China

China heeft een indrukwekkende geschiedenis die dateert van bijna 5000 jaar terug. De ontwikkeling van China gaat momenteel razendsnel en ook de toeristisch voorzieningen worden steeds beter. Het immense land vol van magie, van indrukwekkende tempels, kloosters en tradities uit het Verre Oosten tot die moderne economische supermacht. China, een land in beweging!

Ontwikkeling China

Er zijn landen waar je na jaren kunt terugkomen en constateren dat er weinig veranderd is. Straatbeeld, kleding, verkeer. China is niet zo’n land. Zelfs in een paar jaar verandert er in grote delen van China veel. Die veranderingen betreffen infrastructuur en andere materiële zaken, maar ook en vooral de levenshouding en rol in de maatschappij van de Chinezen met wie ik op mijn reizen te maken kreeg.

De toekomst van China in 1992

De toekomst van China in 1992

Eerst keer naar China

De eerste keer dat ik in China was, in 1993, werd de derde ring van Peking net aangelegd. Wat nu een autoweg is, was een stoffige vlakte. Mijn hotel, één van de weinige budgethotels waar buitenlanders toegelaten werden, lag bij die ring. Vlak bij dit staatshotel had zich een kleine enclave voor backpackers ontwikkeld. Vanuit een aantal houten bouwsels van misschien drie vierkante meter per stuk werd bier, oploskoffie en frisdrank verkocht dat je op geïmproviseerde terrasjes kon opdrinken. De uitbaters waren jonge twintigers, meest stellen. Ze sliepen in hun kraampjes en behalve drank verkochten ze ook eenvoudige hapjes, deden de was, handelden in tweedehands boeken, regelden trein- en buskaartjes en wisselden geld. Je moest destijds als buitenlander officieel met zogenaamde Foreign Exchange Certificates (FEC’s) betalen. De meeste dingen kon je echter ook met lokale valuta (Yuans) afrekenen. En omdat Chinezen met de FEC’s dingen in staatswinkels konden kopen die je niet met binnenlands geld kon kopen, kon je deze op een zwarte markt met winst verkopen.

De derde ring van Peking wordt aangelegd.

De derde ring van Peking wordt aangelegd.

Chinese toeristen waren vaak groepen eenvormig in blauw geklede mannen met boertige trekken die enorm onder de indruk waren van alles wat ze zagen. De jongeren die bij het hotel werkten spraken Engels, waren geïnteresseerd in contact met buitenlanders en hanteerden reële en open marges voor hun diensten. Ze waren van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig. Behalve voor hun levensonderhoud bleken ze ook nog geld te moeten verdienen om de staat te betalen voor de baan die ze toegewezen hadden gekregen en dus niet vervulden. Maar ze geloofden in hun zelfstandigheid.

Van Shanghai tot Yangshuo

Later kwam ik in Shanghai, waar dit soort diensten niet geleverd werden, geen gulle flessen Chinees bier voor pakweg twintig eurocent maar blikjes Heineken voor vijf maal dat bedrag. De weg naar een andere maatschappij zat vol lokale varianten. Nog iets later arriveerde ik in Yangshuo. Hier was de communistische praktijk geheel losgelaten zo leek het. Voor een paar dollar huurde ik een hele slaapzaal in het Youth hostel, waar een bed in Shanghai ruim 15 euro was. Er waren honderden fietsen te huur, veel terrasjes met goedkoop bier en de constant lachende Lisa verhuurde binnenbanden, waarmee je in de rivier de Li sprong om er, na aangegaapt te zijn door duizenden Chinezen (meest uit Hongkong) die op tientallen boten de andere kant op voeren, bij een kleine pagode een tiental kilometers verderop weer uit te komen. Tien jaar later was Lisa een geslaagd zakenvrouw en het restaurantje uitgebreid tot een hotel. Alleen lachte ze wat minder.

Mickey Maos cafe

Mickey Maos cafe

Van staatshotel tot hostel

Een paar jaar later was ik in Dali. Ik verbleef in een staatshotel. Kamers met stalen deuren als in een gevangenis en per verdieping een breiende vrouw in uniform die de sleutels beheerde. Voor het hotel zaten, ook al breiende, oude vrouwtjes in klederdracht die je allerlei handicrafts probeerden te verkopen. Er waren een paar pioniers die cafeetjes waren begonnen voor westerlingen. Waaronder Jack die als gastheer nadrukkelijk aanwezig was en klaagde over zijn ouders, die er niets van begrepen en de Chinese kok die tomatenpuree en tomatenketchup door elkaar haalde. En Jim, wiens ramen door boze dorpsbewoners werden ingegooid toen hij zich op buitenlanders ging richten.

Jims peace cafe in Dali

Jim’s Peace Cafe in Dali

Weer een paar jaar later waren de wat eigenzinnige pioniers weg en de zaakjes trendy lounge cafe’s bemand door beleefde, keurig Engels sprekende jongelui. En ik verbleef in een van de hippe hostels die er inmiddels waren.

In 2002 ontmoette ik Julie, een Chinese twintiger uit Guangzhou die haar baan had opgezegd om door China te backpacken voor onbepaalde tijd. In een land waarin je baan de ijzeren rijstkom werd genoemd een veel grotere stap dan voor westerlingen het geval is. Via haar mobiel hield ze haar vriendinnen constant op de hoogte van haar wedervaren. Tegelijkertijd ontmoette ik Wang, een misschien 5 jaar oudere jongeman die een week alleen op reis was. Ook vrij zeldzaam destijds, een Chinees zonder groep. In colbert, met nette schoenen en zijn spullen in een aktetas aangevuld met een plastic supermarkt tas zag hij er uit of hij zo van kantoor kwam.

We schrijven 2005 als ik met een groepje Chinezen die ik in mijn hotel ontmoette afreis naar een Tibetaans paardenfestival. Een studente uit Beijing, een advocate van rond de 40 uit dezelfde stad, een journalist uit Shanghai en de eigenaar van het hotel. Door het land backpacken, langere reizen maken, op dezelfde plekken verblijven als buitenlandse backpackers, het is allemaal al gewoon. De studente vertelt dat ze nog weet dat de koelkast het huishouden binnenkwam, de televisie, de brommer, de auto, de piano. Veel verandering en materiële vooruitgang in iets meer dan tien jaar tijd. Tegelijkertijd zijn mannen in vervuilde colbertjes de straat waar we lopen aan het plaveien. Deze migrantenwerkers verdienen nog geen vijf euro per dag. Voor hun nog lang geen piano. Behalve een land van verandering is China een land van contrasten.

Migrantenwerkers

Migrantenwerkers

Chinezen ontdekken hun eigen land

Tegenwoordig zijn de kuststeden modern, is de infrastructuur vaak beter dan in Europa en is het streetfood in Peking opgevolgd door hamburgerrestaurants en hippe gelegenheden met latte en cappuccino. Ga je verder het binnenland in en weet je de Chinese horden te omzeilen die massaal naar alle plekken trekken die je in hun beleving moét zien, zoals de Chinese muur en alles wat een Unesco stempel heeft, dan zijn er nog steeds plekken met pioniers, plekken waar weinig toeristen komen en dingen nog kleinschalig zijn.

Het is een land van vele generaties, grote verschillen in rijkdom en ontwikkeling, maar altijd in beweging.

ontwikkeling van de supermacht China

De ontwikkeling van de supermacht China gaat razendsnel en ook de toeristisch voorzieningen worden steeds beter. Reis naar het immense land vol van magie!

Deel je reishonger:
Theo

Theo

Ik hou van reizen en fotograferen. Liefst lang en naar verre oorden, al ‘doe’ ik natuurlijk ook stedentrips. De mogelijkheid om mijn herinneringen te kunnen ondersteunen en delen zorgde ervoor dat fotografie een heel belangrijk element is geworden tijdens het reizen. Ik heb gemerkt dat ik er ook anders van ga kijken. En uit kijken en beleven volgen verhalen.
Theo

Information

Lees Meer  

Artikelen

Lees Meer  

De ideale route door China

Eerste reis door China: dit is de ideale route! Eerder schreven we al over de Highlights en lowlights van China . Met onderstaande tips maak je zelf je ideale route door China. #1 Hoofdstad Beijing Je vliegt er makkelijk naar toe en het is een mooie eerste kennismaking met de Chinese cultuur: Beijing. Wandel in het vroegere Peking de typisch …

Lees verder  

Highlights en lowlights van China

China kent natuurlijk een groot aantal bij veel bezoekers bekende plekken, zoals de Chinese muur, de verboden stad, de terracotta soldaten. En zo nog een aantal verspreid door dit grote land. Maar er zijn ook veel plekken die veel minder bekend zijn, maar op hun eigen manier zeer de moeite waard. En vaak ook leuker doordat ze minder druk bezocht zijn.

Lees verder  

Shangri-La. De creatie van een paradijs

Een kleine zes uur ten noorden van Dali zie ik op een wegwijzer dat Shangri-La nog maar 112 kilometer van ons verwijderd is. Ik ben op weg naar Zhongdian, wat reizend vanaf Dali de poort is van de Tibetaanse culturele wereld. Een wereld die een veel groter gebied omvat dan uitsluitend de provincie Tibet. Het noorden van Yunnan en het …

Lees verder  

Geluk in Tibet

De laatste zonnestralen laten de besneeuwde top voor amper twee minuten gloeien, een adembenemend schouwspel. Dit heet geluk! Iets te kunnen betekenen voor de allerarmsten in Tibet. Kijk naar die gezichten! Ook dat heet geluk!

Lees verder  

Trans-Mongolië Express: Treinleven

Voor sommigen klinkt het als een droomreis, voor anderen als een afschrikwekkend lange trip: de Trans-Mongolië Express. Deze treinreis is een aftakking van de haast nog meer tot de verbeelding sprekende Trans-Siberië Express en omhelst een treinrit van zeven dagen over bijna 8000 kilometer, door zeven tijdszones en drie afwisselende landen; met recht de treinreis van je leven te noemen!

Lees verder