit mijn cameratas halen, de lensdop eraf klikken, de camera aanzetten, de belichting controleren en eventueel wachten op de flitser. Nu wil ik niet zeggen dat je met een compactcamera deze stappen niet hoeft te doorlopen, maar het is in elk geval minder opzichtig. En dat is misschien wel de factor die mij het meest steekt: hij is zo groot. Ik ben er zo’n Amerikaanse cruisetoerist mee. Het ontbreekt me alleen nog maar aan het witte petje.

Voor wie is een spiegelreflexcamera op reis geschikt?
Natuurlijk, een spiegelreflexcamera heeft heel wat voordelen. Je kunt er andere objectieven op schroeven en zo de kleinste details dichterbij halen. Je kunt het diafragma langer open laten staan, zodat de lichten van nachtelijk verkeer lange strepen worden of de sterren de rotatie van de aarde verraden. Maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak maak je nu zulke foto’s? In mijn geval verwaarloosbaar weinig. Toch kan ik wat gevallen bedenken waarin een spiegelreflexcamera geen obstakel vormt:

• Je bent gewoon stapelgek op fotografie en alles moet daarvoor wijken
• Je verdient je brood met het maken van foto’s
• Je bent vrijgezel en er staat geen partner verveeld toe te kijken bij iedere foto die je maakt

Hier zijn natuurlijk nog wat variaties op te bedenken, maar het komt erop neer dat ik in geen van de categorieën pas. Daarom heb ik tijdens mijn lange weekendtrip naar Marokko een pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend besluit gemaakt.

Weg met die spiegelreflex!
Inderdaad, ik ga mijn Canon aan de wilgen hangen. Er is vast iemand die er meer aandacht en liefde aan kan schenken. Daarom staat mijn spiegelreflex de komende dagen op eBay, in de hoop een fanatiekere eigenaar te vinden. Omdat ik niet langer de aspiratie koester om reisfotograaf te worden, ga me mij tevreden stellen met een compactcamera die ongemerkt in mijn broekzak past. Zo kan ik mij makkelijker onder de locals mengen. Als iemand nog tips voor een nieuw fototoestel heeft: laat maar komen!

Fez bestaat al ruim dertien eeuwen en dat is te zien. De medina -het oude centrum- is een waar labyrint van smalle, overdekte steegjes die steeds maar weer dood lijken te lopen. Aan weerszijden van de steegjes vind je de ateliers van ambachtslieden en de winkeltjes van verkopers. Verkopers die, in tegenstelling tot hetgeen de Lonely Planet beloofde, makkelijk zijn af te wimpelen. Een simpel non, merci of beter nog een la’a shukran geeft te kennen dat je niet geïnteresseerd bent. Uiteindelijk zijn we toch naar huis gegaan met een waterpijp, een lantaarn en nog wat kleine snuisterijen. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Ons hotel: de prachtig gerestaureerde riad Dar Seffarine

Het dakterras van Dar Seffarine in de ochtend

Eén van de bredere straten in de medina van Fez

Deze stond toevallig stil, maar er galopperen heel wat bepakte muilezels door de steegjes

Geen gebrek aan fruit en groenten in Fez…

…of dadels…

…of niet te versmaden kamelenhoofden!

Het houtsnijwerk in Fez is echt adembenemend

De leerlooiers van Fez beweren het beste leer in Marokko in handen te hebben

De Reishonger-redacteur voor één van de vele koninklijke paleizen die Marokko kent

De omgeving van Fez is verrassend groen

]]> http://www.reishonger.nl/bijzonder/humor-grappigste-leukste-vliegtuig-ooit-kulula-zuid-afrika/1756/feed 1 http://www.reishonger.nl/reisverslagen/new-york-manhattan-wandelen-high-line/1575 http://www.reishonger.nl/reisverslagen/new-york-manhattan-wandelen-high-line/1575#comments Sat, 26 Dec 2009 13:43:49 +0000 Frederik http://www.reishonger.nl/?p=1575 Sneeuw, winterse kou, drukke straten en een metro die boven de hoofdrolspeler voorbij dendert: het zou een typisch New Yorks filmscenario kunnen zijn.

Met name die metro’s die boven de straten hun weg door New York City banen, zijn een typisch beeld. De zogeheten High Line is een verhoogd stuk spoor dat in 1934 aangelegd is voor vrachttreinen. Deze vrachtverbinding van bijna 2.5 kilometer lengte heeft zijn daden tot 1980 bewezen. Vervolgens werd de lijn gesloten en keek niemand er meer naar om. Het gevolg? De efficiente High Line werd al snel overwoekerd door enkele kilometers warrig onkruid.

Tot op de dag van vandaag ligt datzelfde spoor nog steeds hoog boven de straten van New York. Echter hebben er de laatste jaren behoorlijk wat veranderingen plaatsgevonden. In 1999 werd besloten dat de High Line moest verdwijnen. Het braak liggend stuk spoor op poten lag in de weg en moest afgebroken worden. Twee ‘buren’ van de High Line, Joshua David en Robert Hammond, waren het er niet mee eens. Ze besloten een stichting in het leven te roepen genaamd Friends of the High Line. Met z’n tweeën begonnen ze te vechten tegen de nieuwe plannen van de gemeente en samen met burgermeester Bloomberg kwamen ze tot een bijzondere overeenkomst; de High Line moest blijven, maar niemand mocht er wat aan doen!

De stichting Friends of the High Line kwam op het idee om de High Line na renovatiewerken open te stellen voor het publiek. Echter willen ze de natuur nog steeds zijn gang laten gaan. Een groot gedeelte van de High Line is inmiddels voorzien van wandelpaden, dwars door het wilde onkruid heen. Het spoor ligt er zelfs nog! De vrienden zijn de High Line volledig aan het opknappen. Inmiddels is het zuidelijke gedeelte van de High Line reeds gerenoveerd en opengesteld voor het publiek.

Toen ik de route liep merkte ik op dat het een heel mooie gelegenheid is om de drukte van Manhatten te ontvluchten. Je bent duidelijk nog steeds in die grote stad in New Jersey, maar dan zonder dat stressgevoel. Van al dat verkeergeraas onder je voeten merk je helemaal niets meer, alsof je de stad uitgevlucht bent en tussen de bloemetjes in het gras in een ver park beland bent. Het is een leuke belevenis om op zo’n hoogte door de stad te lopen! Je krijgt New York City vanuit een heel ander perspectief te zien met onder andere enkele mooie vergezichten.

Om de High Line volledig natuurlijk te houden zijn er tuinmannen in dienst genomen. Met discrete bordjes word je aangespoord om op de paden te blijven. ‘Keep it Wild’ staat erop te lezen. Voor de geïntersseerden is er bij elke ingang een groot informatiebord geplaatst. Ook is het mogelijk om een rondleiding van een gids te krijgen en kun je er een feestje organiseren.

De High Line loopt langs één van de kunstacademies van New York wat je al snel kunt zien aan de artistiek geklede studenten die met studieboeken zeulen, of over een kunststroming discussiëren. Om bijeen te komen of je lunch te nuttigen met je ochtendkrantje is verderop een ‘tribune’ aangelegd, notabene als brug boven een kruispunt (zie bovenste foto). Onderaan de tribune zijn ramen gemonteerd om je eraan te herinneren dat je je toch echt midden in de stad bevindt.

Aan de westkant van Manhatten loopt de High Line vanaf 34th Street helemaal naar het zuiden totaan Ganzevoort Street, niet ver van het financiële district in The Big Apple. Een prachtige manier om Manhattan eens op een andere manier te bekijken: gezellig tussen de rustzoekende mensen en met schitterende vergezichten.

Hoe kwamen jullie op het idee om naar Zuid-Afrika te verkassen?
We wilden graag naar het buitenland en kijken of we samen een eigen bedrijf op zouden kunnen zetten. We zochten de ruimte, rust, een mooie natuur, een goede vakantiebestemming en tegelijkertijd een redelijk modern land. Er moesten mogelijkheden zijn om een eigen bedrijf te beginnen, passend bij onze kennis, kunde en liefhebberijen. Het had ook zeker een ander land kunnen worden maar Zuid-Afrika scoorde wel hoog op die punten.

Waarom juist op die plek in Zuid-Afrika een lodge opzetten?
Wij zitten in de noordelijke uitlopers van de Waterbergen, in de provincie Limpopo. Het is hier relatief veilig en gemoedelijk en dat was voor ons wel een belangrijk uitgangspunt. We willen lekker leven en dan vallen een aantal delen van of steden in Zuid-Afrika jammer genoeg af. Daarnaast willen wij ook dat onze gasten zich lekker thuis voelen en niet achter hoge hekwerken of tralies moeten verblijven.

Hebben jullie land moeten kopen en hoe makkelijk of moeilijk was dit?
We hebben hier grond aangekocht, bijna 1.300 hectare wildpark/bushveld. Dat was op zich niet zo’n heel moeilijk traject alhoewel er wel altijd wat (fiscale) uitdagingen zijn. Het lastigste bij emigratie naar Zuid-Afrika is het krijgen van een verblijfs- en zakelijke vergunning. Dat is een serieus traject en heeft bij ons bijna een jaar geduurd. Zuid-Afrika stelt nogal wat eisen aan het business plan en de mensen die het land in willen komen. Op zich goed, want dan krijg je zelf ook extra tijd om te bepalen of dit nu echt is wat je beiden graag wilt. Tenslotte hebben we er alles in Nederland voor verkocht, opgezegd en achtergelaten. We hebben sinds kort onze permanente verblijfs- en zakelijke vergunningen gekregen maar dit heeft dus bijna 4 jaar geduurd!

Welke uitdagingen kwamen jullie tegen bij het bouwen van de lodge?
Plenty! Waar wil je beginnen? Gelukkig hadden wij al wel een begin doordat er al een paar chalets op het wildpark stonden. Maar we zijn wel direct begonnen om de bestaande bebouwing aan te passen. Hetzelfde gold voor het interieur en langzaamaan hebben we de capaciteit van de lodge vergroot. Eén van de grootste uitdagingen in dit gebied is om de bouwmaterialen ter plaatse te krijgen. En dan speelt ook nog de factor tijd mee. Mensen houden zich niet aan afspraken, bestellingen kloppen niet of komen nooit aan, de ‘aannemer’ schat de benodigde materialen helemaal fout in, etcetera. Soms komen de werkwijzen niet helemaal overeen met onze westerse ideeën of maakt men simpelweg domme (lees: dure) fouten. Ook is het vaak lastig om je eigen kwaliteitseisen vast te houden in een gebied waar lang niet alles te krijgen is.

Af en toe doet dit een behoorlijke aanslag op je relativeringsvermogen. In de tijd dat we 4 extra rondawels -Afrikaanse chalets- bouwden, was onze stelling dan ook: ‘het is niet de vraag óf we een maagzweer krijgen maar wanneer’. Maar ach, met een beetje humor en creativiteit kom je een heel eind!

Hoe kijken jullie terug op de beginperiode?
De beginperiode was toch erg leuk, spannend en motiverend. We hebben in korte tijd een behoorlijk bedrijf neergezet en zijn daar nu al erg trots op. Het loopt lekker, we hebben zes lokale gezinnen aan het werk en die kunnen er goed van leven.

Hoe ‘duurzaam’ is jullie onderneming?
We proberen veel samen te werken met mensen in de omgeving van Swartwater zodat ook zij meeprofiteren van ons bedrijf. Een zo groot mogelijk deel van de inkomsten investeren wij direct weer in het bedrijf. Daarnaast eten we zoveel mogelijk seizoensproducten die lokaal beschikbaar zijn. Op ons terrein hebben we voor de lokale bewoners een voetbalterrein aan laten leggen zodat men op zondag heerlijk kan ontspannen met een voetbaltoernooi. Dit wordt hoogst gewaardeerd.

Een ander initiatief dat wij enthousiast ondersteunen en faciliteren is de Stichting Bikewise Africa. Deze stichting wil zoveel mogelijk fietsen ter beschikking stellen aan arme Afrikaanse gezinnen die hiermee hun mobiliteit enorm zien toenemen.

Wat kunnen gasten in Zazoe Lodge doen?
Op dit moment bieden wij niet alleen accommodatie en catering aan voor 18-20 personen maximaal maar ook veel extra activiteiten. Zo genieten veel gasten middels game drives, ritten te paard of wandelingen van ons wildpark. Daar lopen onder meer giraffen, zebra’s, impala’s, gnoes, elanden, bosbokken, gemsbokken, wrattenzwijnen en nog veel meer antilopensoorten. Daarnaast komen er luipaarden, cheeta’s, hyena’s en jakhalzen voor maar zij komen en gaan zoals het hen belieft. Ook geven wij workshops op het gebied van fotografie, natuurtrainingen of een combinatie van beiden. Eigenlijk maken we de laatste jaren altijd complete vakanties op maat voor onze gasten. Op basis van wensen en vragen stellen we een concept-programma op en in overleg met de klanten sleutelen we daar net zo lang aan tot er een pracht van een vakantie ontstaat. Daarbij combineren we veel excursies en activiteiten zoals: Kruger National Park, safari in Botswana, bezoek aan witte leeuwenproject, vliegen met een microlight, boogschieten, paardrijden, quad biken, golfen, een dagje naar een wellnesscentrum, enzovoort.

Wat zijn jullie toekomstplannen?
Die zijn er inderdaad ook altijd. Sommige plannen liggen nog in ons achterhoofd te rijpen, andere zijn makkelijker te realiseren en pakken we dan eigenlijk ook direct aan. Zo groeit onze kudde paarden de laatste tijd behoorlijk en nemen we regelmatig gasten mee voor een safaritocht te paard. Normaalgesproken lopen deze dieren dag en nacht in het bushveld rond maar ze krijgen nu toch een paar stallen. Al is het maar om een dier apart te kunnen zetten of te kunnen monitoren tijdens ziekte of bevalling.

Volgend jaar staat waarschijnlijk heel Zuid-Afrika in het teken van het WK Voetbal dus dat is voor 2010 een zeer belangrijk speerpunt. We hopen dat het een pracht WK wordt met veel mooie hoogtepuntjes voor alle fans van zowel het Nederlandse als het Zuid-Afrikaanse voetbalteam!

Meer info
Wil je meer informatie over de Zazoe Lodge, de workshops en de activiteiten? Check dan www.zazoetravel.com of spreek Natascha en Rex eens aan op de Vakantiebeurs (klik hier voor korting op je entreekaartje). Ook staan deze avonturiers op de Fiets- en Wandelbeurs op 27 en 28 februari 2010 in de RAI te Amsterdam.

Santiago
Op het hoofdeiland Santiago bezocht ik Tarrafal, een vissersdorpje met een levendig strand en een kolonie brutale apen. Tarrafal staat vol met scheve huizen uit de tijd dat dit land nog een kolonie van Portugal was. Een enkele buitenlander heeft er een restaurantje of hotel geopend, maar dit blijft toch een ideale bestemming voor wie het echte Kaapverdië wil ervaren. Als je een brevet hebt, kun je in het prachtige Kingfisher Resort terecht om te duiken langs de dropoffs van Baia das Gatas: stap meteen met je fles in het water en verbaas je over de honderden trompetvissen die er rondzweven.

Boa Vista
Het eiland Boa Vista is één grote zandbak waar een paar rotsen uitsteken. Je vindt er eindeloze stranden die nog helemaal verlaten zijn. Het hagelwitte Praia da Santa Monica bijvoorbeeld: 18 kilometer lang en geen hotel te bekennen. Nieuwsgierige krabbetjes en vogels geven het enige teken van leven, maar zelfs die zijn er nauwelijks. Het deed me denken aan documentaires over Namibië.

De quad is op Boa Vista wat de kameel in de Sahara is. Deze lawaaiige vierwielers irriteren enorm, tot je er zelf op hebt gezeten. Toch lijkt het mij verstandig als de lokale autoriteiten het gebruik ervan beperken tot de wegen. Hoe meer toeristen, hoe meer quads. En hoe meer quads, des te meer de duinen te lijden hebben.

Zijn de Kaapverdische eilanden goedkoop?
Op Boa Vista besloot ik niet in een resort te slapen maar in huis bij de sympathieke Pier en Giordi, een Italiaans stel dat hun hart aan het eiland had verpand. Tussen het rennen van woestijnmarathons door ontvangen zij gasten in hun bed & breakfast, op een steenworp van zowel het strand als de winkeltjes en restaurants in de ‘hoofdstad’ Sal Rei. Prijs: € 17,50 per persoon per nacht. Voor de rest hoeft het toeristenleven ook niet duur te zijn. Door bij lokale eethuisjes zonder vertaalde menukaart te eten, vul je al voor € 3 je maag met kip en rijst.

Welke luchtvaartmaatschappijen vliegen naar Kaapverdië?
Als voormalig Portugese kolonie ziet Kaapverdië heel wat vluchten van TAP binnenkomen. TAP vliegt naar de sleetse hoofdstad Praia maar ook naar het ‘all-inclusive-eiland’ Sal.

De Kaapverdische luchtvaartmaatschappij TACV verbindt de eilandengroep met plaatsen als Amsterdam, Frankfurt, Lissabon en Las Palmas. Deze maatschappij heeft geen website waarop je zelf kunt boeken. Je bent daarom aangewezen op ticketwebsites als World Ticket Center of de Kaapverdië-specialist die ik aan het eind van dit artikel noem.

Van Nederland naar Kaapverdië vliegen
Er zijn twee maatschappijen die vanuit Nederland nonstop naar de Kaapverdische eilanden vliegen: TACV en Arkefly. Ik zie bij Ebookers al een retourtje naar Praia voor € 444 met TACV. Het gaat hier om een nonstop vlucht die op een zondag uit Amsterdam vertrekt en er op een zaterdag terugkeert. De reistijd is ruim zes uur.

Arkefly vliegt elke zondag naar Boavista en vervolgens met hetzelfde vliegtuig naar Sal. Een retourtje heb je al vanaf € 339.

Met TAP vlieg je altijd via Lissabon. Het voordeel is dat je met deze maatschappij vrijwel dagelijks kunt vliegen, en in sommige gevallen zelfs goedkoper dan met TACV. De laagste prijs die ik vind is € 496 voor een retourvlucht.

Vanuit België naar Kaapverdië vliegen
Je kunt natuurlijk ook vanuit Brussel naar de Kaapverdische eilanden vliegen. In België is het Jetairfly die naar Boa Vista en Sal vliegt. Een retourtje Boa Vista heb je al voor € 400 (waarbij de terugreis maar € 100 kost). Een retourticket naar Sal hoeft maar € 300 te kosten, met wederom een veel goedkopere terugreis dan heenreis.

Als die heenreis dan toch zoveel duurder is, kun je beter een Eurostar-trein van Brussel naar Londen pakken (£ 51). Thomson Fly vliegt vanuit Gatwick iedere maandag namelijk naar Sal en Boa Vista met een minimumprijs van £ 110. De terugreis kun je dan gewoon bij Jetairfly boeken.

Alternatieven vanuit Duitsland
Met TUIFly kun je naar de eilanden Boa Vista en Sal vliegen. Düsseldorf is eigenlijk de enige dichtbijzijnde luchthaven met vluchten. Reken voor een retourvlucht naar Sal minimaal € 320. Als je in staat bent om vanuit Frankfurt te vliegen, kun je profiteren van kortingsacties. Zo kun je met heel veel geluk (of door flexibel te zijn) voor € 258 retour vliegen.

Vliegen tussen de Kaapverdische eilanden
Tussen de eilanden vliegen is duur. TACV rekent met gemak € 200 voor een retourtje tussen twee eilanden en de ferry’s varen nauwelijks en doen er lang over.

De reisgids die ik meehad: de enige Engelstalige gids voor Kaapverdië

Een voordelige oplossing voor wie drie of meer eilanden wil bezoeken is de air pass die TACV biedt. Deze kun je alleen kopen als je ook met TACV naar Kaapverdië vliegt. Dat kun je bijvoorbeeld regelen bij Cape Verde Holidays in Rotterdam, met € 25 boekingskosten er bovenop.

Al heb ik uiteindelijk niet bij deze mensen geboekt, ze bleken erg hulpvaardig. Een mailtje met mijn gewenste reisdata en te bezoeken eilanden was voor hen voldoende om een aantrekkelijk pakket samen te stellen, ook al wilde ik vliegen vanuit Las Palmas.

O ja, van dat strandbarretje is weinig gekomen. Het eilandbestuur van Boa Vista wilde geen lappen grond beschikbaar stellen en in de commerciële handel zijn ze wel heel erg duur. Heb jij misschien een idee? Laat dan hieronder een berichtje achter.

Vandaag is ARC 2009 van start gegaan. ARC is een jaarlijks terugkerende ‘rally’ voor amateurzeilers, die van Gran Canaria naar het Caribische eiland Santa Lucia voert. In deze zeilwedstrijd varen veel mensen voor spek en bonen mee.  Niet omdat ze niet van competitie houden, maar omdat het hen vooral om de ervaring gaat: de Atlantische Oceaan oversteken in gezelschap van andere kapiteins.

Nederlandse inbreng
De bedrijvigheid in de jachthaven van Las Palmas was gisteren groot. Schippers repareerden de reling, controleerden de zeilen en brachten dozen vol proviand aan boord. Toeristen en locals keken hun ogen uit bij het rijtje megajachten dat lag afgemeerd. De vlaggen verraden de herkomst en de meeste schippers blijken uit Groot-Brittannië te komen. Toch spotte ik ook een Nederlands jacht van een dikke twintig lang: Ikatha. Ik ben benieuwd wat eigenaar Albert van Stek voor de kost doet om zo’n Jongert 2700 -ik zie al een tweedehandsje voor bijna 4 miljoen euro- te kunnen veroorloven. Zodra ik dat weet, is het gedaan met Reishonger.

‘Crewing’ op een jacht
Wie graag eens op een zeilboot wil werken om zo zeilervaring op te doen, moet in oktober/november in Las Palmas zijn. Dat werkt stukken beter dan een berichtje op het forum voor crew te plaatsen. Zo kunnen de schippers je gezicht zien en heb je de kans om hen te overtuigen, ook al heb je weinig zeilervaring. Reken er niet op dat je betaald krijgt; je zult eerder geld moeten toeleggen omdat het aanbod van bemanning voor dit soort reizen erg groot is.

Voorspoedige start
Het is vandaag een prachtige, zonnige dag. Onder een blauwe hemel zetten de boten om 13:00 uur koers naar het zuiden, om na het ronden van Gran Canaria de boeg naar het westen te keren. Hier kun je zien waar elk schip op dit moment vaart.

Met dank aan Arjan de Vries, Zwolle.

Bron: Eric Pesik & Deanna Pesik, Flickr

Bron: ^riza^, Flickr

Bron: yummiec00kies, Flickr

Bron: seanmcgrath, Flickr

Bron: A. www.viajar24h.com, Flickr

Bron: seanmcgrath, Flickr

Bron: ῨᾂῄὐἄṜ™, Flickr

Bron: Ilse Reijs & Jan-Noud Hutten, Flickr

Bron: egorick, Flickr

Met dank aan Nolwenn Quéméner, Madrid.