Ook zo toe aan vakantie? Maar geen goed excuus voor jezelf kunnen bedenken? Wij geven je een drietal redenen om op vakantie te gaan.

• Stap in het huwelijksbootje
  Als je gaat trouwen, doe het dan meteen goed. Met een kleine ceremonie op een tropisch strand weet je zeker dat dit een dag wordt om nooit meer te vergeten. Groot kans dat je ook heel wat minder kwijt bent aan catering.
• Taalcursus
  Op de middelbare school zijn talen een verschrikking. Maar als je eenmaal in het buitenland zit en op jezelf aangewezen bent, weet je ineens waar ze voor dienen. En dan is het verdraaid handig om een mondje Spaans, Frans of Nieuwgrieks te praten. Met een korte taalcursus kom je bij mensen in de klas die net zo gemotiveerd zijn als jij en heb je een native speaker als leraar. ‘s Ochtends zit je in de taalschoolbanken en ‘s middags kun je de straat op om het geleerde in praktijk te brengen.
• Medische behandeling
  Okay, okay, het is misschien niet de beste reden, maar zeker een zeer goed excuus voor een verblijf in het buitenland. Je ogen laten laseren in Turkije is bijvoorbeeld al gauw 50 tot 75% goedkoper. Daarna drie dagen met de ogen dicht op het strand bijkomen van de ingreep.

Wij zijn erg benieuwd naar jullie excuses om op vakantie te gaan!

Grotere letters
Het oude Hollywood-bord zou wel vervangen moeten worden en plaats moeten maken voor letters die twee keer zo groot zijn. Achter de letters van elk 32 meter hoog hangen kubussen met daarin hotelkamers, een bioscoop, een spa, een zwembad, een restaurant en een museum. Ook mag een terras met een prachtig uitzicht over Los Angeles niet ontbreken.

Niets is zeker
Het architectenbureau reageert met dit ontwerp op de controverse rond de letters. Projectontwikkelaars zien het als de ideale plek voor woningen en willen de letters het liefst zo snel mogelijk verwijderen. Playboy-oprichter Hugh Hefner richtte eerder een fonds op om het Hollywood-bord te redden. De architecten van Bay Arch willen met investeerders en ingenieurs rond de tafel gaan zitten om de plannen naar het volgende niveau te tillen.

Ongetrouwde stelletjes
Tot ‘provocerend gedrag’ behoort ook het delen van een hotelkamer met iemand waar je niet getrouwd mee bent, ook al woonje al jarenlang samen. Handen vasthouden kan nog net, als je maar getrouwd bent. “Wie het risico van arrestatie en gevangenschap wil lopen, moet deze adviezen vooral negeren,” luidt het commentaar op de website van de Britse ambassade.

Zoenen in het openbaar
De waarschuwingen volgen op de arrestatie van Charlotte Adams (26) en Ayman Najafi (24). De Britse lovers zoenden elkaar vorige maand in een restaurant, waarna ze opgepakt werden. In plaats van in hoger beroep te gaan, besloten ze een maand te brommen.

Alcohol
Ook wat alcohol betreft is Dubai streng. Je mag er uitsluitend drinken in restaurants, bars en discotheken. Expats in Dubai dienen een vergunning aan te vragen om thuis alcohol te mogen drinken.

Foto: shimonkey, Flickr

Gedoe
De laatste tijd beleef ik steeds minder plezier aan mijn spiegelreflexcamera. De tijd van experimenteren is voorbij. Ik wil nu vooral mooie platen schieten, maar het is zo’n gedoe. Steeds moet ik het zware ding uit mijn cameratas halen, de lensdop eraf klikken, de camera aanzetten, de belichting controleren en eventueel wachten op de flitser. Nu wil ik niet zeggen dat je met een compactcamera deze stappen niet hoeft te doorlopen, maar het is in elk geval minder opzichtig. En dat is misschien wel de factor die mij het meest steekt: hij is zo groot. Ik ben er zo’n Amerikaanse cruisetoerist mee. Het ontbreekt me alleen nog maar aan het witte petje.

Voor wie is een spiegelreflexcamera op reis geschikt?
Natuurlijk, een spiegelreflexcamera heeft heel wat voordelen. Je kunt er andere objectieven op schroeven en zo de kleinste details dichterbij halen. Je kunt het diafragma langer open laten staan, zodat de lichten van nachtelijk verkeer lange strepen worden of de sterren de rotatie van de aarde verraden. Maar laten we eerlijk zijn: hoe vaak maak je nu zulke foto’s? In mijn geval verwaarloosbaar weinig. Toch kan ik wat gevallen bedenken waarin een spiegelreflexcamera geen obstakel vormt:

• Je bent gewoon stapelgek op fotografie en alles moet daarvoor wijken
• Je verdient je brood met het maken van foto’s
• Je bent vrijgezel en er staat geen partner verveeld toe te kijken bij iedere foto die je maakt

Hier zijn natuurlijk nog wat variaties op te bedenken, maar het komt erop neer dat ik in geen van de categorieën pas. Daarom heb ik tijdens mijn lange weekendtrip naar Marokko een pijnlijk maar tegelijkertijd bevrijdend besluit gemaakt.

Weg met die spiegelreflex!
Inderdaad, ik ga mijn Canon aan de wilgen hangen. Er is vast iemand die er meer aandacht en liefde aan kan schenken. Daarom staat mijn spiegelreflex de komende dagen op eBay, in de hoop een fanatiekere eigenaar te vinden. Omdat ik niet langer de aspiratie koester om reisfotograaf te worden, ga me mij tevreden stellen met een compactcamera die ongemerkt in mijn broekzak past. Zo kan ik mij makkelijker onder de locals mengen. Als iemand nog tips voor een nieuw fototoestel heeft: laat maar komen!

Ik had net mijn ouders uitgezwaaid op het vliegveld van Gran Canaria, toen twee Franse jongens op strategische punten aan een rotonde stonden. Natuurlijk mochten ze mee! In het gesprek dat volgde, legden ze me uit dat ze de wereld op een wel heel bijzondere manier aan het rondreizen waren: zonder geld. Nou ja, voor noodgevallen en voor visums spreken ze een budget aan, want voor hun reis van Marokko naar Gran Canaria troffen ze echt geen boot die hen mee kon nemen. Maar in Marokko zelf hadden ze geen cent uitgegeven, zo beweerden ze. Hieronder lees je hoe ze dat voor elkaar kregen.

• Liften
  Hun namen zijn mij even ontschoten, maar laat ik ze voor het gemak Guillaume en Pierre noemen. Guillome was hovenier en Pierre timmerman, maar allebei hadden ze er even genoeg van. Met de duim omhoog waren ze van Frankrijk naar Zuid-Spanje gelift en op de ferry naar Marokko geslopen. Liften in Spanje was toch wel moeilijk, vonden ze, ook al begint Pekín Expres hier dit jaar aan het derde seizoen. In Marokko was liften geen probleem.
• Overnachten
  Toen duidelijk werd dat Pierre en Guillaume niet over geld beschikten en dat sommigen hen zelfs geld toeschoven, verwachtte ik dat ze op de man af om een slaapplaats zouden vragen. Dat deden ze nog net niet, maar ze wilden wel weten of het mogelijk zou zijn om op het strand te slapen. In Marokko hadden ze wel bij liftgevers kunnen overnachten, in simpele schuurtjes op het platteland of op dakterrassen.

• Eten
  ‘Maar jullie moeten toch eten?’ was mijn vraag.
  ‘Ja, maar dan vragen we om eten waar de houdbaarheidsdatum van verlopen is,’ antwoordde Guillaume.
  ‘Niet bang voor een maagontsteking?’ vroeg ik.
  ‘Tot nu toe is het goed gegaan.’
  ‘En waar haal je dat eten dan vandaan?’
  ‘Bij de bakker en bij supermarkten. Het is gratis!’

• Meezeilen
  Ongehinderd door enige ervaring willen de Fransen nu meeliften op een zeilboot. Hun bestemming: de Cariben. Ik heb ze dan ook afgezet bij de jachthaven en veel succes toegewenst. Als het hen lukt, ben ik voor niets die zeilcursussen aan het volgen. Pierre en Guillaume informeerden ook nog naar de mogelijkheid om de controleurs te omzeilen op de ferry naar Lanzarote. Dat lijkt me eerlijk gezegd best lastig, tenzij je achterin een bestelbusje onder een kleed gaat liggen. Ach, het lukt ze vast wel!

Conclusie
Ik hield gemengde gevoelens aan deze ontmoeting over. Aan de ene kant had ik respect voor hun lef en hun discipline, maar aan de andere kant vind ik het reizen als vrekken en het bedelen om eten net iets te ver gaan. Wat is er verkeerd aan een betaald bed? Zo steun je de lokale economie ook nog een beetje. Ik zou me erg schuldig voelen als een arme plattelandsmarokkaan mij moest verzorgen. Je bent er ook zoveel tijd aan kwijt, aan het zoeken naar eten en slaapplaatsen. Wat ik me ook afvraag: hebben deze jongens nog wel tijd over om iets van hun bestemmingen te zien, of gaat het hen alleen maar om de kick van het gratis vervoer, het gratis eten en de gratis overnachtingen? Nee, ikzelf stil mijn reishonger op een andere manier. Met een portemonnee van Marokkaans leer.

Foto: Michał Sacharewicz, Flickr

Twee vacatures
De badplaats in de Atlantische Loirestreek heeft in samenwerking met Garnier Ambre Solaire een website opgezet rond de zoektocht naar twee jonge ‘creamers’, zoals de insmeerders worden genoemd. Kandidaten moeten vloeiend Engels en Frans spreken en strandgangers adviseren over de juiste bescherming tegen de zon. Daarnaast worden ze geacht de daad bij het woord te voegen en de badgasten in te smeren.

Salaris: € 1200 per week
De succesvolle sollicitanten krijgen elk een loon van € 5000 voor de periode van 10 juli tot 22 augustus. Dat komt neer op een salaris van € 1200 per week – niet slecht voor ongeschoold, legaal werk. Tijdens de voorronde kunnen kandidaten een video opsturen waarin ze vertellen hoe goed ze kunnen smeren. Daarna is het zaak om zoveel mogelijk stemmen te krijgen en uiteindelijk de jury over te halen.

Een jaartje werken in…
Op kleine stukjes papier schreven we elk de bestemmingen waar we wel interesse in hadden. Zweden, Zwitserland, Groot-Brittannië, Italië, Nederland en Denemarken vonden opgevouwen hun weg naar een schone asbak en werden één voor één geëlimineerd. Als laatste bleef onze uiteindelijke bestemming over: Groot-Brittannië. Werk en een flitsende loft in Manchester (zie foto) wisten we op afstand te regelen, waardoor we in een gespreid bedje terechtkwamen. Lootjes trekken is zo gek nog niet!

Deze zomer naar…
We lopen al een tijdje rond met een vakantiedilemma: waar moeten we deze zomer heen? Misschien wordt het ook wel september of oktober, maar dat we een paar weken weg willen is duidelijk. Ik zou wel naar de Salomonseilanden terug willen of naar Australië. Maar voor een week of twee, drie vind ik dat te kort. Daarnaast is er de aantrekkingskracht van Zuid-Oost Azië, de USA en de Cariben. Lastig, lastig. Daarom hebben we het lot maar weer laten kiezen. De winnaar? Maleisië. Heeft iemand toevallig nog goede tips voor dit land? Zijn er nog plekken waar géén Lonely Planet-meezeulende reizigers heengaan?

Laat het lot beslissen
Ons hele leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Vooral wanneer je gaat liften of op de bonnefooi op reis gaat, besef je dat. Dus waarom zou je niet een vakantiebestemming door het lot laten bepalen? Zo valt de keuze zonder morren en kun je meteen door naar de volgende fase: het opstellen van een reisschema of het boeken van je ticket. Mocht je toch nog een knagend gevoel overhouden aan het verlies van de andere lootjes, dan zal dat gevoel op je reisbestemming snel verdwijnen. Gegarandeerd.

Ze bezitten spectaculaire curven, zijn in gewaagde jurken gestoken en hebben een buitengewone interesse in Westerse mannen: de Thaise ladyboys. Ik weet nog dat we op scootertjes door Patong reden en een langbenige dame ons met een mannenstem toeriep. Destijds vonden we het hilarisch, maar stel dat je het om de één of andere reden niet eens doorhebt? De Australiër ‘Strider’ weet hoe je de befaamde ladyboys, ondanks alle mogelijke chirurgische ingrepen, snel kunt herkennen:

• Adamsappel. Misschien wel de makkelijkste, alhoewel steeds meer ladyboys die laten wegschaven.
• Danspasjes. Ladyboys kunnen totaal niet dansen. Het zijn en blijven immers mannen.
• Haar. Ze zitten altijd maar aan hun haar, omdat ze overdag nooit pruiken of extensions dragen.
• Aders. Let op dikke aders in hun armen en handen.
• Voeten. Mannen hebben nu eenmaal grotere voeten.
• Schouders. Heeft een Thaise ‘vrouw’ brede schouders? Groot kans dat het een ladyboy is.

Heb je het idee dat er zaken ontbreken in dit lijstje? Reageer met jouw ervaringen.

Foto: zaphodsotherhead, Flickr

Fez bestaat al ruim dertien eeuwen en dat is te zien. De medina -het oude centrum- is een waar labyrint van smalle, overdekte steegjes die steeds maar weer dood lijken te lopen. Aan weerszijden van de steegjes vind je de ateliers van ambachtslieden en de winkeltjes van verkopers. Verkopers die, in tegenstelling tot hetgeen de Lonely Planet beloofde, makkelijk zijn af te wimpelen. Een simpel non, merci of beter nog een la’a shukran geeft te kennen dat je niet geïnteresseerd bent. Uiteindelijk zijn we toch naar huis gegaan met een waterpijp, een lantaarn en nog wat kleine snuisterijen. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Ons hotel: de prachtig gerestaureerde riad Dar Seffarine

Het dakterras van Dar Seffarine in de ochtend

Eén van de bredere straten in de medina van Fez

Deze stond toevallig stil, maar er galopperen heel wat bepakte muilezels door de steegjes

Geen gebrek aan fruit en groenten in Fez…

…of dadels…

…of niet te versmaden kamelenhoofden!

Het houtsnijwerk in Fez is echt adembenemend

De leerlooiers van Fez beweren het beste leer in Marokko in handen te hebben

De Reishonger-redacteur voor één van de vele koninklijke paleizen die Marokko kent

De omgeving van Fez is verrassend groen

Van de pot gerukt
Modern Toilet is het soort restaurant waar je een sterke maag voor moet hebben. Niet zozeer vanwege hetgeen er wordt geserveerd, maar vanwege de manier waarop. Maar het begint al voordat je de menukaart in handen hebt: je zit niet op een normale stoel, maar op een toilet, uiteraard met de bril naar beneden. De tafel bestaat uit een glasplaat boven twee wastafels en wanneer je eenmaal besteld hebt, arriveert je eten in een miniatuur-toiletpot.

Pottenkijkers
In Azië doen ze niet zo kleinzerig over lichaamsfuncties. Een boertje hier en een scheetje daar: het maakt allemaal niet zoveel uit. Maar een restaurant waarin je moet eten wat de pot schaft, is toch een ander verhaal. “In het begin hadden we met heel wat pottenkijkers te maken,” staat er op de website van het restaurant. “Sommige mensen, vooral ouderen, hebben er toch wel moeite mee. Voor hen hebben wij plastic borden en klapstoelen.”